Hardcore Never Dies (2023)

27 jaar na Naar De Klote! komt Jim Taihuttu (Wolf, De Oost) opnieuw met een film die zich afspeelt in de gabberscene. Slechter kon het onmogelijk zijn, maar veel beter is het niet. In feite is het een misdaaddrama waarin een brave broer zich om onduidelijke redenen inlaat met zijn door vader en moeder verstoten foute broer. De gabberscene (opnieuw) gereduceerd tot een wereld van cokesnuivers, kleine en grote pillenhandelaren. Rodney Lam is totaal niet dreigend als de Molukse drugskoning bij wie foute broer Danny een flinke schuld heeft uitstaan en Richard Batsbak is wel een hele ongelukkige keuze als de grote speler die onvermijdelijke ondergang inluidt. Zo nu en dan ontstaat het vermoeden dat Taihuttu wat humor in het verhaal probeert te brengen, maar het is een opeenstapeling van clichés en oppervlakkigheden. De enige zegen is Jim Deddes, die veel te goed is als de foute broer en zich ook zal afvragen hoe Taihuttu ondanks zijn fantastische werk zo’n matige film weet af te leveren.

Meesterwerk van Taihuttu.

Mij is ooit verteld dat een goede film moet boeien, moet onderhouden.

En dat deed deze prent.

Matig. Ik ben/kom zelf uit de eind 1e generatie/begin 2e generatie Gabbers, maar dit is niet echt bioscoopwaardig. Dat dealen en handelen is tevens ook erg aangedikt en zo overdreven dat ik er een beetje aan begon te irriteren.

Acteerwerk is daarentegen wel vrij degelijk, met name de personage; Danny.

Ik miste gewoon de echte rauwe sferen en de nostalgie van de echte Hardcore uit die oude goede tijden. Dit wat de film dus niet echt met zich meebracht (beetje halfbakken dan, ok).

Anyway, jammer...en het einde? pff..lekker afgeraffeld en te abrupt.

P.s Het keek verders wel leuk weg, maar daar blijft het ook bij.

*2.5+

De plot was te simpel, de acteurs deden hun best. De dramatiek van de ouders, zowel de vader die zich afsluit van de oudste zoon en de moeder die via de achterdeur contact houdt is mooi gevangen, waarbij het eigenlijk maar om 1 ding gaat... geld, geld verdienen, want dat blijkt iedere speler in deze film nodig te hebben, op wat voor manier dan ook. Tijdsbeeld had nog wat meer uitgediept mogen worden. Mooi ook hoe een klassiek stuk van aanzienlijke leeftijd wordt gevangen in een hardcore versie.

Aardige film over een jongen wiens oudere broer een slechte invloed op hem heeft. Het verloop van deze misdaadfilm is behoorlijk voorspelbaar, maar het blijft onderhoudend. Het is vooral de gabbercultuur van midden jaren '90 die hier prima wordt neergezet. Van de cast maakt Jim Deddes de beste indruk. Net geen 3.5 sterren.

"En nou moet je eens heel goed naar mij luisteren, met die orang-oetang kop van je.”

Sinds lange tijd dat een Nederlandse productie interesse wist op te wekken bij me. Ik ben totaal geen gabber of hardcore liefhebber, althans geen hardcore in de muziekstijl wat hier voorbijkomt. Toch ben ik heel erg geïnteresseerd in dit onderwerp, en vooral het feit dat het stiekem wel een guilty pleasure is van mij, deze muziekstijl. De film zelf is een ander verhaal, die vond ik toch heel vaak niet zo sterk maar, het was allemaal vermakelijk genoeg om een leuk filmuurtje te hebben, want de film duurt toch niet zo lang. Ikzelf mag ook niet meepraten met hoe het vroeger ging, die tijd heb ik niet meegemaakt. Want de film laat duidelijk zien dat het afspeelt in de jaren negentig, wat uiteraard ook de bedoeling is aangezien dat volgens mij ook de echte gabbertijd is, zoals ik al zei; over die kennis daar haal ik mijn handen van af.

