Hit Man (2023)

De film heeft een typisch postmodern thema – identiteit als ‘sociale constructie’ (hetgeen wat plat wordt uitgelegd als dat je kunt worden wie je wilt zijn) – en heeft een typisch postmoderne vorm doordat het verhaal aldoor ‘meta’ is: de film gaat over een saaie docent psychologie en filosofie die een gevaarlijk leven bepleit en via zijn bijbaantje als techneut voor de politie door onvoorzienbare omstandigheden (toeval of chaos is ook een postmodern thema) in de problemen komt en dus een gevaarlijk leven moet gaan leiden doordat hij rollen moet spelen die opeens serieus worden. De rollenspellen worden tamelijk complex doordat bv. de huurmoordenaar die hij speelt zelf weer moet spelen dat hij een saaie, onopvallende kerel is waarbij ook nog de postmoderne stelling wordt geponeerd dat huurmoordenaars helemaal niet bestaan maar dat doordat fictieschrijvers ze hebben verzonnen men erin is gaan geloven zodat de mythe echt is geworden (en het is zeker zo dat echte gangsters vaak de fictieve gangsters uit films zoals Scarface als voorbeeld naspelen) zodat werkelijkheid en fictie volledig door elkaar lopen. En zoals dat vaak gaat in het postmodernisme zou de film zelf zijn gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Overigens, ik had het gevoel dat er nog meer metalagen mogelijk waren als bv. z’n vriendin en collega onder een hoedje zouden spelen tegen hem maar zo complex wordt de film niet.

De film knipoogt misschien naar Superman in de dubbelrol van saaie docent en stoere undercover agent, maar knipoogt zeker en vet naar de film noir (waarschijnlijk met name Double Indemnity): het is een verleidelijke femme fatale – de liefde – die het vlekkeloze werk en daarna het ordelijke leven van de hoofdpersoon in de war gooit en hem ten val lijkt te brengen: zij brengt in hem het gevaarlijke, passievolle element naar boven – de held Ron als het onbewuste Id – dat botst met zijn rationele, bewuste conformering aan de normen van de maatschappij – de saaie Gary als superego – waarbij hij conform Freuds leer een ego moet ontwikkelen die tussen deze twee machten bemiddelt. Het middendeel met betrekking tot de romance voelt wat langdradig maar de ontwikkeling naar het einde waar de thriller naar een climax voert door middel van – zoals het hoort – veel onverwachte wendingen is heel fijn.

De film is aldus een postmoderne pastiche op met name de film noir met een knap verhaal, interessante thematiek en is zelfs af en toe grappig. De film is niet vlekkeloos (niet alles is ook geloofwaardig) maar wel erg leuk.

Leuke wegkijker die toch ook prangende vragen weet te stellen aan de kijker. Linklater ziet zich vergezeld van een perfecte cast en weet het publiek geboeid te houden. Klik hier voor een uitgebreide recensie.

Ik heb me kostelijk geamuseerd met deze nieuwste film van Linklater; van begin tot het einde super vermakelijk, maar meer dan dat heeft Hitman ook wel echt iets te zeggen. Over identiteit en de constructie daarvan en hoe we eigenlijk allemaal gewoon maar een rol spelen in het leven. Of beter gezegd; verschillende rollen naargelang de situatie waar we ons in bevinden. Uiteraard een beetje karikaturaal en absurdistisch-grappig voorgesteld in de film, door middel van de verschillende typetjes die Gary speelt, maar wel met een rake kern. In het middenstuk zit er misschien wat onnodig vet (de relatie had niet zo lang uitgesponnen hoeven te worden, hoewel de chemie tussen beide wel echt aanstekelijk is en fantastisch in elkaar steekt) en het einde is een beetje te, tja hoe moet ik het zeggen, donker en zoetsappig tegelijkertijd? Alsof Linklater niet helemaal wist voor welke richting hij moest kiezen en dan maar beide wegen heeft ingeslagen. Ik kon leven met het einde, zeker wel, maar het is niet zo sterk als de rest van de film.

