May December (2023)

24 jaar geleden had de toen 36-jarige Gracie een affaire met de 12-jarige Joe, een klasgenoot van haar zoon. De onthulling van de affaire resulteerde in een mediaschandaal, een zwangerschap, een gevangenisstraf en een echtscheiding. Televisiester Elizabeth [Natalie Portman] is uitverkoren om de rol van Gracie te spelen in een film over de affaire. Daarom brengt ze tijd door met Gracie [Julianne Moore] en Joe [Charles Melton], die nog altijd bij elkaar zijn, maakt ze kennis met hun tweeling Charlie [Gabriel Chung] en Mary [Elizabeth Yu]. Een karakterstudie over een karakterstudie waarin vooral veel gepraat wordt. Dramatisch klinkende piano-intermezzo’s moeten ons doen geloven dat er iets veelzeggends is gebeurd, maar mij hebben ze niet weten te overtuigen. Portman en Moore doen een gooi naar een Oscarnominatie, maar er is geen verhaal en geen karakterontwikkeling. En die ene verrassend bedoelde twist kun je al mijlen van tevoren zien aankomen.

Prima spelende cast. Verhaal kan ermee door, erg spannend wordt het helaas niet en het einde valt me wat tegen. Wat me ook een beetje tegen stond was de overdaad aan dramatische muziek. Geen slechte film maar hoger dan een kleine voldoende vind ik het niet waard.

Deze film is zeker een drama. Vooral een drama om naar te kijken. Chicks movie met emoties waar ik allemaal niets van snap.

De hooggeprezen Carol (Film, 2015) vond ik al niets maar toen was ik nog jong en onervaren en deze nieuwe film van Todd Haynes krijgt ook weer goede kritieken, zodat ik ‘m een kans wilde geven. Maar helaas: ook met deze film kan ik weinig. Ik denk dat je geïnteresseerd moet zijn in psychologie om de film te kunnen waarderen en daar ligt nu eenmaal niet mijn interesse: de film gaat over een gezin dat ogenschijnlijk normaal is maar gaandeweg zien we dat de leden getraumatiseerd zijn en er onder de schone schijn veel mis is onder de hersenpan. Dat een actrice een tijdje bij het gezin verblijft om zich goed in te kunnen leven om de vrouw, die in de gevangenis heeft gezeten omdat ze een relatie kreeg met een brugklasser met wie ze nu overigens is getrouwd, te spelen in een film, geeft de film de kans het verhaal van de zedendelinquente te vertellen, nu de actrice met alle betrokkenen gesprekken voert, maar zij schudt het verleden natuurlijk ook op waarbij ze de man verleidt en het huwelijk onder druk komt te staan. Dat lijkt de film even interessant te maken, want nu de man beseft dat hij slachtoffer en de vrouw het roofdier was, verlaat hij haar misschien en gaat de vrouw – die immers van jagen houdt – hem misschien doodschieten. Maar er gebeurt niets. Dat past wel bij wat denk ik de boodschap van de film is – de werkelijkheid is nooit eenduidig of simpel en niemand is alleen maar goed of fout – maar het gebrek van een conclusie maakt zowel het verblijf van de actrice bij het gezin als het kijken van de film nogal nutteloos.

PS. Jammer dat ze Haynes’ vorige film, The Velvet Underground (Film, 2021) niet hebben uitgebracht in Nederland want deze documentaire over mijn favoriete band had ik misschien wel interessanter gevonden.

Onduidelijk, rommelig uitgewerkt drama over een in het verleden breed in de media uitgemeten relatie tussen een 36-jarige vrouw (Julianne Moore) en een 14-jarige jongen (Charles Melton), waar in het heden een film over gemaakt wordt met in de hoofdrol een beroemde actrice (Natalie Portman). Vage symboliek te over en de dik aangezette mysterieuze muziek suggereert heel wat spannende toestanden, maar uiteindelijk is het hoofdkrabben en schouderophalen. Ik zal de boodschap wel gemist hebben. Moore en Portman zijn altijd leuk om naar te kijken, maar afgezien daarvan is dit doorbijten.

Een film die lang mysterieus blijft in waar het heen gaat, of waar het precies op focust. Daardoor blijft het op zich tot het einde toe spannend, maar voelt het soms ook wat verwarrend aan.

