Ma Langue au Chat (2023)

Ik kan behoorlijk wat verdragen van de stroperige Franse namiddagfilm: het lamlendige scenario, de boomer humor, het ergerlijk maniërisme van Franse bourgeois die zichzelf pijnlijk au sérieux nemen, de tv-film look, de non-intrige... wat echter niet te vergeven valt, is het totaal gebrek aan interesse voor katten in deze zogezegde kattenfilm. De kat in kwestie vertoont helemaal niet de kwaliteiten die we kennen van onze aardige viervoeters, maar is een steriel reclameconcept. Ik begrijp niet waarom men in films steeds van die magere scharminkels cast in de rol van katten. Nooit zien we eens een wat molligere kat, of eentje die een beetje quircky of clownesk uit de hoek komt. Is er ergens een mand met rekwisieten vol van dat soort beesten? Het soort dat nooit eens grappig miauwt, een rare bek trekt of een sprong op het aanrecht verkeerd inschat. De liefde tussen het hoofdpersonage en haar huisdiertje wordt dan ook nergens voelbaar. Er is geen sprake van echte affectie of ontoering, af en toe 'babbelt' het hoofdpersonage wat met het dier. Is dat hoe men met katten omgaat? Was het een goudvis, had ik het ook geloofd. Een seriemoordenaar, een bankovervaller of een junkiehoer geloofwaardig vertolken, gaat allemaal prima, maar iemand die van katten houdt? Ho maar!
Zou het dan ook kunnen dat deze film dan ook louter vanuit een hondenliefhebbersperspectief gemaakt werd? Het zou op zich niet zo raar zijn: de hoofdpersonage zijn allen groteske sujetten, goed doorvoede vijftigers die verwaand zitten te mompelen, verstrikt zitten in een eindeloze lus van l'apéro, genieten van een goed glaasje wijn, graag naar de artisanale kaasboer gaan, een huisje op het platteland hebben, waar ze voortdurend l'apéro doen. Af en toe eens een barbecue. Onder de pergola, als het even kan. Nog liever een hele familie Nepalezen onder een bus zouden gooien dan één dag l'apéro moeten missen: bref, kort samengevat, hét archetype van hondenliefhebbers. Dan rijst de vraag, is deze film gewoon een opportunistische cat-cashcrab, of speelt er toch een soort verborgen agenda? De kat heeft hier immers een symbolische rol, hij is de emotionele kruk van één of ander hysterisch mens dat haar menopauze frustraties projecteert op het arme wezen. Zich 'ontdoen' van de kat heeft dan ook bijna een gezonde en louterende werking . Het heeft iets weg van de klassieker 'Le Chat' met Gabin en Signoret, maar dan zonder enig zelfinzicht en eigenlijk gewoon schaamteloos misogyn. Kattenliefhebbers mogen zich dus onthouden van dit misbaksel, een staaltje doortrapte felinofobe propaganda. Mauvaise langue au chat!