Glenn Powell zet een fantastische acteerprestatie neer trouwens, wat een charismatische, grappige, absurde en toch ook pakkende rol. Hij zet alle verschillende kanten van Gary foutloos neer, van het sulletje in het begin, tot de coole casanova in de vorm van Ron, tot een berekende moordenaar op het einde. De chemie met Adria Arjona is ook heel aanstekelijk, zoals ik al zei. Ik heb Powell nog niet eerder zien acteren tot nu toe, maar ik ben instant fan. Fijne film ook om op het grote scherm gezien te hebben op zich, ben wel blij dat ik deze nog heb meegepikt vooraleer ie op Netflix verschijnt. Mooi en standvastig gefilmd, visueel een heerlijke vibe, sfeer was dik in orde.

Het is eigenlijk een echte 3.75*-film, maar ik ga toch nét in het nadeel van de film afronden. Dikke 3.5* in ieder geval.

Aardige film die wel erg lauw (en voor mijn gevoel qua toon ok wat raar begint - ik dacht echt dat er een grap werd gemaakt over die bijbaan bij de politie maar dat was serieus dus) begint maar langzaamaan wel beter wordt. Vooral eens Arjona ten tonele verschijnt, zij en Powell hebben ook echt wel chemie waarmee hun scènes samen een stuk beter en boeiender zijn dan het begin. Nog steeds erg braaf en veilig maar vermakelijk genoeg. Linklater lijkt ook niet helemaal de toon te kunnen kiezen en nu is de film vlees noch vis. Op momenten wel aardig maar nooit volledig dramatiek, nooit echt spannend, nooit echt geil of zelfs maar romantisch. In ieder geval blijft de film in zoverre verrassend dat je nooit echt weet welke kant de film uit zal gaan en dat geeft de film toch nog wel een voldoende richting het einde ook al verveelde ik me het eerste halfuur best wel. 3,0*.

Gary Johnson [Glen Powell] is een kleurloze universiteitsdocent die in zijn vrije tijd zijn technische kennis inzet om politie te helpen om bewijs te verzamelen tegen mensen die een huurmoordenaar willen inhuren. Maar wanneer Jasper [Austin Amelio] om disciplinaire redenen voorlopig niet meer de rol van de huurmoordenaar mag spelen, krijgt Gary op het laatste moment opdracht om de rol van huurmoordenaar te spelen. Onder het pseudoniem Ron verzint hij een personage waarmee hij, in wisselende vermommingen, vele veroordelingen weet te bewerkstelligen. Maar wanneer hij de charmante, aantrekkelijke en ogenschijnlijk kwetsbare Madison [Adria Arjona] ontmoet, laat hij een steek vallen. Sterker nog: hij wordt verliefd en ontdekt hoe ingewikkeld het is om Gary en alter ego Ron van elkaar te onderscheiden. Powell is perfect in de hoofdrol in de ijzersterke eerste helft, waarin hij onder anderen American Psycho als inspiratie gebruikt voor zijn alter ego. Zodra de complicaties zich aandienen, haalt Linklater al het tempo eruit en vervalt het scenario in een grote hoeveelheid voorspelbare of weinig geloofwaardige wendingen. Persoonlijk vond ik de ontknoping ronduit smakeloos, ook al is dat gedeelte nadrukkelijk verzonnen. Ronduit frustrerend. Gebaseerd op een artikel uit 2001 van Skip Hollandsworth over de echte Gary Johnson.

Linklater doet het weer. Een schijnbaar doordeweekse luchtige (romcom) film naar een hoger niveau tillen met een doordacht script en frisse aanpak.

Heerlijk uitgangspunt om als undercover huurmoordenaar opdrachtgevers aan de galg te praten. Geen maffiose toestanden, maar het zijn gewone mensen zoals u en ik die de revue passeren.

De klemtoon ligt dus op de (subtiele) humor en de luchtigheid. Later komt daar de romance wat bij wanneer de bijzonder knappe Arjona in beeld verschijnt. Powell doet het overigens bijzonder goed, leuk ook met die gedaanteverwisseling en alter ego aanpak waarbij de saaie mislukte Gary transformeert naar de zelfzekere charismatische Ron. Mooie link ook met de job van Gary als leerkracht wanneer hij praat over hetzelfde thema.

Ik heb me dus zeker vermaakt. Geen oscar materiaal, maar gewoon een goede leuke film met een hoog amusementsgehalte.