Het is wat rommelig dat we zowel dingen zien vanuit het oogpunt van Elizabeth de actrice, als vanuit de kant van Joe die in de relatie zit met Gracie. Ook Gracie zelf blijft, hoewel er tipjes van de sluier worden opgelicht, best wel een mysterieuze vrouw waar je meer van wil weten. Dat ze een paar keer huilt om de kleinste dingen zegt wel iets over haar psychische gesteldheid en mentale ontwikkeling, en je krijgt ook de indruk dat ze Joe behandelt en controleert als een soort kind, maar echt expliciet wordt dat allemaal nooit en als kijker moet je vooral zelf maar invullen in wat voor soort dynamiek zich dit allemaal afspeelt.

Ook wat Elizabeth precies denkt over alles wordt nooit echt heel duidelijk. Het lijkt alsof ze het seksuele aspect wel interessant vindt, meer dan alleen voor haar eigen rol, ook omdat de film daar nogal op focust, (wat ze vertelt in de klas, de scène die ze alvast oefent in de pet shop, het leek zelfs alsof ze aan het masturberen was tijdens het oefenen van die monoloog, maar wellicht heb ik dat er zelf van gemaakt) maar ook dat blijft redelijk vaag en voer voor verder nadenken, net als eigenlijk de hele film.

Wat het einde betreft, ik neem aan dat het vrijlaten van de vlinder een metafoor was voor zijn eigen vrijlating, en dat hij, nu zijn kinderen hun highschool diploma hebben hij Gracie kan verlaten.

De visuele stijl is zomers en dromerig maar heeft ergens ook een beetje iets suffigs ouderwets. Alsof je een film uit 1996 zit te kijken. Dat is wellicht de camp waar anderen het over hebben, maar vraag me af waarom daarvoor gekozen zou zijn.

Aparte film.

3,5*

May December is losjes gebaseerd op het schandaal van pedolerares Mary-Kay die een relatie begon met de toen 12-jarige Vili, waarbij hij op jonge leeftijd kinderen met haar kreeg.
Ik kende dit schandaal niet heel goed en ik had vrijwel geen idee hoe de film zou zijn.

De film heeft in ieder geval een verrassende invalshoek, waarin fictieve actrice Elizabeth (Natalie Portman) voor een filmproductie bij Gracie en Joe langs gaat om hun leven en Gracie zelf te researchen, en zo betrokken raakt in hun leven.

May December heeft een aantal interessante lagen: zo is er natuurlijk de bizarre relatie an sich tussen de oudere Gracie en Joe, de labiele huilbuien van Gracie om triviale zaken, haar dominante rol in het huishouden, de interactie met hun kinderen waarbij Joe (met al zijn gebrek aan levenservaring) een vrij passieve vaderrol lijkt te hebben, maar ook een spanning die speelt tussen Elizabeth en Joe. Elizabeth's aantrekkingskracht richting hem schuurt vreemd genoeg nog wel het meeste in de film; wat een professionele research zou moeten zijn, wordt zo langzamerhand een morbide fascinatie. Ook al zijn Elizabeth en Joe ongeveer dezelfde leeftijd, met de wetenschap van het seksueel misbruik, voelen de avances en uiteindelijk seks als ongemakkelijk en ongepast en haast op zichzelf een vorm van seksueel en emotioneel misbruik.

Hoe dan ook, een aparte film. Wel props voor de perfomances van Julianne Moore, Natalie Portman en Charles Melton.

3.5*

Twintig jaar geleden werd lerares Gracie Atherton-Yoo (Julianne Moore) met een leerling betrapt. Een schandaal. Twintig jaar later is het schandaal grotendeels vergeten. Gracie is intussen met de leerling getrouwd, heeft kinderen met hem en leidt een onbezorgd en rijk leven. Als een film gepland staat over het gebeuren en de actrice die Gracie zal spelen haar in de voorbereidingsfase bezoekt, worden oude wonden opengereten en ontstaat turbulentie in het onbezorgde leven van Gracie en haar man.

Het verhaal cirkelt voornamelijk om de twee belangrijkste vrouwen in de film zijnde Gracie en Elizabetrh Berry, de actrice die door Nathalie Portman wordt gespeeld. Gracie is een onvoorspelbare vrouw. Beetje duister ook. Elizabeth observeert haar en transformeert geleidelijk in het personage dat ze gaat spelen. Dat gaat ver. Ook de jonge man van Gracie transformeert er lustig op los. En ook Gracie laat zich steeds meer van een andere kant zien. Het zijn uitnodigingen voor diepzinnige psychoanalytische studies, zou je zeggen.

Regisseur Todd Haynes besluit het anders te doen. Hij houdt het oppervlakkig. Zowel in de dialogen als in de beelden. Zo passeren veel beelden van vlinders. Hoe verrassend. Hoe monotoon. May December is dan ook een monotone film. Behalve met beelden van vlinders wordt de kijker tot vervelens toe geconfronteerd met beelden waarbij de camera op mensen inzoomt en van mensen wegzoomt. Vooral als je erop gaat letten is dit trucje een vermoeiende beleving. Met het muzikale behang is het al niet veel beter gesteld. Steeds weer herhaalt zich hetzelfde opwekkende melodietje dat op gepaste momenten weerklinkt.

