La Sociedad de la Nieve (2023)

Het relaas van het Uruguayaanse rugbyteam, wiens vlucht naar Santiago op 13 oktober 1972 neerstortte in de Andes, is 30 jaar al eens verfilmd als Alive (1993), maar deze versie is gebaseerd op een boek uit 2012 van Pablo Vierci dat gebaseerd is op persoonlijke gesprekken met 16 overlevenden. 28 van de 45 inzittenden overleven de crash en hopen dat ze binnen een paar dagen opgepikt worden door een reddingsexpeditie. Naarmate de tijd verstrijkt neemt zowel de moraal als de fysieke kracht van de overlevenden af en komen ze voor vele dilemma’s te staan. Bayona reconstrueerde de crash op een manier die nadrukkelijk afwijkt van bijvoorbeeld Cast Away (2000) en Flight (2012), maar die minstens zo indrukwekkend is. Het scenario, waar Bayona met drie coscenaristen aan werkte, neemt jammer genoeg weinig tijd om de personages neer te zetten. Zijn eerbied voor de betrokkenen heeft hem er mogelijk van weerhouden het verhaal te dramatiseren, maar het gevolg is dat je weinig binding krijgt met de personages. Technisch uitstekend, maar dramatisch gezien weinig effectief. Tijdens de aftiteling krijg je foto’s te zien die door een van de overlevenden zijn gemaakt in het Andesgebergte.

Goeie film over een vliegtuig dat neerstort in het Andesgebergte en waarvan de passagiers proberen te overleven. Het blijft natuurlijk een bijzonder, waargebeurd overlevingsverhaal. De film laat goed zien hoe ze als groep weten te overleven. Het ziet er allemaal goed uit en de finale is aangrijpend. Desalniettemin gaat mijn voorkeur toch uit naar het reeds eerder verschenen Alive (gebaseerd op dezelfde ramp). Met gemak 3.5 sterren.

Ik heb mij nog maar eens vergist. Ook al wist ik nog de grote lijnen van het verhaal ik vond de film echt fantastisch en nog beter dan "Alive".

Misschien had ik nog graag gezien hoe het na de redding was verlopen, en hoe moeilijk de familie en zijzelf het hadden met het feit...ik ga niks verraden maar die de film gezien heeft weet wat ik bedoel.

Het acteren was ook fantastisch...nee voor mij echt een topfilm.

Wat een indrukwekkende en realistische film. Geen eind van de week ontspanningsfilmpje, geen snelle acties.

Maar zo goed geacteerd en zo indringend. Wat is de ultieme drive to survive? Nou hier. Ongelooflijk goed!

Prachtige, gruwelijke, schrijnende film over menselijke weerbarstigheid en doorzettingsvermogen against all odds. De film is minutieus in het tonen van de gebeurtenissen en alles wat de overlevenden hebben moeten doorstaan, maar 'traag' is nooit een woord dat me te binnen is geschoten. Daar is het gewoonweg allemaal te ijzingwekkend beklemmend en indrukwekkend voor. Doordat de film z'n tijd pakt, wordt de situatie op den duur ook heel invoelend, en krijgt elk personage zijn eigen gezicht. In dit soort films vind ik het heel belangrijk dat je als kijker de ernst van de situatie zelf heel erg voelt, en dat weet regisseur J.A. Bayona echt feilloos over te brengen. Maar daar helpt dat tragere tempo en die iets langere speelduur dus ook zeker bij. De vliegtuigcrash werd zelden zo realistisch, eng en indringend in beeld gebracht als in deze film. Dat was werkelijk twee minuten zonder adem aan het scherm gekluisterd zitten; ik kan me niet herinneren wanneer ik dat voor de laatste keer deed. En daarna begint de echte gruwel en lijdensweg nog maar. Wat mij betreft vloog de film in een mum voorbij in ieder geval. Er is telkens wel weer een nieuwe ontwikkeling of een nieuw obstakel dat overwonnen moet worden.