Ik moet toegeven dat ik Brauers ook een prima acteur vond in deze film. Acteerde leuk en deed het ten overstaande van de rest toch wel het leukste. Deddes vond ik ook alweer wat minder, prima rolletje maar vond het allemaal niet echt bijzonder, die openingsscène is er ook eentje om je schouders bij op te halen, geen idee waar die op sloeg maar dat zal verder wel. De Molukkers vond ik ook wel een leuke toevoeging, en uiteraard oude bekende Huub Smit, die eigenlijk nu een vast gezicht is geworden binnen deze genrefilms.

Maar, dan het verhaal. Dat is iets in deze film wat ik juist helemaal niet zo heel bijzonder vond. Ja, leuk weer een misdaadfilmpje maar, het ging inderdaad over een dusdanig klein onderwerp dat het niet altijd even bijzonder was. Een gabber en een jongen die zijn leven kapot maakt door te handelen in drugs, die beloftes maakt met de verkeerde mensen en duidelijk niet met geld om kan gaan. En daar uiteindelijk zichzelf ook mee in de nesten werkt. Zo bijzonder is het dus allemaal niet. Het concept daarentegen vond ik wel weer leuk, een inkijkje in de gabber wereld, helaas waar vele "gabbers” waarschijnlijk al bang voor waren; het weg zetten van criminaliteit binnen de gabberwereld. Het zou vast wel gebeurt zijn maar, ik kan me dan wel herinneren dat er zelfs in mijn jeugd en tienerjaren een bepaald stigma over de gabber hing, en dat was voornamelijk negatief.

Voor de rest wat valt er nog te zeggen? Als oosterling heb ik niet zoveel met Rotterdam dus dat kon me wel verrotten eigenlijk. Voor de rest hele lekkere soundtracks, heeft me de hele dag al wel in een mood gebracht dat ik dat de hele tijd zit te luisteren, geen idee voor hoelang. Het einde was nogal abrupt eigenlijk, dat had misschien iets zorgvuldiger uitgewerkt mogen worden. Gewoon een leuke film, en eindelijk een Nederlandse productie die ik best tof vond (voor Nederlandse begrippen).

Best een goede film, geen moment verveeld. Acteerwerk was ook goed. Het einde vond ik nogal open. Deel 2 in de maak?

De gabberscene wordt negatief in beeld gebracht.

Ik ben veel naar hardcore feestjes geweest in de jaren 90, maar niet iedereen liep in een Aussie of Nikes. Of zat standaard aan de drugs.

was op zich wel vermakelijk. jammer dat het niet meer over Gabbers cultuur ging, gaf een beetje het idee dat iedereen in de drug handelde als gabber. blij dat ik niet in de bios heb gekeken. na de film had ik het gevoel dat ik naar een serie had gekeken. die gecanceld was. de einde vond ik het meest irritante, te open en te veel vragen.

wachten op deel 2

Zo dan, hier even goed voor gaan zitten. Als 2e generatie gabber -zeg ik met trots- ga ik meestal wel met een gepaste afkeer dit soort dingen in. Maar laten we helder zijn: de titel is misleidend, we hebben hier niet te maken met een hardcore-docu/film or whatever; het is een misdaaddrama tegen de achtergrond van de Rotterdamse hardcorescene in de eerste helft van de jaren '90.

En laten we de genrekant eerst maar eens belichten: dit hebben we al erg vaak gezien. De clichés zijn dan ook niet van de lucht. Het jongere brave broertje dat de afgestoten broer achterna gaat, de ouderconflicten, de ellende die drugs brengt, de op scherp gezette vriendschappen/relaties, de 'bende' die verhaal komt halen, noem maar op. Eigenlijk in alle gevallen zou ik zo'n film dan ook erg teleurstellend benaderen.

