Élisa (1995)

Jacques Becker is één van de weinige Franse regisseurs die destijds niet gecollaboreerd heeft met de nazi's. Jean Becker - zijn zoon - was pas 7 ten tijde van de bezetting, maar zou vast collaboreren als hij de kans kreeg. Terwijl vader Jacques uitblonk in elegante mise-en-scène en fijngevoelige moraliteit, is zoonlief Jean een beeldvervuilende malloot, een dikkige pummel, wiens oeuvre grossiert onhandige filmische rigueur en niet zelden vervalt in vulgaire publicitaire drek. Als de lieden van Cahiers du cinéma destijds al verontwaardigd waren omwille van de bescheiden tracking shot in Gillo Pontecorvo's 'Kapo', dan ben ik benieuwd wat ze zouden vinden van Jean Becker's 'Elisa', zowat een compendium in cinematografische wansmaak. Ach, ik kan er ergens wel de humor van inzien. 'Elisa' is als film zo aanstootgevend slecht, dat ik er stiekem best van genoten heb. Becker wilde angstvallig een dynamische prent maken over 'wat er zoal leeft bij jongelui', maar lijkt op een haast post-moderne wijze de voeling met de jeugd verloren. Het is nog genanter dan Marcel Carné in Les Tricheurs. Vanessa Paradis baant zich een weg door het gegeven alsware het een ordinaire videoclip, een misplaatst poppy cultivering van de 'michtoneuse', een jonge vrouw die zielige venten van middelbare leeftijd erin luist, zoals dat in Parijs al gebeurt sinds de tijden van Zola. Het is een film die vandaag niet meer gemaakt zou worden, met als premisse 'bah, wat goor dat die kale vijftigers een minderjarig meisje nalopen, terwijl zij natuurlijk liever met een knappe hunk van eind de 20 gaat'. "Elisa: t'as vingt ans et moi quarante" In de Franse cultuur bestaat er een bijna heilige verering van prostituées, de daad van jezelf te prostitueren, geld te vragen voor seks, met je kont op het trottoir staan te wiebelen, naar smoezelige hotelletjes in een zijstraat van Rue St Denis te gaan, maar evengoed te betalen voor seks en 'un passe' te zijn, worden alle als sacrale handelingen voorgesteld. De hele film wordt gekenmerkt door hysterische opflakkeringen en bedenkelijke pedagogie. Depardieu verschijnt slechts in de laatste 20 min en biedt gelukkig wat weerwerk, als permanent dronken lor. Het neemt niet weg dat ik mij wetens willens heb laten vergiftigen door de kwalijke cinema van Jean Becker. Si tu crois que cela, Me tourmente, Ah non vraiment pas!