Je zou denken dat het een hele deprimerende film is en dat klopt natuurlijk wel deels. Een feelgood film kan je hier niet van maken. Maar het is niet énkel duisternis en lijden. Hoop en kameraadschap en het positieve in de mens is nooit ver weg. Er zitten geen menselijke vijanden in de film, het is één grote, gemeenschappelijke strijd tegen de elementen. De film heeft vooral veel hart en een juiste dosis gezond sentiment. In het laatste kwartier zat ik met een brok in m'n keel te kijken, maar ook bijvoorbeeld de dood van Numa kwam hard binnen bij mij. Vreselijk allemaal, maar zo krachtig en ook zo sterk geacteerd. Enzo Nogrincic deed me de hele tijd denken aan een Uruguayaanse Adam Driver; sterke acteur. De rest van de cast was ook fantastisch. Het zou ook de normaalste zaak ter wereld moeten zijn, maar ook heel verfrissend dat het een Spaans-gesproken film is met talent uit Zuid-Amerika. Het zorgde ervoor dat de situatie nog reëler overkwam, en minder geënsceneerd dan wanneer je bijvoorbeeld een volledige Amerikaanse cast zou opgetrommeld hebben.

4.5*.

Sterk.

Hoewel ik Alive uit 1993 nooit gezien heb, is de ramp mij reeds lange tijd bekend. Gezien de setting en de slachtoffers is het misschien ook niet slecht geweest om een Spaanstalige film als eerste verfilming te kijken. Het zal zeker geen negatieve invloed gehad hebben om, althans voor mij, onbekende acteurs te zien. Integendeel.

La Sociedad de la Nieve is een redelijk lange film. Het duurt enige tijd vooraleer ik de personages deftig uiteen kon houden. Net dat helpt de ervaring. Want voor je het weet, ken je er eentje, is er een lawine, ben je die alweer kwijt. Het klinkt wat cru, maar de overlevingstocht voor die mensen moet toch ietwat hetzelfde geweest zijn.

Behalve dat de film zelf ook gewoon goed in mekaar steekt - de crash is best ongemakkelijk om te zien -, is het uiteraard de survival die voor zich spreekt. Er is weinig emo-opsmuk, maar het blijft wel gewoon menselijk. Dat men ervoor kiest het laatste dodelijke slachtoffer als verteller te nemen, is een toffe keuze. Op voorhand denk je natuurlijk niet dat die het leven gaat laten. Toch wel dus, en dat zorgt nog eens extra voor de stemmige sfeer.

En zo laat deze verfilming toch een sterke indruk na. Redelijk simpel allemaal, het drama doet z'n werk en in dit geval moet dat niet meer zijn.

4

Wat een fantastische, zeer indrukwekkende film. Ik was er na afloop even stil van, hoeveel ellende en barre omstandigheden kan een mens aan om dan toch niet te breken? Het verhaal was me wel een beetje bekend, ieder geval dat een rugbyteam neerstort in het Andesgebergte, waarbij de overlevenden het deels redden door hun dode vrienden op te eten. De gedachte alleen al is huiveringwekkend en dit toont de film ontzettend sterk. Net als de fatale vliegramp, ik zat werkelijk bijna ademloos te kijken hoe rauw en wreed dit in beeld kwam met lichaamsdelen die breken of het stokjes zijn. Wat een enorme impact.

Dat eerste uur van de film behoort tot de betere uren die ik in lange tijd in een film heb gezien. Daarna neemt de film wat gas terug en ervaarde ik een tikje herhaling, maar dat laatste deel van de film is weer erg goed als ze een wanhoopspoging ondernemen om gevonden te worden, wat ook lukte. Ik ben wel eens ontevreden over de films die Netflix op hun streaming zet, maar deze zou iedereen echt moeten zien. Enorm goed geacteerd ook, de wanhoop, het verdriet maar zeker ook bij een aantal de vastberadenheid om toch te willen overleven.

Nét geen 4,5 ster, maar het scheelt weinig.

4*

Het is al een tijdje geleden dat ik Alive zag, maar het lijkt me een zuivere remake. Weinig mis mee, want deze hier doet het meer dan prima. Geen sentimenteel gedoe, maar een bikkelhard rauw drama, letterlijk en figuurlijk. De film neemt ook zijn tijd om de gevolgen van de crash op je te laten neerkomen. Hierbij is er aandacht voor eveneens de mentale impact. Het lange wachten, de hoop op redding, het emotionele overleg welke laatste optie nog rest wanneer al het eten op is, ...

Enkele rake scènes hebben wel een indruk nagelaten. De crash zelf waarbij botten breken als twijgen, maar met die nuance dat het niet om de sensatie was te doen. De scène waarbij ze ontdekten dat de reddingsacties werden gestaakt, was ook erg imponerend.

