Hammerharte Jungs (2023)

Ik wist van tevoren eigenlijk helemaal niet dat er "officieel" nog twee andere delen aan de film vastzitten, maar die lijken me wel redelijk los te staan van dit deel. In ieder geval stond deze Duitse komedie vooral op het vizier omdat het highschoolhap was. Ik had het plot niet gelezen, maar als ik had geweten dat het een pratende penis/vagina betrof, dan had ik er nog eens goed over nagedacht of ik het wel of niet wilde zien. De cast doet het best enthousiast voor het bezopen gegeven waarin ze zich bevinden, maar de creatieve invulling van regisseur Henman is compleet miniem. Hammerharte Jungs springt van clichématige beslissing naar pijnlijk ver doorgedreven humor en vervolgens in een circulaire loop heen en weer. Ik stond er een beetje van te kijken dat de cast zich nog zo op z'n gemak leek te voelen. In ieder geval vond ik het met 102 minuten te lang duren, de humor bijzonder futloos en het verloop te voorspelbaar om er maar een beetje van te kunnen genieten.

Een komische film waarin de twee hoofdfiguren seksueel ontwaken en tegen probleempjes aanlopen. Een komedie dus. En wat is er dan zo komisch? Nou dat is het volgende: de seksueel ontwakende protagonist heeft dialogen met zijn penis. De penis wil maar een ding en dat is seks met een vrouw. Omdat de jongeman de enige is die zijn penis hoort praten, levert dat gekke misverstanden en doldwaze gebeurtenissen op. Ik vermoed dat de doelgroep die naar ik aanneem in dezelfde leeftijdscategorie is te vinden als de jongeman dat erg grappig vindt. Ik kon wel even in de grappigheid meegaan, maar vond de lolligheid na een paar hilarische dialogen enorm afnemen.

De film speert niet alleen op lolligheid. Er worden binnen de lolligheid ook pogingen gedaan om de zorgen en noden van pubers meer serieus te benaderen. Heel sympathiek natuurlijk. Doch die pogingen zijn niet diepzinnig genoeg en gebeuren in onvoldoende mate om de vervelende smaak van de flauwe humor weg te spoelen. Humor die vooral plat en chronisch onleuk is en waar maar geen end aan lijkt te komen.

Het acteerwerk is trouwens best ok. De mannelijke en vrouwelijke hoofdpersonen zijn bovendien niet vervelend. De invulling van de personages is overigens wel tamelijk vlak. Veel empathie ontlokken de beide protagonisten niet. Het verhaaltje is stompzinnig. De humor als gezegd erg zwak. Het is erg weinig om 102 minuten geboeid te zitten kijken. Dat lukte dan ook niet. Was derhalve opgelucht dat de endcredits inzetten.