Starve Acre (2023)

Moeizame film. Starve Acre druipt weliswaar van de sfeer, maar niet van de vrolijke - het is een film vol rouw, claustrofobie en mysterie. Maar het is ook écht tergend traag. Het sleept zich af en toe voort, met menig scene in de eerste driekwart vooral gericht op weinig dynamische beelden van een rouwende vader of een rouwende moeder, die allebei hun eigen pad lijken te gaan. Zo later in de film als de heidense invloeden steeds verder komen en die rare haas steeds prominenter wordt, begint het intrigender te worden. En deze setting is ook wel op mijn anglofiele lijf geschreven. Blij dat ik 'm gezien heb, prima geacteerd ook met o.a. Matt Smith, maar het was wel een héle trage zit.

“We have to let him go,”

Deze filmversie van de sinistere novelle van Andrew Michael Hurley is zo ongelooflijk Brits ddat de film denk ik ook alleen maar daar vandaan kon komen. Een film waar het eeuwenoude kwaad geworteld is in het land. Zo we hebben Prins Daemon Targaryen (House of the Dragon, Matt Smith) en Galadriel (LOTR; Rings of Power, Morfydd Clark)als het stel Juliette en Richard Willoughby Die met hun vijfjarige eerste en enige kind Ewan verhuizen naar Richards ouderlijk huis Starve Acre in de afgelegen Yorkshire Dales. Het noodlot slaat toe als Ewan die zegt stemmen van Jack "Dandelion" Grey, een plaatselijke volkslegende te horen en die hem dingen laat doen, overlijd.

Vader Richard begint na de dood van zijn zoon, zijn belofte te vervullen om de stronk en wortels van de legendarische Stythwaite Oak te vinden. Een eik waarvan de bijgelovige lokale bevolking zeg dat er een vloek of goddelijke straf op rust. Met moeder Juliette gaat het minder goed. Ze beweert dat ze de aanwezigheid van Ewan nog steeds in huis kan voelen en raakt geobsedeerd door een medium. De ontdekking van het skelet van een haas zet een reeks gebeurtenissen in gang.

Dit is ook meer een film (of boek) wat schatplichtig is aan de psychodrama van schrijvers als (Amerikaanse) Shirley Jackson, Henry James of (Britse) Charlotte Brontë. Dus een langzaam verhaal over verdriet, terwijl er subtiel op het randje van bovennatuurlijke horror, bijna zachtaardig, wordt gebalanceerd en er geleidelijk wordt opgebouwd naar een verontrustende climax. Om een idee te geven dit kan zo doorgaan voor een Victoriaanse versie van Pet Sematary maar waar alles openstaat voor speculatie.

De setting is jaren '70 en ik kan me niet onttrekken dat dit bewust is gedaan als eerbetoon aan de Britse horrorfilms uit die tijd. (de onheilige drie-eenheid van folk-horror) En het geheel doet denken aan de BBC A Ghost Story for Christmas films. Het is een interpretatie van een boek en wat ik daarover lees is die duisterder en dus beter maar wat het aan bronmateriaal mist, maakt het onmiskenbaar boeiende sfeer goed. Meestal zijn deze slowburners, die meer geïnteresseerd zijn in het drama dan in de horror, niet mijn ding maar de ondoorgrondelijke enge sfeer dat er iets bestaat in de lucht, de aarde en alles wat daarin groeit, was hier toch wel angstaanjagend goed.