Maar. Die achtergrond. De partyscenes en de muziek waren een absurd feest van herkenning, en voelde vaak authentiek, met die blik op de Energiehallen, cassettebandjes van Parkzicht en zelfs de Jezus-bus!. Nadruk op producties van Neophyte/Bodylotion, Prophet en Rotterdam Terror Corps. Geen mietige nummers, maar prima serieuze keuzes. Het in de rij staan tussen het Heras-hekwerk terwijl de bassen al te horen waren. De energie. De lasers. Ik heb meermaals met mijn handen in de lucht gezeten. Ook de algemene jaren '90-sfeer was heerlijk, qua kleding, maar vooral met Rolf Wouters' Vergeet-je-tandenborstel-niet-show en Moppentoppers met Jeroen Smits. En het beeldformaat in 4:3.

Het andere lichtpunt is Jim Deddes, meer dan Joardy. Wat een natuurlijk acteertalent is die gast, die een zachtmoedige gabber speelt, met zijn donkere kant als dealer. Blij dat enorme stereotypen niet uitvergroot worden, zoals vaak te zien is. Hoewel soms dan, maar het voelde toch anders nu. De Likt-zanger Jordy Dijkshoorn kon ook heerlijk de hele film lang zijn moeilijke Rotterdamse kop trekken. Geweldige scenes ook, met de Masochist op de walkman voor de spiegel danspasjes oefenen en de snackbarscene ("wat denk je dat zo long is" en neemt een hap van een frikandel).

Maargoed, onder de streep is het simpelweg een misdaad over dealers en hun leveranciers, en het daarmee gepaarde drama in de privesfeer. Kijk daar doorheen, en dat kun je denk ik vooral als je liefde hebt voor de early-hardcorescene, en dan heb je vooral in de eerste helft van de film prima vermaak.

Jim Taihuttu zal vast van alles gedacht hebben bij het maken van deze film, maar niet om eens een origineel verhaal te vertellen. Dit is echt een zoveelste verhaaltje van iemand die middels familie of vrienden verzeild raakt in een crimineel milieu maar de film is ook niet meer dan dat. De gabberscene is niet meer dan achtergrond. Wel een waar alle gabbers criminele cokesnuivers zijn. Althans, geen idee wat Taihuttu hier anders mee duidelijk wilde maken. Inhoudelijk niet boeiend (en soms zelfs op het irritante af voorspelbaar) en ook weinig bijzonder geacteerd. Af en toe aardige sfeerbeelden en mooie dromerige stukjes maar al met al is het veel te weinig. 1,5*.

Redelijk te bekijken verhaal door het tijdperk waarin het is verwerkt, maar het slaat de plank een beetje mis wat betreft de gabberscene. De mini-docu en trailer leggen nadruk op die tijd, terwijl de film alleen maar over drugs en gangs gaat.

Aardige film. Het verhaal heeft op zich wel wat met de gabberscene te maken maar gaat toch meer om de handel erom heen. De uitwerking kan er mee door. De film begint wat stroef en heeft wat moeite om op gang te komen. Na een kwart komt de vaart er pas in en wordt het ook best spannend. Het is wel wat voorspelbaar allemaal. Het acteerwerk is best aardig. Visueel valt er weinig aan te merken. 3.0

Niet helemaal wat ik ervan had verwacht. Ik dacht om de één of andere reden dat 'Hardcore Never Dies' (2023) een komische actiefilm zou zijn, maar het is meer een sociaal-realistisch drama met gabberthema. Voor zo'n 90's nostalgiefestijn is het ook best een treurige film als de kale koppen, bomberjacks en sportschoenen onderdeel zijn van een mistroostige wereld vol ectasypillen en georganiseerde misdaad. Of zoals broertje Michael (Joes Brauers) door grote broer Danny (Jim Deddes) wordt meegezogen in een wereld die mijlenver afstaat van hun Rotterdamse arbeidersmilieu. Het is duidelijk dat regisseur Jim Taihuttu veel respect heeft voor deze muziekstroming in de sympathieke manier waarop hij klassieke muziek in hardcoremuziek laat overlopen. Hun beider vermogen om buiten jezelf te treden en als individu te verdwijnen in de klanken of het saamhorigheidsgevoel van dansen.