Knap acteerwerk, naturel en authentiek, met vrees en ontzag voor het gebergte. Fraai gefilmd ook, met de juiste camerahantering etc. Mooi!

Bayona is zowat mijn favoriete regisseur maar deze film had ik nu niet meteen verwacht van hem. Zeker niet slecht maar omdat ik het verhaal al kende van de film Alive weet deze nergens te verrassen. Als de verwachtingen hoog zijn is het natuurlijk moeilijk om ze in te lossen want het is zeker goed neergezet allemaal. Ik vind het wel een goede progressie dat Bayona terug meer nationaal lijkt te werken vermits dit Spaanse acteurs zijn. Ik hoop dat hij als volgende terug met een originele film komt. Hij is zeer goed in drama, maar ook horror en cinematografisch fantastisch. In mijn herinnering is Alive beter maar toen kende ik het verhaal nog niet, dus dat is wat oneerlijk. Ik geef ze dus beide dezelfde waardering, want ik denk uiteindelijk niet dat deze moet onderdoen.

Sterke film over een toch wel bekend maar fascinererend onderwerp. Moest een beetje in de film komen misschien omdat je al weet welke kant het op gaat. Er zijn teveel personages om echt een band met ze op te bouwen maar het drama wordt toch goed invoelbaar gemaakt.

Het einde is gewoon prachtig.

Een film over overleven onder extreme omstandigheden. En alhoewel voor velen het verhaal bekend is maakt regisseur Bayone er toch een gelaagde en spannende thriller van.

"There is no greater love than that which gives one's life for one's friends.”

Prachtige film inderdaad. Misschien wel de beste maar, in ieder geval één van de beste Netflix producties die ik tot nu heb mogen zien. Deze Uruguayaanse film brengt eigenlijk veel facetten op je beeldscherm al vond ik misschien die twee uur wel wat aan de lange kant. Neemt overigens niet weg dat de regisseur ruim de tijd neemt om de vliegramp zelf in beeld te brengen, wat in mijn ogen misschien wel het meest indrukwekkendst is van de film. Daarnaast wekt de film nog steeds onwijs veel indrukken, het hele overleven is ook erg indrukwekkend, en Bayona weet de film op alle vlakken zeker spannend te houden.

Elk moment in de film wekt toch nieuwe adembenemende momenten, waarvan je toch walgt hoe men in zulke staten moest overleven. Vooral het moment wanneer ze bijvoorbeeld contact proberen te leggen, en door middel van wat draden een radiofrequentie op kunnen pakken, en na het luisteren van het nieuws en horen dat de zoektocht is gestopt lijkt me toch een ongelooflijk gevoel van onmacht en wat een vreselijk gevoel moet dat zijn geweest. Je wordt thuis toch wel meegezogen in de pijn en machteloosheid die de film kent, heel indrukwekkend.

Maar, zoals ik al zei, ik vond het soms misschien iets te lang, waardoor veel rustige scenes misschien iets te lang aanvoelen. Toch blijft het indrukwekkend, vooral het begin met de vliegtuigcrash is heel erg indrukwekkend, en ook het einde is prachtig. Toch wel een fijne film hoor, goed om een keer gezien te hebben.

Redelijk sterk drama. Het verhaal is bekend en ik moet eerlijk zeggen dat de film minder impact had dan Alive. Wellicht dat dat ook de oorzaak is, je weet wat er gaat komen, hoe gruwelijk het ook is. De film blijft verder aangrijpend en blijft tot het onroerende einde boeien. Ben het wel eens met sommige reacties dat de film minder heftig lijkt dan dat het in het echt daadwerkelijk geweest is. Het acteerwerk is verder prima en visueel is de film goed geslaagd. Zeker de vliegtuigcrash wordt fraai in beeld gebracht en hakt er goed in richting de kijker. 3.5

Na het toch redelijk geslaagde Alive en de eersteklas documentaire Stranded leek deze nieuwe verfilming van het waargebeurde overlevingsdrama uit 1972 nogal overbodig, maar al snel blijkt de meerwaarde van de aanpak van regisseur J.A. Bayona. Het is allemaal wat rauwer, realistischer en meer intens in beeld gebracht, daarbij geholpen door een prima cast. De lotgevallen van het verongelukte rugbyteam uit Uruguay grijpen je al snel bij de keel, ook al is het verhaal in grote lijnen reeds bekend.

