Drive-Away Dolls (2024)

Aardig...........flauw. Met een lullige flauwekul verwisseling.

Leuke luchtige misdaadkomedie. Het is een licht verhaal en van de Coen broers (of 1 in dit geval), hebben we al beter gezien. Maar toch heeft het genoeg vaart en humor om er van te genieten. Kleurrijke figuren en bizarre situaties die uit de hand lopen. Meer moet het soms niet zijn. En de twee hoofdrolspeelsters hebben genoeg chemie om de film niet weg te laten zakken.

De leukste Coen film in jaren, die zich eindelijk weer eens niet zo serieus neemt en hier vol voor gaat. En duidelijk een grote knipoog naar hun eerdere werk.

Van Drive-Away Dolls - ikruikversemosterd:

"“Wat mijn broer kan, dat kan ik ook”, moet Ethan Coen hebben gedacht na Joel Coens solo-debuut The Tragedy of Macbeth, en schreef en regisseerde met vrouwlief Tricia Cooke de verrukkelijke onzinkomedie Drive-Away Dolls. Geen artistiek verantwoord toneelstuk (oh, nee, het drama, Ethan Coen doet het anders…), wel een lekker melige lachfilm die uitnodigt tot woordgrapperij.

Goed. Daar gaat ie:

Drive-Away Dolls, een beetje de regenboogversie van Raising Arizona, heeft dan een lullige ontknoping, de film heeft evengoed ballen en houdt zich stijfrecht.

Veel personages hebben de pik op elkaar maar bereiken toch nog een compromis.

Ik weet het, niet iedereen waardeert de innuendo’s en het slappe gelul, maar dan wijs ik de azijnpissers toch naar bijvoorbeeld het bejubelde The Big Lebowski, waar de personages overwegend lullen over glimmende bowlingballen en ondergepiste tapijten. In Drive-Away Dolls gaat het masturbatie, seksuele ontspanning en beroemde eikels. Dan worden daar ook veel woorden aan besteed.

Na de flauwigheden is er in de laatste scène nog een venijnig steekje voor de stijve conservatieveling die het niet zo heeft op homokoppels.

Ter afsluiting van dit stukje, mijn excuses voor de alomtegenwoordige verwijzingen naar de mannelijke genitaliën. Ik ken helaas geen woordspelingen met betrekking tot de vulva."

Jeetje. Na deze en Honey Don’t! is het wel duidelijk geworden wie de meest talentvolle Coen Brother is.

Ethan Coen’s solo debuut voelt een beetje ongeremd. Hij gaat volledig los met lebische seks, kibbelende huurmoordenaars en maffe visuals. Het zijn veel elementen die we ook al van het eerdere werk herkennem, maar het is net wat minder gegrond is een verhaal of herkenbare situatie. Het is wel lekker maf maar soms ook net te karikaturaal.

Anyway het waren een vermakelijke 82 minuten en dat is een fijne speelduur.

Ruime 3,5

Eén Coen maakt nog geen dé Coens. Ik ben op zo'n leeftijd dat ik goed weet hoe schokkend het was dat de ironische broers opeens met 'screwball comedy's' als 'Intolerable Cruelty' (2003) en 'The Ladykillers' (2004). Het voelde als een soort slap aftreksel van hun kenmerkende stijl. Dat gevoel bekroop me ook tijdens deze poging van Ethan Coen om met 'Drive-Away Dolls' (2024) een soort road trip-film neer te zetten met lesbische thematiek. Maar tussen de dildo grapjes, deadpan deliveries en het hypergestileerde geweld is het uiteindelijk toch vooral een braaf giechelfestijn. Veel gepraat en seksuele innuendo, maar verder weinig durf.