De titel is een beetje misleidend, dus verwacht geen film over de gabber-cultuur van de jaren '90. Dit is hoofdzakelijk een misdaaddrama dat zich afspeelt tegen de achtergrond van die cultuur. De film begint sterk, met een hilarische openingsscene, maar gaandeweg komt de klad er helaas een beetje in. Plot en personages zijn aan de voorspelbare kant en het script mist diepgang, waardoor één en ander uiteindelijk een beetje blijft steken in goede bedoelingen. Het einde is ook wat afgeraffeld. Aan het akteerwerk ligt het in ieder geval niet; vooral Jim Deddes als foute broer Danny is geweldig. En tijdsbeeld en sfeertekening zijn eersteklas.

Het kwam allemaal een beetje geforceerd en amateuristisch over en een film over de hardcore scene was het ook nauwelijks. Had eerder 't idee naar een extra lange aflevering van van God los te kijken. Het gek*nker mocht wel iets minder maar dat hoort er nou eenmaal bij. Heb me geen seconde verveeld dus ze hebben toch iets goed gedaan. Geen hoogvlieger maar een laagvlieger wil ik 't ook niet noemen.

Taihuttu maakt de Nederlandse cinema great again.

We kennen hem nog van de uitzonderlijke NL-misdaadfilm Wolf. De Oost heb ik nog niet gezien, maar nu komt hij met een opzet wat voor mij een natte droom zou moeten zijn.

Jaren 90. Ik heb deze jaren maar als broekkie mogen meemaken, maar de muziekstijlen vlogen je om de oren. In Nederland was daarbij de gabbercultuur geboren. En daar moest toch ook echt eens een keer een film over gemaakt worden.

Taihuttu weet op de meest precieze en vakkundige manier dit tijdperk neer te zetten en lijkt dit ook met alle nostalgie en liefde gedaan te hebben. Oude televisieprogramma's, verpakkingen, materiaal, VW-autootjes, Nintendo, taalgebruik, kapsels, kleren, gedrag, taalgebruik (Tsja, die was in die tijd nog lang niet woke), de Erasmusbrug in aanbouw... Deze ingrediënten weten de film al te laten staan als een huis.

Michael is zeventien jaar en muzikaal. Zijn passie is pianospelen maar zijn ouders, en vooral zijn vader zien hem liever overuren maken in het welvarende arbeidsleven. Hij is de enige overgebleven zoon. Hij volgt zijn studie en werkt in de kassen. Maar op een dag staat zijn onterfde broer voor zijn neus. Hij valt meteen op met zijn ronkende Golf, kale kop en wat hij op de MP3-speler heeft opstaan.

Michael lijkt voor een keuze te staan. Het uitbundige leven binnen de gabberscene, of het saaie onderdrukte leven thuis? Hij gaat voor het eerste en laat zich helemaal inzuigen in een wereld van harde beats, eindeloos stampen, pilletjes... maar toch ook wel de misdaad.

Hij leidt een dubbelleven, maar toch bevalt de ene helft. Hij lijkt zijn broer meer te begrijpen en kiest voor hem.

Met hem en een gabberchick laat hij zich meevoeren in een dynamische achtbaan die op den duur ook risico's met zich meebrengt. Zijn broer staat nog onder druk te staan van een Molukse maffia die hem er steeds aan herinnerd dat hij nog een schuld open heeft staan.

Grappig was ook die scene in die snackbar, waar Danny concludeert dat het nummer Sweat over kontneuken gaat. En ook kan je op een gegeven ogenblik zien dat Taihuttu iets van de film Pusher heeft geleend.

Ik vond dit weer een nieuwe vooruitgang in de Nederlandse films. Het is Taihuttu gelukt om de kijker helemaal in de sfeer van die tijd te laten meetrekken en er hier toch wel een internationaal pareltje van te maken en hiermee ook nog mee te liften in de weinig besproken retro-hype van deze tijd.

Maar deze verdient een pluim.