Al die monotonie bewerkstelligt dat de film totaal geen spanningsveld bezit. Er is amper sprake van een ontwikkeling. Niet in het verhaal. Niet in de personages. Potentieel materiaal genoeg voor spannende verwikkelingen, maar daar is Haynes niet van gediend. Hij houdt blijkbaar van potentie. Niet van beweging.

May December is zo’n film waarvan je bij het inzetten van de endcredits een beetje blij wordt, omdat je dan niets meer met het verhaal en met de personages te maken hebt.

Deze twee actrices horen in de top van Hollywood. Neem daarbij de mannelijke hoofdrol van Melton, die als naïeveling langzaam een en ander begint te beseffen en dit geweldig neerzet, en je hebt een goed staaltje hoofdrollen in deze productie. De film zelf probeert op momenten door de zeer aanwezige muziek een thrillersfeer te creëren, waar ik dan weer vaak mijn vraagtekens bij had; waarom is hier voor gekozen...?

Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door het spel van de acteurs, die de inhoud van het verhaal vormgeven en eigen maken.

De synopsis is wel duidelijk, maar ik had het niet meteen door. De aanpak van de film is bij deze verfrissend en men geeft een minimale terugblik op het verleden. De focus wordt gelegd op het leven van Gracie en Joe vandaag de dag. Joe is intussen 36 en heeft dus kinderen die naar het hoger onderwijs gaan. Natalie Portman (Elizabeth) observeert het gezin ter voorbereiding om een film erover te maken.

Sowieso een gevoelig onderwerp. Pedofilie is uiteraard verwerpelijk. Het maakt het echter lastig wanneer er echt sprake is van liefde. En dan nog. Ik heb momenteel zelf een 13-jarige zoon. Het lijkt zo surreëel. Dat er wel degelijk liefde was, wordt bevestigd door de huidige relatie van de twee al is het heden natuurlijk geen excuus voor het verleden. Moeilijk.

Soit, ik ergerde me vooral aan de erg irritante aanwezige pianomuziek. Het maakt de film opgeklopt en sensationeel. Dat betert er niet op met die one night stand met die Elizabeth. Geen idee waarvoor dat nodig was. Matige film.

Moeilijk te beoordelen film. Langs de ene kant levert iedereen erg sterk spel - Portman misschien nog het minst van al, vooral Julianne Moore en Charles Melton vond ik indrukwekkend, apart maar vooral ook in samenspel - en de premisse van het verhaal is heel boeiend. Maar langs de andere kant had ik van de uitwerking een stuk meer verwacht. Iets meer buiten de lijntjes misschien. Het was nu vooral een vrij conventionele, maar toch akelige, weergave van hoe de machtsverhouding in zo'n soort relatie volledig overhelt naar één persoon, bewust of onbewust. In veel scènes behandelt Gracie Joe alsof ze zijn moeder is. Het geeft een heel akelig randje aan de film, nog losstaande van het hele pedofilie-verleden. Het moment richting het einde waarin Joe probeert aan te kaarten dat hij destijds niet oud genoeg was om dit soort keuzes te maken en de reactie van Gracie daarop, vond ik ijzingwekkend sterk en schrijnend. Wat zet Moore een ontzettend fragiel, onberekenbaar en delusional figuur neer. Er zitten nog zo'n psychologische momenten in de film, de ene wat subtieler dan de andere, maar dat stuk vond ik zeker geslaagd.

Maar Portman's personage zit ook in de film, en met die kant van het verhaal had ik minder. De kritiek op de schijnheilige, verwaande en in principe even delusional acteer- en celebritycultuur is op zich snijdend en interessant, maar écht diep gaat regisseur Todd Haynes hier niet in. En écht boeiend zijn Portman's scènes niet. Waarin ze in het archief de seks tussen Gracie en Joe zit te simuleren, of op het einde die onenightstand; je snapt wel wat Haynes ermee wilt zeggen (acteurs gaan in de naam van kunst te ver in het proberen portretteren van problematische figuren), althans, dat is wat ik eruit haalde, maar haar personage hangt er vaak wat onhandig bij naar mijn gevoel.

Qua beeld een heel mooie film trouwens, en de af en toe heel luide noten vond ik nog wel iets hebben. Eerder een artistiek interessantdoenerij-dingetje, 'ironisch sensationeel'. In een film als deze niet helemaal misplaatst. Maar ik had er uiteindelijk 'meer' van verwacht. 3*.

