The Six Triple Eight (2024)

Er zijn weinig hedendaagse WO2 films die mij nog echt kunnen raken, maar dit is er toch eentje van, chapeau.

Het verhaal was mij totaal onbekend tot een kort bericht hierover in Breakfast op BBC gisteren, dus ik was eigenlijk best benieuwd naar deze Netflix productie.

Dat Netflix voor kwaliteit staat is reeds langer bewezen en ook hier is dat weer het geval.

De start van de film is vrij oppervlakkig en geeft in grote lijnen een rode draad, al zijn de speciale effecten, zeker op het slagveld te artificieel en te gladjes om realistisch over te komen.

De film krijgt echt enige diepgang vanaf de legeropleiding van de dames, dan is er geen houden meer aan en loopt het verhaal als een trein.

De insteek om een minderheidsgroep in een goed daglicht te plaatsen blijft wonderwel goed overeind, niet in het minst omdat ze zich constant moeten bewijzen tegen de blanke legerleiding.

Al moet gezegd dat de vertolking van Generaal Hart eerder karikaturaal en vrij ongeloofwaardig neergezet word.Andere minpuntjes waren de vrij summiere impressie van de oorlog rond dit gigantisch postbureau en de vrij brave achtergrond waarin deze film zich afspeelt, temeer op het einde van de oorlog Engeland letterlijk dagelijks bestookt werd met V1 en V2 bommen.

Ook de stenen grafzeken bij het bezoek aan het kerkhof....die waren er nog niet in Groot Brittanië en zijn pas later, op de definitieve graven geplaatst na repatriering.

De sublieme vertolking van Kerry Washington als Majoor Chiarity Adams was eigenlijk de grootste verrassing.

Het is nog steeds niet te laat om de oscarrace bij te benen, aangezien de prijzen worden pas aan de streep uitgedeeld.

Ik mag hopen dat zij een kans maakt.

"No mail, Low morale".

Een tiende van het Amerikaanse leger in de Tweede Wereldoorlog was zwart. Maar door discriminatie en segregatie, werden zwarte soldaten niet bewapend, (of was het angst?) maar vooral ingedeeld bij ondersteuningstroepen. Zwarte mannen worden “ongeschikt” geacht om te vechten. Pas laat, de Slag om de Ardennen leidde tot een tekort aan manschappen, raakte zwarte soldaten meer betrokken bij de gevechten Ondanks die verdiensten verdwenen de zwarte militairen na de oorlog vaak weer gauw uit de geschiedschrijving en uit de nagedachtenis via boek en film.

Van de 1,2 miljoen Afro-Amerikanen die in de Tweede Wereldoorlog dienden, waren er 600.000 vrouw. En ook vrouwen werden in 1941 als niet gekwalificeerd beschouwd, Oorlog was de strijd voor en door mannen, en het was verboden voor de vrouw om vuurwapens te gebruiken. Hierdoor dienden vrouwen vaak in regimenten van de technische diensten. Deze vrouwenafdeling was het Women's Army Corps ( WAC ) Zwarte vrouwen kregen wel dezelfde opleiding onderwezen als witte vrouwen, en werden niet gescheiden op de opleidingsscholen. Toch duurde het tot 1978 voordat het WAC werd ontbonden en opgenomen in het reguliere leger. En pas in 2013 werd de regel om vrouwen uit te sluiten van gevechten op de grond opgeheven)

Al sinds mensenheugenis worden oorlogen verloren door logistieke problemen. Hoe goed een leger ook geoefend of bewapend is, het kan zijn taken alleen goed uitvoeren als het op een regelmatige aanvoer van eten, drinken en munitie kan rekenen. Misschien minder heldhaftig maar zeker van groot belang! Net zo belangrijk is nieuws van het thuisfront, niets ondermijnt het moraal meer dan geen contact Toch is dat het eerste wat sneuvelt, bij problemen. Dus op verzoek van Mrs. Roosevelt (Susan Sarandon) en op voorstel van Mary MacLeod Bethune (Oprah Winfrey) kregen de 855 vrouwen van 6888th bataljon eindelijk een bevel tot actieve dienst.

