La Contadora de Películas (2023)

Vanaf 13 juni 2024 in de bioscoop (Paradiso Entertainment)

Medardo [Antonio de la Torre] werkt in een salpetermijn in de Chileense woestijn en woont met zijn veel jonge vrouw Mariá Magnolia [Bérénice Bejo] en zijn vier kinderen in een dorp dat namens de eigenaren wordt beheerd door Hauser [Daniel Brühl]. Wanneer Medardo door een ongeluk niet meer kan werken, laat zijn werkgever hem zitten en moet de familie een andere manier zien te vinden om zich uit de schulden te werken. Het zijn de jaren 60 en bij gebrek aan televisie zorgt de bioscoop voor de nodige afleiding. Medardo’s dochter María Margarita [Alondra Valenzuela] blijkt talent te hebben voor het navertellen van films en daardoor wordt ze kostwinner. Zeker wanneer moeder haar echtgenoot en vier kinderen plotseling verlaat. Valenzuela is een openbaring als de jonge María Margarita (Sara Becker speelt haar als volwassene), maar Scherfig neemt zoveel korte bochten dat vooral de tweede helft erg episodisch is en afgeraffeld lijkt. Het sleept zich van het ene naar het andere incidentje zonder dramatische opbouw en gaat dan ook als een nachtkaars uit.

Met bovenstaande ben ik het geheel eens. Er ontvouwde zich een meeslepend relaas dat plotseling afsloeg naar richtingen die met het voorgaande helemaal niks van doen hadden. Doodzonde, want het begin van de film had absoluut potentie. De setting, personages en het plot hadden me helemaal mee tot aan al die zijweggetjes.

Mijn volledige recensie lees je hier.

In “La Contadora de Películas” (De verhalenvertelster) staat María Margarita centraal, een meisje dat opgroeit in een afgelegen Chileense woestijnstad. Haar familie is arm, doordat haar vader na een ongeval werkonbekwaam werd. Hun enige vermaak is de film, maar er is geen geld genoeg om het hele gezin naar de bioscoop te laten gaan. Dus krijgt María Margarita de opdracht van dit te doen en de film na te vertellen. Al snel ontdekt het gezin dat María een uitzonderlijk talent daarvoor heeft. Ze wordt de vaste verteller voor haar familie en buren. Ze doet dat met zoveel passie dat het lijkt alsof ze de scènes opnieuw tot leven brengt. Helaas laat haar moeder het gezin in de steek…

De regisseur weet de eenvoud en emotionele diepte van het scenario prachtig te vertalen naar het witte doek. De cinematografie vangt de eenzaamheid en uitgestrektheid van de Chileense woestijn perfect, wat de sfeer van het verhaal versterkt. De jonge actrice die María Margarita speelt, draagt de film met een indrukwekkende kwetsbaarheid en charme. De dromen en teleurstellingen van het mijnwerkersgezin in een woelige tijd worden knap weergegeven. Een ontroerende en visueel sterke verfilming en een ode aan de films van de jaren ‘60 en aan de filmklassieker Nuovo Cinema Paradiso.