I Saw the TV Glow (2024)

Iets toegankelijker dan het vorige obscure wapenfeit van regisseuse Jane Schoenbrun, We're All Going To The World's Fair, maar alsnog een abstracte en vage film met een transgender subtekst. De afwisselend dromerige en onbehaaglijke sfeer is bij vlagen effectief en het camerawerk is aantrekkelijk, maar plot en personages blijven behoorlijk ongrijpbaar. Maar goed, wanneer Schoenbrun zich in dit tempo blijft ontwikkelen kunnen we over een film of tien waarschijnlijk rekenen op een meesterwerk.

Het debuut van regisseuse Jane Schoenbrun vond ik één van de allerslechtste films ooit gemaakt, waardoor deze I Saw the TV Glow enkel en alleen kon meevallen (zou je denken). Het ziet er dan ook aanzienlijk beter en kundiger uit en Justice Smith past min of meer perfect in zijn eigenzinnige hoofdrol. Er wordt veel focus gelegd op het uitwerken van een uniek en apart verhaal, maar de invulling daarvan is minder boeiend. Nadelig is dat Brigette Lundy-Paine waardeloos acteert en dat levert zowat de saaiste monoloog (het gaat ook nog zowat 10 minuten onophoudelijk door) ooit op. Het zit een best interessant en mysterieus verhaal erg in de weg, maar ook het visuele vlak blijft iets te eenvoudig om een geslaagdere sfeer te creëren. Naar mijn inzien leek Schoenbrun te mikken op een absorberend effect, maar er is weinig te bekennen dat dit actief mogelijk kan maken. Toch zit er duidelijke verbetering in diens loopbaan en durf ik voorzichtig uit te kijken naar het volgende project.

Nee, deze film is niet aan mij besteed. Acteerwerk was prima van Smith, met mooie sfeerbeelden, maar ik kan geen touw vastknopen aan het verhaal, en de beelden die ik elke keer tussendoor zie flitsen. Wellicht is dat ook de strekking van de film, niet meer weten wat echt is en wat nep, maar het werkt averechts bij mij. Eerlijk gezegd had ik ook een ander soort film verwacht, waardoor ik nogal verrast werd door hetgeen in deze film door moet gaan als horror. Beetje misplaatst genre als je het mij vraagt. Snel vergeten, wat geen probleem is gok ik zo.

De serie ‘The Pink Opaque’, waarin Isabel [Helena Howard] en Tara [Lindsey Jordan] elkaar door middel van telepathie helpen om de monsters van Mr. Melancholy [Emma Portner] te verslaan, is een tv-hit, maar Owen [Ian Foreman] mag het niet zien van zijn ouders. Dan ontmoet hij de iets oudere Maddy [Brigette Lundy-Paine], die hem uitnodigt om elke week bij haar te komen kijken. Twee jaar later verdwijnt Maddy spoorloos en direct daarna komt de serie abrupt tot zijn einde. Decennialang blijft Owen [Justice Smith] zich afvragen wat er met Maddy is gebeurd. Schoenbrun scoort hoge ogen als het gaat om originaliteit, sfeer en visuele stijl, maar laat steken vallen op het gebied van make-up en levert een onbevredigende slotakte af.

Tja wat moet ik nou over deze film zeggen? Kijk, er zaten stukken in die ik wel lekker vond, van die rare, bizarre schurende beelden. Die heerlijke WATTEFAK momentjes. Dit waren voornamelijk fragmenten uit de episodes van "the pink opaques". Maar het verhaal was gewoon te dun, het tempo was te traag. Er lag een typisch A24 sausje overheen. En dat stoort best wel eigenlijk.

Ik ben wel fan van A24 heb echt wel hele goede dingen gezien. Maar het lijkt de laatste er steeds meer op dat ze qua vormgeving een soort stijl zoeken. En dat vind ik helemaal kut. Stijl moet niet boven de inhoud gaan staan en dat gebeurt bij deze film wel.

Het deed me erg denken aan "videodrome" alleen de prozac variant. Het wordt nergens zo verontrustend, goor, eng en van de pot gerukt en raar en beklemmend als videodrome. Deze film is een soort hond die zijn tanden laat zien maar nooit doorbijt. Je zit ergens op te wachten maar je kan blijven wachten op een gegeven moment gaan er gewoon credits lopen.