4,5*

Cast is prima, 90s sfeer en details ook. Ik vind jammer dat er niet meer in zat. Dit was makkelijk een vier of zes delige serie geweest, met mooie verhaallijnen, maar nu is het verhaal flinterdun. Ook het einde stelt teleur. Zo’n open einde doet gewoon afbreuk aan het geheel. Er waren zoveel kansen voor meer diepgang, qua gabberscene, muziek, relatie, drugshandel - het blijft nu wat oppervlakkig.

De achtergrond is interessanter dan het verhaal. Jim Taihuttu zet de gabberwereld geloofwaardig neer. Wat je vaak ziet bij dit soort nostalgie-films is dat alleen de dingen die in het collectieve geheugen zijn blijven hangen naar voren komen. Taihutu dook diep in de tijd, dacht aan alle details en koos niet alleen voor de hits, maar ook voor minder bekende gabbernummers (omdat je op zo'n feest natuurlijk ook niet alleen de classics hoorde). Ik las ergens dat alle kleding ook echt in die periode gedragen werd, dat er geen aussies in voorkomen die pas een paar maanden later op de markt kwamen. Er zit veel liefde in deze film, dat waardeer ik.

Jim Deddes is een geloofwaardige gek, maar waarom laat je iemand die niet uit Rotterdam komt een Rotterdammer spelen. Dat accent is het net niet helemaal en dat leidt dan toch af.

Verder heb ik niet zoveel met het genre 'domme gast doet domme dingen en komt daardoor in de problemen'. Het verhaaltje is nogal dun en kon mij niet echt boeien. Dat je er middenin valt en dat het ook niet helemaal wordt afgewikkeld vind ik dan wel weer leuk. Iemand voor me in de zaal riep na afloop, met enige afkeer in haar stem: 'Echt zo'n Cineville-einde'. Gelukkig wel, ja.

Sfeervolle misdaadfilm vol nostalgie.

Green street hooligans. Trainspotting. American history X. Zo maar een paar films waar ik aan moest denken tijdens mijn biosbezoek bij de Uitkijk in Amsterdam. Hardcore Never Dies is niet het meest originele verhaal, maar ik heb grotendeels geboeid gekeken.

De film start goed, en de eerste akte is geweldig. Alleen de opening monoloog al is fantastisch. Een beetje Choose Life, maar dan op zijn Nederlands. Dus lekker droogkomisch. Ik hou ervan.
Het middendeel van de film sleept, en lijkt een herhaling van zetten en subplots die eruit hadden gekund (wat was er nu met dat meisje, was ze zwanger, pleegde ze abortus, had ze een soa? Ik heb geen idee, het werd verder ook niet genoemd).
Het slot van de film voelde wat afgeraffeld aan, dat de paden van de broers uit elkaar zouden gaan had ik wel verwacht, (en dat de oudste het waarschijnlijk niet gehaald heeft) maar dit voelde wat onbevredigend.

De film heet Hardcore Never Dies, maar is meer een misdaadfilm dan een lofzang over de muziek. Nu zullen sommigen zeggen dat die twee verweven waren met elkaar, maar het merendeel van de gabbers zat niet tot over hun oren in de drugshandel.
De muziek staat duidelijk op de tweede plaats in deze film over de gabbercultuur. Want de film gaat vooral over escapisme en het loskomen daarvan, en hardcore slaat wellicht dan ook meer op de levenshouding van doorgaan en niet opgeven. Een ode aan de Hardcore muziek kan ik deze film niet noemen, als de film zich een aantal jaren eerder of later had afgespeeld had er andere muziek als soundtrack geklonken en en dat had voor het verhaal niets uit gemaakt.

Maar ondanks de kritiek wel een dikke voldoende. Ik hou nu eenmaal van films die zich in een bepaalde scene afspelen. Alsof je even kunt meekijken in een wereld waar je normaal niet komt. Of het nu hooligans, de maffia, skaters of skinheads zijn, het maakt me niet uit, een film over subcultuur gaat er bij mij altijd in. En deze film laat je heerlijk meekijken in de wereld van de jaren 90 gabberscene. Of althans, in een bepaald deel daarvan.