Op momenten boeiend, maar dat zijn wel steeds losse scènes. En vooral veel te lang, zeker een lang deel halverwege waar weinig ontwikkeling zit en waar het draait om de personen waarvan er te veel zijn om me echt verbonden mee te voelen. Wel soms wat gek qua toon. Het begin is gefilmd als vrolijke komedie, de vliegtuigcrash is enorm in your face terwijl andere horror dan weer grotendeels buiten beeld blijft. Gelukkig nooit echt melodramatisch, maar het scheelde niet veel. Af en toe mooie plaatjes, vooral met die wolken die over de toppen gaan. En verder goed verteld, je krijgt als kijker wel mee wat men zoal deed, ook de lange dagen. Net aan 3,0*.

Ga het kort houden. Maar dit is toch wel een van de weinige toppers die op netflix staat. Wat een indrukwekkende film. Ben normaal niet zo van de drama maar als het dan waargebeurd is kijk je er net even wat anders tegenaan. Zeker een aanrader.

Een overweldigende film die werkelijk de keel snoert.

Een verschrikkelijk gebeuren, naar ware en reeds verfilmde feiten, waarbij deze "La Sociedad de la Nieve" je als het ware mee insleurt.

Kan geen enkel minpunt voor deze film bedenken en het is verwonderlijk dat hij voor wat Bafta's, Globes of Oscars betreft, hij niet verder geraakte dan nominaties. Alleen de make-up is al wonderbaarlijk laat staan van de film in zijn totaliteit.

Touchdown

Society of the Snow is een instant klassieker die niet alleen indruk maakt vanwege het feit dat het om een waargebeurd verhaal draait, maar ook vanwege de ijzersterke uitvoering. Vaak voelde ik een diepe bewondering voor de slachtoffers die, ondanks de bizarre omstandigheden waarin ze zich bevonden, alles probeerden te doen om te overleven. Hiermee wisten zij een nieuwe betekenis aan de woorden veerkracht en overlevingsdrang mee te geven. Dit alles is zeker niet in de laatste plaats vanwege de sterke acteerprestaties, uitstekende make-up en cameravoering. Deze sleurden mij helemaal mee in het verhaal en gaven de slachtoffers van dit freak accident een gezicht.

Op het moment van schrijven maak ik een moeilijke periode door nadat mijn relatie van meer dan vijf jaar op de klippen gelopen is. Society of the Snow heeft mij geholpen deze pijn in een ander perspectief te plaatsen en haast als nietig te beschouwen in het licht van deze omstandigheden. Namelijk een constante strijd om überhaupt in leven te kunnen blijven. Deze verfilming dient als een belangrijke reminder om mij te realiseren dat nagenoeg iedereen in een vergelijkbare situatie, maar al te graag met mij had willen ruilen.

Ook zonder het doormaken van een relatiebreuk of een andere zware periode in je leven, is deze biografie een belangrijke reminder over hoe goed de gemiddelde mens het eigenlijk heeft, de kwetsbaarheid van het leven, en de vanzelfsprekendheid in de vervulling van onze basisbehoeften. Een procent van de wanhoop van deze mensen voelen wanneer je naar deze verfilming kijkt is al intens, laat staan hoe de andere 99% binnen de daadwerkelijke situatie zelf gevoeld zou moeten hebben.

Society of the Snow krijgt van mij de volle mep en een plek in mijn top 10.

5,0*

Dit waargebeurde verhaal is als zodanig aangrijpend, maar het levert helaas geen boeiende film op. Heel veel personages, maar een focus op enkele goed uitgewerkte personages was wellicht beter geweest. Nu krijg je met niemand een band. Verder gebeurt er eigenlijk niet erg veel, hetgeen ook best realistisch zal zijn in de gegeven omstandigheden, maar het zorgt er wel voor dat dit erg lang lijkt te duren. Kortom, deze film kon mij helaas niet boeien.

