Tilaï (1990)

Het verhaal over de problemen van het bestaan in een ver Afrikaans land, in dit geval Burkina Faso, worden op een interessante manier door regisseur Idrissa Ouedraogo verteld.

Soms is het best fijn om een cultuur te zien, waarin het moordende tempo nog niet regeert, en waar men het leven neemt, zoals het komt. Tradities en regels zijn belangrijker dan de personen zelf, en gaan ook vaak ten koste hiervan. Centraal staat de onmogelijke liefde tussen Saga en Nogma, een liefde die ook te lijden heeft aan die regels.

Het tempo van Tilai is loom en traag. De regie is niet onaardig, maar in de tweede helft zakt het niveau langzaam iets in. Ik vond het in ieder geval een interessant verhaal dat redelijk goed wordt neergezet, al is het acteerwerk niet altijd even goed.

Tilai is in ieder geval een geslaagde productie en een degelijke Afrikaanse film, die een halfje meer had verdiend, als het niveau van de eerste helft was gecontinueerd. Dat zat er helaas net niet in, maar een voldoende is meer dan verdiend.

3,0*

Ik weet het niet zo goed. Ik geef voor nu even een 3.0*, omdat als ik aan de filmische aspecten over het algeheel denk uit de film het geen 3.5* is. Maar Tilai heeft wel íets: íets wat ik op dit moment nog niet helemaal kan grijpen en waardoor ik toch op de een of andere manier een halfje erbij wil doen. Het is origineel in die zin dat het een film is zoals ik die nog niet vaak heb gezien. Het heeft iets origineels, iets anders, iets puurs. Ik ben in ieder geval erg blij deze film te hebben gezien en ik begrijp waarom de film prijzen heeft gewonnen...

Mijn eerste Burkinabe film, volgens mij. Ik weet niet helemaal wat ik er van moet denken; het is sowieso godzijdank een wereld verwijderd van de meuk die Nollywood uitspuwt. In Tilaï ligt het tempo laag, zeer laag, en volgen we een aantal dramatische en romantische ontwikkelingen op het platteland van Burkina Faso. Het centrale drama in de film is de liefde tussen Saga en Nogma, die vanwege culturele gebruiken en met name een behoorlijke naaistreek van de vader van Saga (die tijdens een langdurige absentie van Saga zijn verloofde dwingt/verplicht om met hem te trouwen) onmogelijk is geworden - en dit is eigenlijk de catalysator van alles wat er hier gebeurt. De liefde bloeit weer op, en dit leidt tot jaloezie, verbanning, verbroken familiebanden en uiteindelijk moord. Aan de ene kant wel interessant iets mee te pakken uit een mij niet zo bekende cinema, met een exotische locatie en een cultuur wiens mores ik vrij onbegrijpelijk vind. Maar hoewel het in zekere zin een traditioneel, Shakespeariaans verhaal over gedoemde liefde en wraak is, vond ik het toch niet zo'n heel boeiend verhaal, en daar hielp het lome tempo ook niet mee. Desondanks kan ik er wel een voldoende aan kwijt.