Drive-Away Dolls (2024)

Wat bezielde Ethan Coen om een moderne variant te maken van die verschrikkelijke als roadmovie vermomde sekskomedies als Road Trip en Euro Trip? Qualley Texaanse accent is werkelijk niet om aan te horen – en totaal niet grappig – en is bepalende voor de kwaliteit van deze hopeloze lesbische misdaadkomedie. Jamie [Margaret Qualley] en Marian [Geraldine Viswanathan] reizen van Philadelphia naar Tallahessee in een “Drive-away” met verstopte bagage die eigenlijk voor criminelen bedoeld was. Elke scène draait om seks of om oubollige seksistische grappen. Ook andere pogingen tot humor slaan volledig dood. Alleen Feldstein kan er net mee door, maar alleen het goede camerawerk van Ari Wegner houdt dit misbaksel af van de laagst mogelijke beoordeling.

Zoals het betaamt in een komedie zijn de personages karikaturen en zit het plot vol ongeloofwaardige wendingen, maar origineel is de ontwikkeling van het plot niet – de oversekste en de preutse vinden elkaar in echte liefde en de criminelen zijn zo dom dat ze zichzelf naar de ondergang werken – en de humor is ook vaak aan de flauwe kant. Ik begrijp dat de film een ode aan seventiespulp is hetgeen doet denken aan Tarantino’s insteek in diens films zoals Grindhouse en Death Proof: de film zal dus uit liefde voor de oude B-film zijn gemaakt, wellicht uit nostalgie toen zij als pubers louter dit soort films werd voorgeschoteld zodat die indruk maakten, maar tegelijk is die liefde of nostalgie zo groot dat ze wel erg accuraat te werk zijn gegaan, bewust alle zwakke elementen van de pulp kopiërend, en het product zelf het niveau van een B-film dan ook niet overstijgt. Dat het in zekere zin een kopie is van de bekende formule voor dit soort films maakt het alleen maar nog meer een cliché en de hedendaagse twist dat het nu een lesbisch koppel betreft in plaats van een oversekste machoman en preuts meisje maakt het verhaal slechts nog ongeloofwaardiger en zeker niet beter. De premisse van de film – in de tijd van de hippies zijn afgietsels gemaakt van de penissen van mannen die hoge functies zijn gaan bekleden waardoor die chantabel zijn als die dildo’s in verkeerde handen komen – is het ongeloofwaardigst van alles, want hoe kan men zeker zijn welke dildo bij welke man hoort, en tegelijkertijd het origineelste en beste idee van de film want het zet de seksualisering of ‘vercommercialisering’ van het lichaam van de vrouw bewust op de kop door nu eens het mannenlichaam te seksualiseren.

Op zich wel leuk maar ook hit and miss en zeker niet helemaal gelukt. Vooral Margaret Qualley vond ik niet echt geloofwaardig. Geraldine Viswanathan deed het beter maar speelt ook iets te veel een typetje om echt te overtuigen. Domingo doet het dan al beter en vooral Bill Camp is erg grappig. Visueel wel prima en de montage is af en toe wel geinig. In ieder geval zit hier af en toe wat bijzonders in en dat is wel fijn. Verder mist de film echt urgentie en mede door de lengte voelt dit ding te veel als tussendoortje. Wel fijne muziek van Funkadelic. 3,0*.

Teleurstellende misdaadkomedie van Ethan Coen, die vergeet leuk te worden. De grappige momenten zijn op de vingers van één hand te tellen. De beide protagonisten doen hun best, maar zijn kansloos met zo’n zwalkend script. De “misdadigers” zijn een regelrechte ramp. Misschien is het allemaal zo bedoeld, maar aan mij is het in ieder geval niet besteed.

Flinke tegenvaller van Ethan Coen in zijn solo regiedebuut. Wanneer de plot draait om een paar dildo's weet je eigenlijk al dat het niets kan worden. De enthousiaste maar overwegend irritante cast probeert er wanhopig iets van te maken, maar meer dan een paar grappige momenten zit er helaas niet in. Wat een rommeltje. Broer Joel wordt node gemist, dat is wel duidelijk.

Is Ethan Coen het minder begaafde broertje van Joel Coen? Dit had evengoed van een willekeurige beginnende regisseur kunnen zijn.

Seks komedies zijn vaak wel (flauw) grappig of tenminste lollig, maar deze film is dat niet of nauwelijks.

De criminelen zijn over the top, maar niet op de goede manier.

Geraldine Viswanathan vind ik wel een leuke meid. En de bijrol van Beanie Feldstein mag er wel zijn.

Naar het einde toe vermaakt de film wel wat beter, maar ik was ook blij toen de film was afgelopen.

Van een Coen film verwacht je toch een wat hoger niveau. Laten ze maar gauw weer samen met iets origineels op de proppen komen.

