Lisa Frankenstein (2024)

Acteer prestatie van Kathryn mag er zeker zijn. Het verhaal is iets nieuws en anders ja. Maar op gebied qua horror stelt het zeer teleur..... wat enorm jammer is..... veel te weinig en veel te braaf.

Slecht 3 horror momentjes in een film van meer dan anderhalf uur..... nee sorry ... gemiste kans...

Dit is meer een tienerfilm, niks voor de echte doorgewinterde horror fans.

Ik heb de hele film zitten glimlachen van oor tot oor. De film is bij vlagen erg grappig en charmant. De hoofdrolspelers hebben een geweldige chemie samen en Carla Gugino is zoals altijd heerlijk.

De derde akte is een beetje te langdradig, maar het einde is behoorlijk duister, wat ik zeker kon waarderen.

Ik heb het gevoel dat dit wel eens een nieuwe cultklassieker zou kunnen worden. Ga deze zeker kijken!

3,5*

Tienerhorror-romcom geschreven door Academy Award-winnaar Diablo Cody (van films als Juno (2007) Jennifer's Body (2009) en Tully (2018) en het regiedebuut van Zelda Williams, dochter van wijlen acteur Robin Williams. Het verhaal is zoals de titel al een beetje weggeeft geïnspireerd door Frankenstein en zijn monster maar nu dan met een onbegrepen tienermeisje in de jaren 80 en haar ‘schepsel’ Wat daaruit voortvloeit is een aardig leuke film maar ook een beetje onsamenhangende mengelmoes van ideeën. Uitstekende prestaties van Kathryn Newton, die hierin toch wel opviel!. Een van de visueel meest interessante scenes in de film is een eerbetoon aan de stomme film van George Melies uit 1902, A Trip to the Moon. Daartegenover staat een tegenvallende opvullingscene met een pianoversie speelt van REO Speedwagon's 'Can't Fight this Feeling' En zo gaat het eigenlijk de hele film een soundtrack van alt-rock maar buitenbeentje Lisa Swallows ziet er meer uit al Madonna. Alsof ze zoveel mogelijk jaren '80 popcultuur erin willen plaatsen om een zo groot mogelijk publiek aan te spreken met nostalgische gevoelens. De film zou denk ik ook meer baat hebben gehad bij een R-rating. Enfin door het charisma in deze film, is er zeker plezier te beleven.

Regisseuse Zelda Williams had duidelijk een eigen visie voor met name de inhoudelijke invulling van Lisa Frankenstein, maar de concepten worden matigjes gerealiseerd. Vooral het acteerwerk van Kathryn Newton is te statisch om een geheel als deze te dragen, bovendien is het beslist geen complex of moeilijk personage om te spelen. Het kleurgebruik springt er positief uit en de inhoud blijft te allen tijde onvoorspelbaar, maar de pure horrorliefhebbers zullen hier vast en zeker op hun honger blijven zitten. De opleuking en decoraties van de setpieces zijn simpelweg te makkelijk (gothic horror en de huidige generatie vormen een lelijke combinatie qua stilering) en stralen weinig unieke meerwaarde uit. Het bloedvergieten is daarnaast erg tam en de komische noten blijven vrijwel volledig ineffectief, waardoor de cultfilm-ambities me eerlijk gezegd ontgaan. Cole Sprouse is wel goed op dreef in de eigenzinnige bijrol, maar de regiekwaliteiten van Williams ondersteunen dit onvoldoende. De ideeën zijn er wel, maar de (visuele) uitwerking blijft braaf, plat en ongeïnspireerd.

Tja, hier kon ik helaas weinig mee. Het werk van scenarioschrijfster Diablo Cody kan ik doorgaans wel waarderen, maar dit script is wel heel erg flauw en ongeïnspireerd. Kathryn Newton doet haar best in de maffe hoofdrol en de supporting cast is op dreef (vooral halfzus Liza Soberano is hilarisch), maar de plot is teleurstellend simplistisch en langdradig. En er valt al helemaal weinig te lachen.

Lisa Frankenstein is een horrorkomedie met een nostalgische eighties vibe. Een necro-romance en een satire op het kleinburgerlijke denken. De hoofdrol is voor Kathryn Newton die een leuke rol had in de horrorkomedie Freaky (2020) en hier een obscuur buitenbeentje neerzet. De film volgt een morbide alsook charmante plotlijn en is opgetuigd met een late jaren 80 indiepop soundtrack. De ambiance is niet onaardig.

De aanzet is veelbelovend. En daarna blijft de film een beetje hangen. Er zit niet veel beweging in. Het is allemaal nogal statisch en zouteloos. Esthetisch mooi. Dat wel. Het verhaal is echter niet heel spannend. Het gaat met horten en stoten. Heeft weinig vaart. De film spartelt wat tussen coming of age, wraakfantasie en horrorkomedie. Geen van alle ingevuld met memorabele scènes. Grapjes over G.W. Pabst en een sympathieke needle drop zo nu en dan, zijn goed bedoeld, maar missen in dit enigszins rommelige geheel aan impact.

Het ontbreekt de film aan fijnzinnigheid en levendigheid. Het is een dooie boel. Lisa Frankenstein belooft veel, maar biedt weinig. Titel, ideeën en aanzetjes zijn niet onaardig. De uitwerking van al die beloftes is echter tamelijk doods.