"You have to take risks and get out of your comfort zone, because life is short."
"You have to live passionately and on your own terms."
"Well, I have a three-word response to that. Ab-so-lutely."

Eigenlijk totaal niet aan zien komen dat het een romantische film was, geen idee hoe dat kwam, ik heb compleet liggen slapen toen ik deze film voor het eerst zag, dat was doormiddel van een trailer en veel meer verder heb ik er ook niet naar gekeken. Best een luchtige en vrolijke komedie film, waar ik eigenlijk nooit keihard om heb moeten lachen, het sfeertje van deze film vond ik heel erg tof. Ik heb geen idee of deze überhaupt op Netflix Nederland terecht komt? Ik kon hem in ieder geval niet zo snel vinden dus moest het via de bekende en makkelijk weg doen, want ik was oprecht best benieuwd naar deze film. En ik heb best wel kunnen genieten van deze film, al kwam het misschien meer dat ik niet echt hele hoge verwachtingen had met deze film.

En toch blijf ik een veelvraat van actie, en merkte ik dat ik op een verloop van tijd toch meer diepere actie wou zien, al past dat totaal niet bij deze film. De film had op een gegeven moment pit nodig, al loopt dat zelf ook wel los want het slotstuk is rete vermakelijk. Ik kan dan wel zeggen dat romantische filsm niks voor mij is, ik stoorde mij hier eigenlijk totaal niet. De chemie tussen Powell en Arjona is alleen al prachtig om te zien, dan kan je ook nog eens mee snoepen van de prachtige Arjona zelf, en het vliegtuig pakje vond ik toch een genot voor mijn ogen. Prachtige samenwerking, en je voelde de band tussen die twee ook echt.

Het verhaal vond ik wat dat betreft ook wel heel tof. Het is makkelijk maar, het moet ook nog eens goed vertolkt worden in een lekker werkent script. En dat lukt hier eigenlijk best goed. Het verhaal is toch wel lekker interessant, en ik hield wel van het hele dubbelganger verhaal, althans het spannende gedeelte. Powell pakt het echt prachtig op, of misschien beter gezegd "Ron". Ik denk dat Powell het prachtig weet te vertolken hoe "Gary" op kijkt naar deze "Ron". Een hunk, met een waanzinnig en vooral duister achtergrondverhaal en blijkbaar zijn de dames er gek op. De film neemt daarin ook rustig de tijd, waar Gary zichzelf toch lijkt te verliezen in zijn fictieve tweede persoonlijkheid. Het is toch een stuk stoerder dan zijn orginele bestaan.

Arjona is een prachtige medespeelster, en weet ook een leuke rol neer te zetten. Ik vond het vooral leuk wanneer de politie eigenlijk achter haar daden weet te komen, of tenminste in de buurt is. En Gary vervolgens besluit haar toch te helpen zodat ze er beiden onder uit konden komen. Dat was dus voor mij echt een hele vermakelijke scene.

Dus ja, best een vermakelijke en luchtige komedie met een vleugje romantiek. Leuk om eens gezien te hebben trouwens, was voor de rest ook weinig verkeerd mee. En howel ik dus een totaal ander soort film had verwacht, wist ik hier wel mee te dealen, en heb ik een leuke zondagavond gehad met dit filmpje, die overigens ook zo voorbij vloog.

Na "The fall guy" deze film gekeken in de hoop wat beters voorgeschoteld te krijgen. Maar niets is minder waar. Waar het verhaal op voorhand nog tot een goede film zou kunnen leiden, blijkt dit toch niet altijd zo te zijn. Goh.... Film komt langzaam op gang en de ergernis neemt toe naarmate de domheid van de (re)acties van de verschillende personages toeneemt. Zo onwerkelijk. Maar al met al toch uitgekeken en geregeld toch wel kunnen lachen. Maar om nou te zeggen "Deze kijk ik volgend jaar nog een keer"....? Nog niet over 40 jaar.

Onderhoudend genoeg, maar op de een of andere manier had ik meer verwacht. Linklater is goed in het vertellen van menselijke verhalen, fragmenten uit het leven van mensen. Dit andere type verhaal past niet helemaal bij hem. Glen Powell is goed, maar Adria Arjona is veel beter. Ze geven vonken af en zorgen samen voor een paar leuke scènes.