Zo ongeveer al mijn angsten komen terug in deze rampenfilm. Neerstorten met een vliegtuig. Zwaar gewond raken zonder medische assistentie. Levend begraven worden. Honger. IJskoude sneeuwlandschappen zonder warmtebron. Steeds net niet contact weten te leggen met andere vliegtuigen, terwijl je ze zelfs ziet overvliegen. Afgesloten van alles en iedereen. En dan uiteindelijk het bizarre morele dilemma of je je overleden vrienden opeet om zelf in leven te blijven. 'Society of the Snow' (2023) weet de absolute horror van de vliegtuigcrash uit '72 invoelbaar te maken met een warme en respectvolle biografie. Het geeft zeker een extra dimensie dat de cast Spaans spreekt i.p.v. de Engelstalige Hollywoodsterren uit 'Alive' (1993). Misschien was de film nóg iets beter geweest als je meer binding kreeg met de individuele personages. Al werkt het ergens wel dat ze hiermee de collectieve gruwel van de hele groep weten te vangen. Hartverscheurend als er plotseling iemand wegvalt.

Donderdag had ik, hoewel wel een beetje moe, best zin in iets goeds, en mijn voorgevoel was dat deze wel goed moest zijn aangezien de film kortstondig in de Top 250 stond en zodoende onder de aandacht kwam. Buiten dat vind ik de geschiedenis achter het verhaal en de jaren '90 voorganger Alive ook erg interessant, dus dit kon bijna niet misgaan zeker niet met een dergelijk stemgemiddelde, en dat bleek, want wat een goede film.

Hoewel Alive me niet perse heel helder meer voor de geest staat komt daar op de rugby match na weinig tot geen introductie verder in voor waar deze versie iets langer de tijd neemt en familie en het studentenleven onder de loop neemt. Toch zijn we al vrij snel daarna onderweg met het toestel waarop de ellende kan beginnen. Een wonder is het niet dat dit mooier en beter in beeld gebracht wordt dan de jaren '90 versie want de mogelijkheden qua CGI zijn natuurlijk onbeperkt. Opvallend is wel tijdens en vlak na de crash, dat de sfeer vele malen ernstiger aanvoelt, de muziek naargeestig is, de dubbel vouwende benen en gapende wonden niet van de lucht zijn waarop dit toch allemaal een stuk rauwer en harder aanvoelt. Daarnaast is de sfeer in combinatie met de muziek op het gemene, het geniepige af, wellicht een beetje horror te midden van die uitgestrekte witte vlakte met alle paniek en chaos die heerst. Wow! Dit komt wel even binnen!

En zo spijkert Society of the snow verder aan de weg met een werkelijk prachtige omgeving, briljante sterrenhemel, de ongekende nietigheid van de mens temidden van die enorme natuur. Het brute contrast kan dan ook niet groter met pijn, lijden, gehuil, jammerkreten in de nietsontziende temperaturen. In Alive lijken de mensen de paniek sneller te boven, sneller de boel georganiseerd te hebben en rust, waar in dit geval toch de paniek en angst blijft overheersen en snelle besluitvorming en logica in de weg staat. En eigenlijk ik dat juist wel goed, de mildere toon van Alive is in geruild voor een harde, cynische en angstige sfeer waarmen niet goed weet wat te doen in deze buitengewone situatie. Prachtig zijn de momenten van totale ontreddering en woede als men via de radio verneemt dat de zoektocht opgeschort is, grimmig het beeld van de lijken bij het staartstuk, logisch en moralistisch lastig de keuze tussen verhongeren of kannibalisme terwijl men daar in Alive ook niet al te lang over nadenkt. Prachtige trouwens ook bepaalde shots met een vissenoog.

Society of the snow grijpt vanaf het begin bij de strot en laat niet meer los, zelfs als het wrak is gevonden en de shots van de uitgemergelde lichamen in het ziekenhuis volgen met de psychologische aspecten en last van het overleven, trauma en de gemaakte keuzes. En het is dan toch wel dat ik meerdere keren tot tranen geroerd ben en na afloop even voor me uit zit te kijken, want wat een film is dit in alle mogelijke aspecten die zoveel meer belicht van de ramp, de slachtoffers en overlevenden dan dat in Alive gebeurt. Één ding is duidelijk, deze heb ik niet voor de laatste keer gezien.