Deze film zet dan ook niet de dames weg als de helden van de tweede wereldoorlog maar als de kleine radertjes (zelfs diegene die het niet is toegestaan) die een verschil maken in het grotere geheel! Het bataljon voltooide zelfs wat een taak van zes maanden had moeten zijn in drie maanden. Wat gedeeltelijk ook te danken was aan één van de eerste Afro-Amerikaanse vrouwelijke officieren, majoor Charity Adams Earley.(Later Luitenant-Kolonel) Daarnaast was het, het enige volledig zwarte en vrouwelijke bataljon dat in Europa is gestationeerd geweest!

Ach het waren maar; "Ongeschikte zwarte meisjes" Ze kregen een opdracht om 17 miljoen poststukken te sorteren en laten bezorgen" en loste de ​​postcrisis op! Ondanks dat de Tweede Wereldoorlog vele verhalen en films kent, is het jammer dat dit verhaal over een vergeten bataljon van zwarte vrouwen die niet geacht waren iets te kunnen of mochten doen, nog nooit eerder is verteld!

Wat tenenkrommend was dit, ik heb met flinke weerstand gekeken. Wat moet het vermoeiend zijn om Tyler Perry te zijn. Hij braakt de ene naar de andere film er uit, met vaak dezelfde thema's en van diversiteit heeft deze man zeker nooit gehoord. Ontzettend eenzijdige eenheidsworst waar ik niks meer kan. De film zelf hangt van Hallmark-momenten aan elkaar, mierzoete overacting, aangedikte typetjes, met Dean Norris als negatieve uitschieter. Toch nog twee sterren omdat het op waargebeurde feiten is gebaseerd. *2.0

Gezien vanwege die ene Oscar-nominatie voor Best Song. Nu moet ik ook direct zeggen: dat nummer vind ik echt heel behoorlijk, sowieso mijn favoriet van de vijf genomineerde liedjes (al gaat dit nummer niet winnen). De rest van de film vertelt een an sich boeiend verhaal maar wordt zo zoetsappig gebracht dat de film me niets deed. Klef, haast met een romantische blik en nergens waande ik me rond de oorlog. Alleen al die eerste scène op het slagveld, dat oogde als een hele cleane versie van de oorlog. Geen moment geloofwaardig. Het acteerwerk is verder niet bijzonder of slecht maar helpt de film niet naar een hoger plan. Het eerste uur keek nog wel makkelijk weg, het tweede uur wist nog maar matig te boeien. 2,0*.

Nogal een kleurloze film over een groep zwarte vrouwen die een 'speciale missie' moeten uitvoeren, namelijk ervoor zorgen dat er enorm veel post, wat stof ligt te happen, op de juiste bestemming aan moet komen.

Op zich mooi dat zoiets, een waargebeurd verhaal wat zeker onderschat wordt, een verfilming krijgt. Wel is het dan van belang dat dit in een goede film resulteert wat van begin tot einde boeit.

Dat laatste is helaas niet het geval. Weliswaar speelt het zich af in de oorlog maar nergens zien we ook maar iets van deze oorlog, op de zeer matige beginscène na dan. We zien vooral veel clichés voorbij komen wat je op den duur echt de keel begint uit te hangen. Zo zijn alle blanke personages de grootste racisten die er zijn en zijn alle zwarte vrouwen van de eenheid geniaal, onderdanig en fantastisch. De nuance ontbreekt hier volkomen zodat je dit totaal niet serieus kunt nemen. Verder gebeurt er eigenlijk vrij weinig zodat dit een film is die je met gemak over kunt slaan.

2*

Organisatorisch en logistiek moet het een huzarenstuk zijn om heen en weer post bij de juiste persoon te krijgen in zoiets onvoorspelbaars als het oorlogsfront. Het toont ook aan hoe de legerleiding dacht over zoiets "banaals" als de post. Het probleem werd dan ook doorgeschoven naar de zwarte afdeling van het WAC. Gelet hun vooroordelen was dàt al het toppunt hoe weinig belangrijk ze de postbedeling vonden. De Amerikaan moest toch beter weten uit WOI, dit hoewel ze pas voet op Europese grond zetten in 1918. Hun bondgenoten waren er toen wel erg bedreven in.