Ook een dik compliment naar de setdressers. Het meubilair, de auto’s en tot aan de wandcontactdozen aan toe, het ziet er allemaal heerlijk herkenbaar uit. Zelfs TMF en Rolf Wouters komen nog even voorbij.
En de muziek, ja dat is toch ook gewoon vet? Knallen!

3,5*

Hardcore Never Dies is een hommage aan één van de meest kansloze maar tegelijk unieke culturen in Nederland. Ik mocht 'm destijds in volle glorie meemaken. De echte pillenslikkersfeesten waren voor de meeste pubers een brug te ver, maar menig scholier fietste desondanks met een Thunderdome CD in de discman naar school. Vaak door mij geproduceerd, omdat ik de enige op school was met een CD-brander en elke dag een stapel kopietjes mee naar school nam. Zo heb ik een mooi zakcentje verdiend aan de hype met illegale handel - en dan niet met pillen, haha.

Alles aan de film is dan ook zeer herkenbaar en duidelijk met liefde gemaakt. Het kapsel van Michael (voordat hij zijn knar kaalscheert) is geniaal, net als de kleding, de TV's, alles. De film is uitgebracht in 4:3 beeldformaat, wat ook wel helpt bij de geweldige sfeerschepping. Dat daarbij te pas en te onpas "mongool" wordt geroepen is, indachtig ons huidige woke tijdsgewricht, elke keer weer een klein nostalgisch orgasme in je oren.

Dat zit allemaal zo leuk in elkaar dat je bijna over het hoofd ziet dat het als film een zeer gemankeerd product is. Talloze verhaallijntjes worden ingestoken maar niet afgemaakt. Aan het einde blijf je zelfs zitten met vraagtekens omtrent hoofdpersonen. Ook ging de focus van een jongen die de gabberscene in wordt gezogen ineens naar een Undercover-achtig plot, waarin zelfs Huub Smit, die nota bene ook speelt in voornoemde serie en de Ferry-spinoffs, komt opdraven. Wat dat betreft is het alsof we het allemaal al eens hebben gezien, maar dan beter, met de onnavolgbare Frank Lammers.

Veel potentie, maar een krappe 3 sterren wegens simpel verhaal met te veel losse eindjes.

P.S. de opening is zó goed ("slapen, beetje neuken, en af en toe vreten zoeken") dat de film daarna alleen maar tegen kon vallen

Mooi gemaakte film, maar het verhaal weet niet goed wat het wil zijn.

Ik sluit me aan bij een aantal andere reviewers. Het verhaal zwabbert en de film weet niet goed wat het wil zijn: het gaat over de liefde tussen twee broers, over de gabber wereld, een misdaad verhaaltje, over een kansloze relatie, over hoe mensen weg kunnen zakken, verhouding tussen vader en zoon, keuzes maken wat je met je leven wil.... Wellicht iets te veel thema's voor ongeveer 1,5 uur. Ik ben er niet helemaal uit of het me nu echt stoorde. Al met al heb ik wel met plezier naar de film gekeken en heb ik een blik gekregen in een wereld die ik zelf niet ken. Door de verschillende verhaallijnen wordt het ook niet saai. Maar goed, het blijft een zwabberende film.

Qua soundtrack: veel hardcore uiteraard. Kun je van vinden wat je wilt, maar de film is prima te kijken als je niet van deze muziek houdt. Acteerwerk vond ik uitermate sterk. De twee broers doen het bijzonder goed en hebben een geloofwaardige chemie. Ik vond de hele film wel erg geloofwaardig. Het gaat nergens over de top en je snapt hoe het van kwaad naar erger gaat. Het einde vond ik persoonlijk erg sterk. Ik moest even wennen aan het 4:3 formaat, maar het helpt wel om je terug te brengen naar de jaren '90. Die tijd is bijzonder sterk neergezet. Ik moest op een gegeven moment kijken uit welk jaar de film was, want ik kreeg halverwege het gevoel dat ik daadwerkelijk naar en film zat te kijken die in de jaren 90 was opgenomen en dat is bedoeld als compliment. Ook mooi hoe Rotterdam in beeld wordt gebracht.