Ik heb niet zo onmiddellijk een voorkeur tussen Alive en Sociedad de la Nieve. Ik vind beiden even goed wat storytelling betreft, al is het realisme van Sociedad iets hoger in cruciale scènes zoals de lawine en de vliegtuigcrash, wat het iets confronterender maakt. Ook een 3,5* dus. Het blijft een waanzinnig overlevingsverhaal waarin mensen op een compleet andere mindset moeten overschakelen waarbij mensenvlees eten, je vrienden verliezen.. het nieuwe normaal wordt. Ik weet niet waarom Alive geremaked moest worden.. er zal wel een goede reden zijn al vond ik dat het als geheel weinig toevoegt aan voorgenoemde film. Visueel is dit natuurlijk wel sterker met die prachtige lange afstands-shots in de Andes, wat je eigenlijk ook gewoon kan verwachten na dertig jaar.

Alive heb ik jaren geleden eens gezien dus ik was al bekend met het verhaal , deze film doet het een heel stuk beter , (wat niet wil zeggen dat alive een matige film was , integendeel ) uitgebreider en een stuk realistischer , de film neemt met zijn 144 minuten ook ruimschoots de tijd om het verhaal te vertellen en naar mijn mening is dat ook de enige juiste manier om recht te doen aan hun verhaal , wat voor ontberingen ze allemaal hebben moeten doorstaan om te overleven.

Als enkele overlevenden dan uiteindelijk besluiten om te proberen de beschaafde wereld te bereiken kom je met de weidse panoramabeelden van de besneeuwde andes pas echt goe tot het besef hoe onherbergzaam groot het gebied is en hoe uitzichtloos hun situatie is .

Frank Marshall's Alive (1993) was een van de films die ik op 'koopvideo' had als tiener. Geen meesterwerk, maar wel een indrukwekkend verhaal dat ik zeker een keer of drie gezien heb.

Bayona's eerste Spaanstalige film sinds El orfanato (2007), is wat mij betreft in alle opzichten superieur. De gebeurtenissen ken in inmiddels zo goed dat de kijkervaring zelf nauwelijks verrassend was, maar het vakmanschap hier kon ik wel degelijk bewonderen. De zware beproevingen van deze groep mensen maakte andermaal indruk en het ongehaaste einde hier maakt de film echt mooi af.

Fijne score van Michael Giacchino ook.

3,8*

Regisseur J.A. Bayona levert een technisch knap gemaakte film af met indringend camerawerk en overtuigende make-up. Society of the Snow slaagt erin om de kou voelbaar te maken voor de kijker, ook al schieten de scenarioschrijvers in hoog tempo door alle gebeurtenissen heen. Er zijn zoveel verschillende personages in deze film dat het voor de kijker moeilijk is om een stabiele band met het verhaal en dus hun situatie op te bouwen. Daarmee maakt het gebeuren zelfs met een speelduur van 144 minuten een wat onafgemaakte indruk, maar het ziet er zeer fraai uit en heeft terecht een aantal filmprijzen in de wacht gesleept.

Een heftig onderwerp, zonder twijfel. Het idee dat een groep jonge mannen moet zien te overleven in de meedogenloze Andes na een vliegtuigcrash, grijpt je meteen aan. La sociedad de la nieve vertelt dit waargebeurde verhaal met respect en aandacht voor detail, maar weet me ondanks de intensiteit niet volledig te overdonderen.

De film is filmisch sterk – de besneeuwde berghellingen voelen bijna tastbaar koud, en de cameravoering is indrukwekkend in haar eenvoud. Je voelt de stilte, de leegte, de beklemming. De acteurs brengen hun rollen met oprechte kwetsbaarheid, zonder dat het ooit gespeeld aanvoelt. Toch blijft de film als geheel wat binnen de lijnen kleuren. Het is een goed gemaakte film, maar niet één die lang in je hoofd blijft rondspoken.

Misschien komt dat doordat dit soort verhalen – over overleven, hoop en de dunne scheidslijn tussen menselijkheid en instinct – inmiddels bekend terrein zijn. De morele dilemma’s zijn indringend, maar niet verrassend. Waar ik gehoopt had op een nieuwe invalshoek of een diepere psychologische laag, blijft de film vooral trouw aan het realistische verslag. Dat is bewonderenswaardig, maar ook wat afstandelijk.

La sociedad de la nieve is dus geen slechte film – verre van. Het is een waardige, respectvolle reconstructie van een gruwelijk verhaal dat het verdient om verteld te worden. Maar het is er ook een die meer bewondering oproept dan ontroering. Ik keek met respect, maar niet met kippenvel.

3*