Ik heb iets van een moraal of achterliggende gedachte of iets geprobeerd te vinden hier. Maar volgens mij zit er gewoon bar weinig achter het gordijn. Ja het normale leven is saai, als je je geest geen vrijheid gunt maar je blijft buigen naar wat je omgeving van je verlangt dan sterf je eenzaam, zwak en door niemand gezien. Zoals gezegd, heel dun.

Desalniettemin was het prima te zien hoor, best leuk dat licht allemaal zo en acteerwerk is prima. Dus gewoon 3 sterren maar ja. Kijk, ik ben van een andere tijd (jaren 80) en het oogt allemaal wat veilig, braaf. Is dit nou echt de film die Jane Schoenbrun wil maken? of worstelt ze zelf met een middelmatig bestaan waar ze liever uit zou willen breken? Nou dan moet je toch echt de volgende film wat meer van de pot gerukte gestoorde shit gaan doen. Met een echte climax, ze kan het echt wel! Het zit erin laat het beest los YEAAAAHHH!!!

Misschien niet bij A24 maar ergens moet toch een studio zijn die dat aandurft.

De film van Jane Schoenbrun vertelt over de zuigende werking die van de televisie uitgaat. De televisie die zowel louterend als schadelijk kan werken. In de film volgen we twee sociaal geïsoleerde en naar autisme neigende tieners die door hun gezamenlijke fascinatie voor een tv-serie een nauwe band met elkaar opbouwen. The Pink Opague heet de serie waarvan Owen (Justice Smith) en Maddy (Bridget-Lundy Paine) in de ban zijn. Een fictieve fantasyserie uit de jaren 90 die er onschuldig uitziet maar die onder de oppervlakte verontrustende ondertonen herbergt.

In het eerste deel van de film kan de kijker met een ongegeneerde hang naar nostalgie in de popcultuur van de jaren 90 duiken. Bekende tv-series komen langs. Mode en muziek worden bepaald door emo en grunge. En zoals het veel tienerfilm uit die jaren, betaamt is er een vertelstem die het verhaal begeleidt. In dit geval is dat de stem van Owen die de gebeurtenissen in zijn eigen leven van commentaar voorziet.

De Pink Opague krijgt gaandeweg een onmiskenbaar effect op het leven van de beide fans. Owen heeft moeite om realiteit van fictie te onderscheiden. Ook Maddy kampt met dit probleem en haalt wijsheden en profetieën uit de serie om in haar bestaan in te passen. Van een nostalgische trip is de film verandert in een film vol duisternis. I Saw the TV Glow verwordt tot een nachtmerrie die sluipenderwijs de film binnenkomt en de film eveneens (en gelukkig) in een iets hogere versnelling duwt. In fragmenten worden metaforische spookbeelden losgetrokken die de somberte van het isolement, de meedogenloze sociale druk en de teleurstelling om niet de persoon te kunnen zijn die je bent, bevestigen. Spookbeelden die de personages onder ogen moeten zien.

Jane Schoenbrun vangt elementaire thema’s als sociale vervreemding, emotionele afstomping en onverschilligheid in realistische en surrealistische beelden. Cinematografisch goed uitgevoerd, Verhaaltechnisch niet steeds even boeiend. Soms wat haperend en te afwachtend. Met personages die wat mij betreft wat expressiever in hun doen en laten hadden mogen zijn. Geen onaardige film.

Ik kon hier wel van genieten. De film geeft je een handvol puzzelstukjes, maar vertikt het om ze voor je op de juiste plek te leggen. Misschien zijn er meerdere opties, misschien is geen enkele oplossing helemaal juist. Dat kan frustrerend zijn, zeker als je het idee hebt dat het uit luiheid gebeurt, maar dat had ik hier niet. Prima film om nog een tijdje over na te praten.

Al doende kwamen we tot twee hypotheses, die ik geen van beide helemaal sluitend kan maken.

1. Maddy had gelijk. Zij en Owen zijn inderdaad de plaatsvervangers van Brenda en Isabel op aarde - of hoe je het wil noemen. Owen zou er goed aan doen om met Maddy mee te gaan naar de andere wereld. Het einde onderschrijft deze lezing, maar er valt ook genoeg op aan te merken. Zie 2.