Dit was echt behoorlijk slecht. Margaret Qualley en Geraldine Viswanathan proberen er nog iets van te maken, maar met zo'n script kun je acteren wat je wilt, het is niets en het zal ook niets worden. Het verhaal slaat nergens op en zit vol flauwe seksgrappen om de 84 minuten mee op te vullen. En de "schurken" hadden een Bassie en Adriaan-niveau en dan ook nog eens niet grappig.

Film begint met expliciete lesbische seks scene. Gelijk afgezet!

"Love is a sleigh ride to hell."

Heerlijke snedige film waarin Matt Damon als een Republikeinse kandidaat seks had met Miley Cyrus Wat uiteraard uitdraait op een gigantisch probleem en daardoor twee gezellige stoere queer-meiden op een spontane feministische roadtrip naar Tallahassee gaan. De humor is veelal eigenzinnig en over-the-top maar die komische sequenties waren van een hoog niveau en de twist is heerlijk! Ach die paar plotgaten en de soms iets te gemakkelijke karakterontwikkeling ga ik niet over liggen muggenziften omdat de delen die er toe doen gewoonweg goed waren. Regelmatig lag dat ook aan de ontzettend leuke chemie tussen Margeret Qualley en Geraldine Viswanathan. De film is zelfs Coen-achtiger (zoals meer in hun begindagen) dan het in lange tijd is geweest! Blijkbaar is dit ook pas het eerste deel van een beoogde ‘lesbische B-film trilogie’ door Ethan Coen, en zijn vrouw Tricia Cooke mijn zege hebben ze want dit is een juweeltje en absoluut stuk leuker dan die drol van zijn broer Joel.

Matige film over twee vriendinnen die een auto naar Tallahassee rijden. Een vlot gemonteerde roadmovie die ook zeker niet te lang duurt. Echter nogal dik aangezet op een manier waarbij het allemaal wat minder grappig is dan het had kunnen zijn. Het plot zelf stelt ook niet veel voor. Hier en daar wel vermakelijk en nog een paar aardige dialogen. Maar de broertjes Coen kunnen beter samen een film maken dan alleen.

Hihi.

De Coen-broertjes hadden bij het verschijnen van de eerste solo-film (The Tragedy of Macbeth) aangekondigd dat Ethan zich meer op theater wilde gaan richten. Dan verwacht je je zeker met zo’n film van een Shakespeare-stuk van de kant van Joel toch aan een zwaar serieuze productie van Ethan als tegenwicht.

In de plaats daarvan deze heerlijk onserieuze absurde klucht vol lompe en flauwe grollen. Erg fijn gespeeld door Qualley, Viswanathan en Feldstein - perfecte casting. Ook de bijrolletjes van Bill Camp, Joey Slotnick en C.J. Wilson zijn super leuk en fijn neergezet. Mooie beelden, leuk getruc om een ietwat hallucinatoir sfeertje neer te zetten. Voor mij klopt het gewoon allemaal.

De Coens hebben allang niets meer te bewijzen, en deze twee films zijn samen als een dikke vinger naar de critici die wel even zullen uitleggen wat een ‘Coen-film’ zou moeten zijn. Dat maken ze zelf wel uit, dankjewel.

Matig.

Een sekskomedie van Ethan Coen. Weliswaar met enkele typische Coen-ingrediënten, maar toch ook weer platter en puberaler dan je zou verwachten. Het is allemaal best klein en toegankelijk, dus het is te behappen. Alleen is dit Coen light en hebben de gebroeders in duo met de gekende ingrediënten al vaak een stuk beter gedaan. Ik ben dus ietwat op mijn honger blijven zitten, al heeft Drive-Away Dolls genoeg eigen smoelwerk om de (korte) speelduur boeiend te houden.

2,5

Leuke luchtige misdaadkomedie. Het is een licht verhaal en van de Coen broers (of 1 in dit geval), hebben we al beter gezien. Maar toch heeft het genoeg vaart en humor om er van te genieten. Kleurrijke figuren en bizarre situaties die uit de hand lopen. Meer moet het soms niet zijn. En de twee hoofdrolspeelsters hebben genoeg chemie om de film niet weg te laten zakken.

Eén Coen maakt nog geen dé Coens. Ik ben op zo'n leeftijd dat ik goed weet hoe schokkend het was dat de ironische broers opeens met 'screwball comedy's' als 'Intolerable Cruelty' (2003) en 'The Ladykillers' (2004). Het voelde als een soort slap aftreksel van hun kenmerkende stijl. Dat gevoel bekroop me ook tijdens deze poging van Ethan Coen om met 'Drive-Away Dolls' (2024) een soort road trip-film neer te zetten met lesbische thematiek. Maar tussen de dildo grapjes, deadpan deliveries en het hypergestileerde geweld is het uiteindelijk toch vooral een braaf giechelfestijn. Veel gepraat en seksuele innuendo, maar verder weinig durf.