Soit, dit was voor mij een ongekend stukje geschiedenis. Ik vond het jammer genoeg wel allemaal iets te gelikt en proper voorgesteld. Te braafjes, te simpel ook met de nodige grote uitvergrotingen er bovenop. Kort samengevat, te 'Hollywoodiaans'. En dan mag de gekende romantische noot niet ontbreken.

Beetje vreemde openingsscène ook. Boeiend, dat zeker, maar het paste niet echt bij de rest van de film (of de rest van de film sloot er onvoldoende op aan). Interessant verhaal over dit bataljon, alleen was de impact op mij vrij beperkt en eerder ontgoochelend.

Mooi oorlogsdrama over een deel dat niemand kent of ooit bij stil heeft gestaan, nl. het belang van post tussen soldaten en hun familie. Iets wat aan het front zo belangrijk is om het moraal hoog te houden. Feit dat het waargebeurd is en op einde wordt bevestigd met beelden van de echte personen achter dit verhaal versterkt alleen maar de waarde van deze film. Je wordt geconfronteerd met de vooroordelen van zwarte vrouwen in het leger. Vrouwen hebben al moeten vechten voor hun plaats in deze mannenwereld en in die tijd had je ook nog eens de segregatie tussen wit en zwart, wat dus voor deze groep WAC (Women Army Corps) een extra gevecht was.

Vind het een mooi stuk geschiedenis dat ik dank zij deze film leren kennen heb.

En chapeau voor de majoor Charity Adams als leider van het batallón 6888 en voorvechter van dit gegeven.

De acteurs doen het voortreffelijk, het gepoogde liefdesverhaal raakte me niet echt, maar het verhaal op zich doet het hem wel hier.

Genoten van deze. Verwacht geen oorlogsactie in de loopgraven, maar wel een verhaal achter de frontlinies, waar evenzeer oorlog wordt ervaren.

Trekt mijn nieuwsgierigheid naar internet om te zoeken op 6888, wat dus deze film voor mij geslaagd is te noemen.

Blijkbaar alleen op Netflix te zien (ik ook dus), wel chapeau want is een degelijke film. Doe zo verder Netflix… Topfilm.

4*

De film schetst een beeld van dit "elite"corps van zwarte vrouwen ten tijde van de WOII in Europa. Washington zet een degelijke rol neer als Major Adams. De dialogen zijn qua taal ondermaats. Vlak taalgebruik met een beperktheid aan vocabulaire, hetgeen afbreuk doet aan de film. Meest treffende en tevens schrijnende opmerking aan het eind van de film van 1 van de echte soldaten uit 6888 is dat ze in Europa beter werden behandeld dan bij terugkomst in Amerika...

Ondanks de bezielende leiding van majoor Charity Adams [Kerry Washington], krijgt het enige zwarte en multi-etnische vrouwenkorps in het Amerikaanse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog geen kans om zich te bewijzen. Totdat de seksistische, racistische generaal Salt [Dean Norris] hen opzadelt met een schier onmogelijke en op het eerste gezicht zeer ondankbare taak: het sorteren en versturen van een aantal hangars aan brieven van en naar het front. Reconstructie van een lange tijd weggeschreven hoofdstuk uit de Amerikaanse oorloggeschiedenis met aandacht voor de obstakels die deze 855 vrouwen (en met name majoor Adams) moesten overwinnen om erkenning en respect af te dwingen. Shantay is de valse noot als de archetypische vrouw met de grote mond in dit oprechte, maar hier en daar wat te dik aangezette historische drama. Geproduceerd door Washington en Oprah Winfrey, die een rol heeft als een adviseur voor First Lady Eleanor Roosevelt (Susan Sarandon met kunstgebit).