Een actrice verliest zichzelf in haar method-acting voorbereiding op een rol in een film die alleen maar een nog groter drama kan zijn dan deze al. Sowieso, ik heb het al vaker gezegd, er zijn veel te veel films waarin de filmindustrie aan het navelstaren is zonder dat daar nou echt iets interessants uit komt, en dit is daar ook maar weer een fraai voorbeeld van. Een zwaktebod als concept, en dan vervolgens nog zwak uitgewerkt ook.

Ook visueel is de film nogal onaantrekkelijk, de acteurs lopen er flets bij en van de omgeving en locaties wordt maar nauwelijks gebruik gemaakt. Hetzelfde met de soundtrack, flets en saai. Jammer, met deze cast had ik toch op iets meer gerekend.

Wat een vreselijke film.

Ik vind het anti-cinema. Totaal geen passie of filmliefde in te bespeuren. Je zit eigenlijk naar een zeer statische soap te kijken waarin de camera amper beweegt. Het scenario is ook heel statisch en kent amper diepgang.

De vrouwenhoofdrollen spreken me niet aan. Het zijn geen personages van vlees en bloed. Ze komen nep over.

Die jonge partner van Moore vind ik nogal een rare kneus en hij manifesteert zich ook nauwelijks als vader. Alsof hij nog een kind is. Dat is denk ik wel het treurige verhaal dat de film vertellen wil.

Wel oké en bijzonder genoeg dat de balans ook behoorlijk positief uitslaat in de score. Qua gevoel deed het denken aan een 80s-thriller, met die muziek en vooral het vele gebruik van de zoomfunctie. Een goede manier om een verhaal te vertellen middels een actrice die iemand moet gaan naspelen en op onderzoek uitgaat. Vooral Portman is fantastisch in haar rol, Moore neigt iets te veel naar het theatrale soms en geloofde ik niet altijd. Haar jonge manlief werd wat kleurloos ingevuld. Verder wel een fijne sfeer, boeiende inhoud en een redelijk tempo. Er zitten enkele stukjes in die gingen slepen maar ik heb me niet verveeld. Er komt niet echt een conclusie maar dat vond ik in dit geval wel prettig en passend. 3,5*.

Uitstekende film over een actrice die onderzoek doet naar een rol die ze binnenkort gaat spelen. Twee boeiende personages. Goed gecast en Natalie Portman weet de beste rol neer te zetten. Redelijk meta hier en daar (ook al lijkt de focus daar zeker niet op te liggen). Alhoewel ik de toon van de film niet als melodramatisch zou omschrijven, past de melodramatische muziek wel goed binnen het geheel.

Elizabeth is een actrice die zich voorbereidt op de rol van Gracie, een vrouw die jaren geleden in opspraak raakte vanwege een relatie met een 23-jaar jongere man. Elizabeth bezoekt Gracie en haar familie om hun dynamiek te observeren, maar naarmate ze dieper in hun verleden duikt, worden verborgen spanningen en onuitgesproken gevoelens blootgelegd. De grens tussen werkelijkheid en spel vervaagt, waardoor zowel Gracie als Elizabeth gedwongen worden hun keuzes en identiteit te heroverwegen.

"May December" is een onderhoudend psychologische drama dat complexe vragen oproept over moraal, identiteit en de manier waarop we onze levens vormgeven. Natalie Portman en Julianne Moore geven overtuigende vertolkingen als respectievelijk de actrice en haar onderwerp, en hun chemie draagt de film. De film verkent de nuances van menselijke relaties en de prijs van keuzes die in het verleden zijn gemaakt. Het resultaat is een intrigerend en oncomfortabel verhaal dat me omwille van de kwaliteiten redelijk kon boeien.

De muziek van Marcelo Zarvos is echter schaamteloos gekopieerd van deze van Michel Legrand voor “The Go-Between” van Joseph Losey. Luister maar.

Main Theme van The Go-Between (1971)

Door het aantal positieve reacties hier deze film gisteren eens bekeken.

Dat viel me wat tegen, ik vond 't geheel eigenlijk maar tamelijk zwak in alles.

Het plot, spel, verhaal, camerawerk, matig acteerwerk ... met name de verschrikkelijke pianomuziek en het dito acteerwerk van Melton maakten voor mij de budget TV-filmsfeer compleet.

Wat op mij nog wel enigszins interessant overkwam was de transformatie van Portman die uiteindelijk wel heel letterlijk in haar rol zat, een "truuk" die ze overigens veel beter neerzette in Black Swan.