Ik had meer verwacht, maar ik ben niet helemaal ontevreden.

3,5*

Leuke, zij het iets te lange en niet bepaald geloofwaardig uitgewerkte komedie over een suffe leraar (Glen Powell) die undercover werkt als huurmoordenaar. Powell heeft charisma genoeg om de film te kunnen dragen, maar verhaal en personages blijven een beetje aan de oppervlakte hangen. Lekker luchtig geregisseerd door Richard Linklater, dat wel. De rol van Austin Amelio, als aan de kant geschoven, wraakzuchtige agent Jasper, is overigens geweldig.

Hit Man is een opgewekte komedie van Richard Linklater en handelt over vogel- en kattenliefhebber Gary Johnson die professor in de filosofie is en zijn studenten voorhoudt vooral zichzelf te zijn. Of eigenlijk zegt hij: “Seize the Identity You Want for Yourself”. Een prima uitspraak die in het geval van de professor ietwat gecompliceerd ligt, daar hij als undercoveragent bij de politie bijbeunt en als zogenaamde huurmoordenaar zijn opdrachtgevers in de val lokt. Om zijn rol als huurmoordenaar’ zo authentiek mogelijk te spelen, heeft hij diverse dubieuze persoonlijkheden in voorraad.

Dit alles klinkt misschien als de opmaat voor een doldwaze komedie vol verkleedpartijen, maar zo'n film is Hit Man niet. Onder de regie van Linklater ontwikkelt de film zich tot een aangename immorele komedie die draait om een aanhoudende leugen die zo intens wordt beleefd dat het moment arriveert dat leugen en waarheid nog maar moeilijk van elkaar zijn te onderscheiden. Het is die invalshoek waarmee driftig wordt gespeeld. En die insteek kijkt lekker weg en levert hilarische momenten op. Aan de tagline ‘Somewhat a True Story” wordt recht gedaan.

Leuke rol van Glen Powell die samen met Linklater het scenario schreef. Leuke film ook. Met humor, goeie oneliners en wat actie op z’n tijd. En met een leuk verhaal dat afwisselend verloopt en een prettig luchtige toon hanteert. Jammer dat dan weer onvermijdelijk zo’n clichématige boodschap doorschemert. Zo'n doorwrochte psychoanalytische boodschap waar Amerikaanse publieksfilms nu eenmaal patent op hebben. Welke boodschap? Oh, je weet wel. Dat je eerst iemand anders moet worden om jezelf te worden. Br. Gauw vergeten. Prima film verder.

Een frisse en luchtige misdaad romcom met een licht zwartgallig randje. Er valt eigenlijk niet bijzonder veel te lachen, en er is maar weinig actie. Maar Hit Man is een sympathiek filmpje dat makkelijk weg kijkt. Het verhaaltje ligt natuurlijk mijlen ver verwijderd van wat de echte Gary Johnson daadwerkelijk heeft meegemaakt. Maar dit is dan ook geen biopic, dus vind ik dat geen punt. Ik heb überhaupt eigenlijk weinig negatieve punten om aan te kaarten.

De looks van Powell overtuigen meer als stoere badboy dan als gezapige leraar, maar hij acteert prima en met zichtbaar plezier. De klik met Arjona lijkt ook goed te zijn, wat de film ten goede komt. Daarbij is de speelduur relatief kort, wat voor licht vermaak als dit wel prettig is.

Op goed geluk zijn mijn vrouw en ik naar de bioscoop gegaan en zonder enige voorkennis hebben we ons op deze film gestort en dat was een bijzonder aangename ervaring.

Hit Man is een intelligente, humoristische film met een scheutje thriller en romantiek. De film slaagt erin om de gehele lengte luchtig, zeer onderhoudend en voortdurend verassend te blijven.

Groot pluspunt is het uitstekende acteerwerk van hoofdrolspeler Glen Powell, die met veel charme en een flinke knipoog zijn rol speelt en alleen maar meer in zijn element komt als zijn uitstekende tegenspeelster Adria Arjona ten tonele verschijnt. De twee hebben ontzettend veel chemie en tillen de film naar een hoger niveau.