2. Owen lijdt aan psychoses. Hij verbeeldt zich van alles. Bijvoorbeeld dat hij in de televisie gezogen wordt en dat hij in die hinderlaag rijdt. Dat zijn twee dingen die ik verder niet helemaal kan verklaren. Misschien verbeeldt hij zich ook wel dat Maddy bestaat, is zij slechts een fantasie van hem. Dat The Pink Opaque jaren later totaal niet lijkt op wat hij zich herinnert, onderschrijft deze lezing.

Tijdens de film vond ik dat er wel iets meer vaart in mocht zitten en toen de aftiteling begon was ik hongerig naar meer, maar een dag of twee later houdt hij mij nog steeds bezig. Dat is iets positiefs.

In de stukken die ik er online over lees, komt de genderlezing vaak voor. Ik had het er niet uitgehaald, maar de metafoor begrijp ik wel. Het idee dat je je niet thuis voelt in het 'normale' leven, dat je je heil zoekt in fantasie, en uiteindelijk de andere kant bereikt, je echte ik durft te omarmen. Maddy is daar gekomen, Owen duikt nog steeds weg voor wie hij eigenlijk is. Zo zegt hij ergens dat hij een gezin heeft, maar dat blijkt verder uit niets. Wie houdt hij nou voor de gek?

Verder eens met shugenja dat A24-films wel erg op elkaar (beginnen te) lijken. Ik houd best wel van de stijl, maar het wordt een beetje een trucje. Het voelt soms gelikt, terwijl het tegelijk rauw probeert te zijn. Dat wringt, en niet op een goede manier. Maar voorlopig trap ik er lekker met open ogen in.

De film is een A24 release, een bedrijf dat status heeft verworven met een specifieke artistieke art-house--sfeer die net zo inwisselbaar is, als pakweg een Marvel-superhelden film. Deze doet het met nostalgische verwijzingen naar de jaren 90 gecombineerd met de angst voor verspilde, snel voorbijgaande jaren (Tja...Millennials?) Een omgedraaid Coming of Age-verhaal dus eigenlijk....Uiteraard in een gestileerde slaapwandelende arthouse-cinema kwaliteit. De film volgt Maddy's en Owens sombere, saaie leven in een Amerikaans stadje. Beiden zoeken troost in de groter-dan-het-leven-realiteit die The Pink Opaque biedt. Een soort Buffy the Vampire Slayer-serie op tv, onderstreept ook door een kleine cameo in de film van Amber Benson (Tara Maclay in Buffy) De film is bewust wazig, maar van wat ik heb begrepen, lijkt het grofweg te draaien om het onderdrukken van je ware zelf...iets met transgenderisme...met dat soort zelfreflectie of freudiaans gedoe kan ik niet veel...Dus op geen enkel moment liet het echt sporen achter. Misschien voor iemand die zich meer in de film kan herkennen dat het wel een soort horror was maar echte horrorelementen heb ik niet kunnen ontdekken! Daarnaast was er blijkbaar niet voldoende materiaal want er is nogal wat muzikale opvulling van alt. Girlbands. Tja nee het slaagden nergens om eng te zijn of zelf maar je onrustig te laten voelen.

Moeizaam. Een tegenvaller eigenlijk. Meestal ben ik vol lof over A24, maar dat zat er nu niet in. Toegegeven, ik denk dat ik misschien niet helemaal mee ben met het plot. Ik vond het vrij nietszeggend. Weinig horrorelementen ook en dat was toch de eerste insteek in het waarom ik deze film wou meepikken.

Er zat te weinig vaart in de film. De realiteit en de fictie met die populaire serie vloeide wat in elkaar over. Maar ik vatte het dus niet. Voor de tieners was er op den duur geen realiteit meer, zo hard waren ze opgezogen in de wereld van de tienerserie. Leuk om eens bij stil te staan, maar los hiervan kon de rest me weinig bekoren.

I Saw the TV Glow was een film waar veel hype rond werd opgebouwd. Er werd voorspeld dat dit een nieuwe, frisse wind in het horror-genre zou zijn, een instant klassieker die grenzen verlegt. Dan kwam de film uit en is de hype een stille dood gestorven. Er werd weinig media-aandacht (toch via mijn gekende kanalen) aan besteed maar schandalig slechte reviews bleven ook uit. Een vreemd geval die me, mede door de lage score op MM, zorgen baarde. Aangezien hij op mijn watchlist stond heb ik me toch moeten overtuigen om dit op te zetten. Blijkt nu, dit is een zeer geslaagde film geworden!

