My Animal (2023)

Degenen die hopen op een conventionele weerwolf-horrorfilm zullen deze hier niet vinden. Dit is meer een lesbische lycantroop-verhaal over jonge liefde en een verkenning van identiteit en acceptatie, dan dat het horror is. Een uur lang is het allemaal opbouw, en ook de verdere film is er bijna geen actie. Toch ben ik over deze film positief in mijn beoordeling want veel wordt gecompenseerd door de chemie van hoofdrolspelers Bobbi Salvör Menuez (Heather) en Amandla Stenberg (Jonny)

Op het eerste gezicht lijkt Heather een gewone tiener in een klein stadje, alleen is er een geheim; Zij en haar familie zijn weerwolven. Dan ontmoet ze kunstschaats-meisje Jonny, de twee krijgen een band en beginnen hun avonden samen door te brengen. Maar Heather heeft nog een geheim. Ze voelt zich aangetrokken tot vrouwen. Terwijl Heather dus verliefd begint te worden op haar nieuwe vriendin, maakt het dubbelleven dat ze leidt de zaken ingewikkelder, om nog maar te zwijgen van Jonny's problematische, jaloerse vriend.

Het andere waarom dit positief uitpakte, is de regie-flair, meestal gehuld in sfeervol licht met de kleur rood. Rood als hartstocht, rood als lust, rood als waarschuwing, rood als bloed, rood als haar innerlijke verlangen. Naast gestileerde momenten zijn, er ook een handvol opvallend of ontroerende scènes. Tja en als het script is geschreven door Jae Matthews, de ene helft van de band Boy Harsher, is niet verwonderlijk dat er een synth-score is van Augustus Muller de andere helft van Boy Harsher, aanwezig is.

Helaas valt er, naast dat het prima is vormgegeven en er fijne uitvoeringen zijn, niet veel te zeggen over de horror, die is domweg gewoon mager. Er zijn een paar nacht POV-shots van besneeuwde bossen vanuit het perspectief van een wolf en het einde van de film. Dit roept de vraag op waarom dit in een weerwolffilm zou moeten zijn maar bevredigend was de film wel!