Een kritiekpunt kan wellicht de luchtige toon zijn maar dat is wat mij betreft juist een aanbeveling. Het scenario is hier en daar misschien wat onwaarschijnlijk maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd met creativiteit en vindingrijkheid.

Hitman vermaakt van de eerste tot de laatste minuut. De cast is tot in de kleinste bijrol uitstekend. Het scenario is origineel, de humor is erg leuk, de ondeugende momenten zijn overtuigend maar vooral het plezier waarmee de film gemaakt is spat van elke scene af.

Films zoals deze worden de laatste jaren niet meer zoveel gemaakt en ik ben dan ook zeer gelukkig met mijn bioscoopbezoek.

Leuke en originele film, die ik de hoogste score ga geven omdat hij mij op alle fronten kon overtuigen. Ik heb genoten.

Zeer goed!!

Een beetje een soort niets-film, niet erg grappig en niet erg spannend Het zag er niet slecht uit, maar het was ook niet meer dan dood-gewoontjes. Het eerste uur gebeurd er letterlijk niets. Niet veel meer dan introductie en vulling. Het volgende uur wanneer Ron voor Maddy valt, zijn er wat meer gebeurtenissen, maar om nou te zeggen dat de penibele situatie waar hij in terecht komt interessanter waren...Het schommelt een beetje tussen romantische film, komedie en misdaadfilm. Nu kan het zijn omdat dit voor mij genres zijn waar ik minder mee vandoen heb maar ik vond het allemaal maar veilig en braafjes, wellicht was het soms in dialoog wel iets creatiever te noemen. En daarom waren de prestaties van de cast best aardig, maar dat is het dan ook...

Chemie tussen Powell en Arjona is top, verder is het interessant dat hij les geeft in o.a. filosofie, Nietzsche, Descartes e.a komen voorbij. Als je dit weer koppelt aan zijn persoonlijkheid wordt het geheel interessanter. Hoever kan een mens gaan voor de liefde van zijn leven... Gevoel i.p.v cogito ergo sum.

Goeie film over een leraar die part-time voor de politie werkt als undercover huurmoordenaar. Een origineel en bijzonder 'waargebeurd' verhaal. De eerste helft is het beste. De tweede helft heeft wel een vermakelijk plot, maar is net wat minder boeiend. Een beetje repetitief, maar wel een aantal goeie dialogen.

Amusante film die ook niet meer wil zijn dan dat. Goede chemie tussen Glen Powell en Adria Arjona. Verhaal zat goed in elkaar. Moest even wennen aan het begin van de film dat precies een opsomming leek te gaan worden. Gelukkig komt het eigenlijk meer tot 1 echt verhaal dat wel goed wordt uitgewerkt.

All Pie is good Pie

Hit Man is een vermakelijke en luchtige mix tussen comedy, misdaad en romantiek, maar het verhaaltje was voor mij te dun en langdradig om mijn aandacht de gehele speelduur erbij te houden. Glen Powell maakt met zijn vele typetjes veel goed en Adria Arjona is een prachtige verschijning om te zien, maar het script zelf heeft te weinig om het lijf om dit een niet te missen kijkervaring te laten zijn. Dit verwachtte ik wel als ik aan de titels terugdenk die ik van Richard Linklater gezien heb.

Echt beklijven of indruk maken zal deze film niet doen, maar Hit man is wél een veilige keuze om op te zetten tijdens een date night. De film is namelijk niet formulematig en heeft een aangename balans tussen verschillende genres die ik niet vaak terug zie. Daarnaast zit het verhaal prima in elkaar. Vanwege deze punten, en het gegeven dat het makkelijk wegkijkt maakt dat ik onderstaande beoordeling zonder meer verdiend vind. Wanneer iemand nog vergelijkbare tips heeft dan hoor ik deze graag!

3,5*

Leuke romantische komedie waarbij het script voor dit genre best origineel is. Het verhaal weet de kijker te beklijven en de twee hoofdpersonages vullen hun rollen prima in. De chemie tussen beide hoofdpersonages en de gevatte dialogen zijn pluspunten. 7/10

gewoon een best wel leuke film.

goede rollen van Glen Powell,en Adria Arjona .

simpel verhaaltje,lekker kijkvoer.

niet meer en niet minder