Ik denk dat velen onder ons het wel kennen: een specifiek tv-programma dat net dat tikkeltje te obscuur is maar dat jou, als onbegrepen en best eenzame pre-teen, volledig in zijn greep had. Net door de onbekendheid voelde het alsof jij de enige was die het belang van de serie begreep, wat je dan weer extra hard afzonderde van de mainstream. De show was een soort safe space, met personages die je comfort en geborgenheid bezorgden. Je voelde je er bijna een deel van.

Jaren later herontdek je de serie, die uit je geheugen gewist werd wegens het opgroeien.

Op dat sentiment teert de film vooral. Hierdoor kwamen veel aspecten goed binnen bij mij. Voeg daarbij nog een mooie metafoor voor trans-personen bij en het is helemaal compleet. De uitwerking zit goed in mekaar maar mist enige oompf-factor. Het kabbelt dromerig voort zonder echte resolutie of écht hoogtepunt waardoor je als kijker met een onvoldaan gevoel achterblijft. Het is erg degelijk geacteerd allemaal met Justice Smith die de schijnwerpers steelt. Hierdoor voelt de rest wat verloren aan maar iedereen zit erg goed in zijn rol.

Dit is een bijzonder stuk film dat meer gezien mag worden door users. Het is zeker niet voor iedereen, met name de A24-sceptici zullen niet onder de indruk zijn. Fans van zweverige kul kunnen dan wel weer aan hun trekken komen.

3,5*

Aardige film over een jongen die bevriend raakt met een meisje vanwege een tv-serie die ze samen kijken. De film heeft een aangenaam, rustig tempo en is zeker sfeervol te noemen met ook een fijne soundtrack. Het wordt langzaam steeds intrigerender, maar tegelijkertijd ook steeds vager.

De pijnlijke transitie naar volwassenheid. In 'I Saw the TV Glow' (2024) twijfelt de jonge Owen (Justice Smith) aan de ingewikkeldere vraagstukken die opkomen met de puberteit. Zijn eigen seksualiteit. Zijn eenzaamheid. De schade van een overbeschermende opvoeding en een autoritaire vader. De ziekte van zijn moeder. Samen met de iets oudere Maddy (Brigette Lundy-Paine) deelt hij de televisieserie 'The Pink Opaque' als een soort brug tussen eigen traumatische ervaringen en de fictiewerkelijkheid van een 90's TV-show. Een soort nostalgische throwback naar The Power Rangers, VR Troopers, Sailor Moon en andere series waarin underdogs bondjes met elkaar sluiten om monsters te bevechten. Maar Maddy's pijn over haar eigen huiselijke sores blijkt op een ongezonde manier gekoppeld aan de gebeurtenissen in die show. Tot het punt dat ze er op een dag zelf in verdwijnt.

Ik heb met volle teugen genoten van de surrealistische videoclip-logica van een plot waarin de eenheid in symboliek belangrijker is dan een duidelijk aanwijsbare spanningsboog. Het levert visueel prachtige elementen op als die dreigende ijscowagen en het kleurrijke planetarium. Of de heerlijk oprechte fragmenten waarin 'The Pink Opague' tot leven komt met koddige monsterkostuums en het cheesy acteerwerk van producties uit die tijd. Het werkt ook goed dat 'I Saw the TV Glow' (2023) Owen's werkelijkheid nooit eenduidig vermengt met de televisieserie. Er blijft ruimte over voor interpretatie of we te maken hebben met psychische dissociatie of een paranormaal verschijnsel. Of misschien zelfs onderdrukte seksualiteit en/of genderidentiteit!? . Helaas krijgt 'I Saw the TV Glow' (2023) serieus te lijden onder het ondermaatse acteerwerk van Justice Smith. Zeker bij enkele cruciale dramatische scènes werkt zijn houterige acteerwerk vooral op de zenuwen.

Jane Schoenbruns film We're All Going to the World's Fair (2021) haalde een hoop lijstjes, al kon niet iedereen er evenveel mee en scoort de film op zowel MM als IMD geen voldoende. Metascore nochtans een 7.8

Meestal, wanneer de heren critici het oneens zijn met het 'grote publiek’, bevind ik me in het kamp van de critics qua waardering, maar in dit geval vond ik I Saw the TV Glow los van de performances ook een beetje tegenvallen. Ik kon er echt wat moeilijk inkomen.

2,5*

-Bij de Horrorchallenge 2024