Weer zo'n leuk opgezet retrofilmpje waarbij het er op lijkt dat een jaartal veel meer prioriteit heeft dan het verhaal zelf.

Het gaat dit keer om het jaar 1989 en zijn elementen en zijn muziekkeuzes en zijn kleding en natuurlijk het ontbreken van smartphones en social media. Maar dan wel met de foefjes die achteraf gezien wel bespreekbaar werden of niet veel verschillen met die uit onze tijd.

Lisa is een rebelse zeventienjarige wiens leven is bepaald door de gewelddadige dood van haar moeder. Het is een gothictype en buitenbeentje en slechts populair onder een kleine selectie en haar half Vietnamese pleegzus (die een ongelofelijke uitzuiger van een moeder en een veel te goede vader heeft). Op een dag wordt ze geconfronteerd met een zonderling figuur dat haar huis binnendringt en lijkt de geschiedenis zich weer te herhalen.

Echter lijkt het hier om een zombie te gaan die helemaal zo gevaarlijk nog niet is. Sterker nog, er ontstaat een hechte band tussen deze twee. Zelfs een romance.

Het zal zo vele verwijzingen hebben, maar ik vond dit best een sympathieke en zelfs ontroerende opzet. Ze worden zelfs partners in crime om met de kwelgeesten in het dagelijks leven een appeltje te schillen (en om de ontbrekende ledematen van deze zombie te verzamelen, en met behulp van de zonnebank dit figuur up te graden)

Dit zorgt voor vermakelijke situaties.

Lisa Frankenstein oogt als een typische tienerkomedie, maar dan wel met een dosis zwarte humor en een portie ranzigheid. Het tijdsbestek wordt goed neergezet, alsof men nog altijd afstand wilt nemen van de éénentwintigste eeuw. Het einde is vrij fris en de soundtrack (Galaxy 500, The Chameleons, Pixies) is de kers op de taart.

Leuke film.

4,0*

De film weet niet echt te boeien. Het verhaal kent een lange aanloop met rare aaneenschakelingen van scènes. Echt komisch is het zeker niet en op gebied van horror is het ook maar slap. Enig lichtpunt is de verdienstelijke rol van Kathryn Newton. 4/10

Redelijke film over een impopulaire tiener die per ongeluk iemand uit de dood herrijst. Deze film speelt zich niet alleen af in de jaren '80, maar had ook zo een jaren '80 film kunnen zijn. Een horrorkomedie die langzaam steeds vermakelijker wordt. Kathryn Newton weet het leuk te brengen in de titelrol.

Lisa Frankenstein is geschreven door Diablo Cody en het regiedebuut van Zelda Williams. Inderdaad, de dochter van Robin Williams. Ze maakte hiervoor wel al enkele korte films en muziekvideo’s, maar dit is haar eerste feature film. Het is lang niet gek wat Williams met het beperkte budget van 13 miljoen dollar weet te doen, vooral aangezien de film in feite een period piece is. De populariteit van de eighties vibe die inzette na Stranger Things mag dan al weer even op zijn retour zijn, Lisa Frankenstein draait zich er nog eens lekker in om. En persoonlijk vind ik dat nu en dan niet onaangenaam.

Met een zesje op IMDb en een meta score van 4,7 is William’s film niet persé bijzonder lovend ontvangen, al waren enkelen wel degelijk positief. Onze ibendb bijvoorbeeld. Zelf vond ik Lisa Frankenstein vooral aangenaam wegkijken, uitbrakkend van de nachtdienst en het te kort slapen overdag. Kathryn Newton en Carla Gugino zie ik graag, en ook de Filipijns-Amerikaanse Liza Soberano als het ‘perfecte cheerleader zusje’ (die je ook een beetje wilt slaan met pom-poms) is een prettige verschijning.

De transformatie van Liza en Cole Sprouse’s creature, en hun onderlinge relatie maken misschien niet heel veel indruk, maar als vertier werkt het prima.

3,1*

De film begint prettig en vooral de hele toffe soundtrack (ik hoor daar ineens het hele fijne Galaxie 500) valt op. Sfeertje is ook prima. Maar daarna focust de film zich meer en meer op het centrale koppel en dat weet maar matig te boeien en de film wordt minder en minder interessant. 2,0*.

Het begint erg leuk en we kennen het verhaaltje natuurlijk al lang al. Verlegen meisje dat word gepest komt terecht bij haar pa na de dood van haar moeder. En natuurlijk word ze gepest.

Nooit is er de moed om echt een nerd te casten voor zon rol. En natuurlijk ontpopt ook dit muurbloempje zich tot "hottie". En dit is gelijk het nadeel van de film want ze word echt irritant en je kent gouden regel een. Je moet toch een beetje sympathie hebben voor de hoofdrolspelers?

Natuurlijk is het acteerwerk best aardig en vooral de eerste helft sterk. Ergens draait de film zich vast en komt uiteindelijk niet helemaal lekker uit de verf. Toch niet onverdienstelijk debuut.

Maar ff serieus de schrijver heeft Diablo? Gamificatie ten top. Waarschijnlijk is er ook iemand die heet grand theft auto of Skyrim? Je mag toch alleen hopen dat alles goed in de cloud word opgeslagen en dat bij de Apocalypse al het bewijs materiaal van de achterlijkheden die we hebben begaan vernietigd zullen worden.

Oh ja punten nou laten we het op 3 sterren houden dan