Al met al geef ik toch 3,5 ster. Van mij hadden ze iets selectiever mogen zijn in het aantal verhaallijnen / thema's en/of iets meer tijd mogen nemen om de verhaallijnen uit te werken. Maar toch een sterke film over een tijd waar niet zo gek veel films over gemaakt zijn.

In het begin vooral leuk door de tijdsgeest en de subcultuur. De kleding, voorwerpen, de interieurs, auto's, alles is lekker 90's. Maar na een uur heb je dat aspect ook wel weer gezien en dan duurt het nog best lang, met houterige, oninteressante drugsdeals en vaak dito acteerwerk. Jammer dat het vooral gaat om het drugsaspect en dat de gabberscene daar eigenlijk alleen maar het decor voor is.
De film is een groot deel van de speelduur meer van hetzelfde en op het einde weet je niet eens echt hoe het met de hoofdrolspelers afloopt.

Veruit de leukste en beste rol is van Jim Deddes als Danny.

Af en toe wel gelachen, maar toch kleine tegenvaller.

2,5*

Als je een beetje bent opgegroeid in de 90's en wat van de hardcore-hype hebt meegekregen, dan zul je misschien uit nostalgie nog wel wat plezier aan deze film hebben, maar verder is het maar een voorspelbaar plot met matig uitgewerkte personages. Dat het acteerwerk ook niet al te best is maakt het er ook niet beter op.

Er worden flink wat filmcliché's tegenaan gegooid (talentvolle jongen die in een neerwaartse spiraal terecht komt, foute vrienden/familie, drugsverslaving, rip deals gone bad en alles wat daarbij komt kijken) maar de dramatische pay-off en diepgang blijft uit. Het einde is dan ook ronduit teleurstellend, haast alsof er geen tijd meer was om een fatsoenlijk einde te filmen.

2,5*

Hardcore never dies begint met een ergerlijke monoloog van de hoofdpersoon die doet vermoeden dat dit een lange en vervelende zit gaat worden. Vrij snel daarna wordt het gelukkig beter en slaagt de film erin om een typische jaren 90 sfeer neer te zetten. Alle details zijn keurig verzorgd en ook het acteerwerk van beide hoofdrolspelers is uitstekend.

Zelf ging in de jaren 90 door het leven als alto en had nagenoeg niets met de gabbercultuur. Nu 30 jaar later had ik gehoopt, dat deze film me wat meer inzage zou bieden over een subcultuur waar ik in alle eerlijkheid weinig van begrijp. De eerste drie kwartier van de film voldoen volledig aan mijn verwachtingen maar helaas maakt de film daarna een draai naar een inwisselbaar misdaadverhaaltje dat weinig tot niets weet te boeien.

Liever had ik meer karakteruitdieping gehad en achtergrond over de Gabbercultuur. In plaats daarvan krijg je een hele matige uitvoering van een willekeurige aflevering van Undercover.

Onder de streep voelt deze film vooral als een gemiste kans om een mooi sfeerbeeld over de jaren 90 in Nederland neer te zetten. De acteurs waren uitstekend, het idee was deels zeer de moeite waard maar uiteindelijk blijf je toch met een teleurgesteld gevoel achter omdat hier zoveel meer had ingezeten.

Gemiddeld omdat het acteerwerk bijzonder goed was.

Behoorlijk.

Vrij standaard misdaadfilmpje. De ingrediënten en het verloop zijn gekend, alleen de hardcore setting had ik nog niet eerder gezien. Maar dat is verder ook weinig verrassend. Ik vind gabbers sowieso al best aparte figuren. De gabbercultuur doet mij niet veel, al kan de film het pillengebruik soms nog beklemmend tonen. Alleen had dat nog maal tien gekund. Dan had je niet zo'n halfbakken familiedrama gehad. Dat juk kan Hardcore Never Dies niet van zich afgooien.

3'tje