Eileen (2023)

Fijne trailer! Ik heb van Lady Macbeth (2016) zeker genoten, en dit ziet er tof uit. Zie al deze acteurs ook graag.

Interessante film.

Een film die ik maar gewoon heb opgezet zonder dat ik er veel over wist. Dat is denk ik de beste manier om deze film te kijken. Een aantal van deze acteurs zijn redelijk bekend en spelen vaak goede rollen dus dat is mooi meegenomen.

De sfeer in deze film doet me denken aan het huis van mijn oma. Ik kan het niet anders beschrijven. Het is redelijk oubollig, het speelt zich ook af in 1964. Er gebeurt niet zo heel veel in deze film maar uiteindelijk komt er een hele sterke twist in voor die je niet zit aankomen en waardoor je compleet anders naar de personages gaat kijken. De sfeer is goed en de acteurs zijn erg goed maar psychologisch is deze film heel erg sterk. Deze film laat je wel even nadenken over mensen en hoe ze zich presenteren maar toch in staat zijn tot dingen die je niet zou verwachten. Zeer sterk.

Aanrader.

Psychodrama dat zich gaandeweg ontwikkelt tot een thriller. Prima, ingetogen hoofdrol van Thomasin McKenzie.

Een van de meer interessante en vreemde films die ik heb gezien de laatste tijd. De hele setting is zo enorm specifiek. Je merkt dat er veel aandacht uit is gegaan naar de cinematografie en muziek alleen al. Het ziet er allemaal prachtig en sfeervol uit, heel overtuigend als een film uit de jaren zeventig of zo. Door de hoofdpersoon (erg sterk gespeeld door McKenzie) deed de film me ook wel sterk aan Carrie denken. De toon van de film is alleen wat unieker, niet alleen verontrustend maar ook met best veel zwartgallige humor en een vleugje noir en Hitchcock.

Het laatste half uur vond ik wel iets minder dan wat je daarvoor te zien krijgt. Je voelt heel de film aan dat er iets dramatisch en waarschijnlijker gewelddadigs gaat gebeuren op het einde, maar in de uitwerking schiet het toch wat tekort allemaal.

na een vol uur gekeken te hebben en dat niets interessants gebeurt,heb ik de moet opgegeven.

en dronken vader, een flirt met de dokter en dat was het dan.

lekker laten liggen dit prul

Je mist dan toch het laatste half uur wat veel goed maakt

Prachtige sfeer zowel visueel als het verhaal.

Er is een mooie voelbare spanning tussen de 2 uitstekend spelende hoofdrolspeelsters.

Het verhaal is wel wat traag en een echte thriller vond ik het ook niet. Het jaren ‘60 sfeertje is heel goed gedaan.

Eileen vertelt over het ontwaken van een muurbloempje. Een coming of age over de titulaire Eileen die in de gevangenis werkt, een buitenbeentje is en dagdromend door het leven gaat. Een film met een eigen smoel. Regisseur William Oldroyd werkt met sterke contrasten. Aan de ene kant is er de harde dagelijkse werkelijkheid waarin Eileen bivakkeert. Aan de andere kant wordt ruimte gegeven aan de fantasieën van Eileen, die heel naturel zijn ingebed in het verhaal zodat nooit helemaal duidelijk is of ze misschien toch (een beetje) echt zijn.

Als de nieuwe psychologe Rebecca in de gevangenis haar intrede doet, veranderen de dingen voor Eileen. Rebecca is elegant en welbespraakt. Een heel ander type dan de mensen uit Eileen’s omgeving. Bovendien heeft Rebecca oprechte aandacht voor Eileen die dat niet is gewend. Het schudt iets in haar wakker. Rebecca is voor haar een soort godin die geheel in tegenstelling tot Eileen wel iets heeft bereikt en serieus wordt genomen. Eileen trekt zich aan haar op, wordt zelfverzekerder en dreigt warempel tot een mooie zwaan uit te groeien.

Een vriendschap ontstaat. Een ongelijkwaardige vriendschap. Ondanks dat beide dames blijkbaar veel vreugde uit de vriendschap halen, voelt het allemaal nooit heel vanzelfsprekend aan. Langzaam sluipt dan ook het gevoel de film binnen dat het ergens fout zal gaan. Dat gevoel wordt niet allen ingegeven door de ongelijkwaardigheid in de vriendschap die met een snufje suspense is omringd, maar uiteraard ook door de genreaanduiding van de film. De film is immers een thriller.

Best een aangename thriller, waarin de thrillerelementen overigens pas laat in de film een plaats innemen. Spannend maar ook ietwat onbevredigend. Het verhaal wordt niet mooi afgerond. Er blijven wat open eindjes liggen, die de kijker met zijn eigen fantasie mag invullen. Dat feit zal niet iedere kijker aanspreken.

De film heeft een goede bezetting. Anne Hathaway speelt de rol van Rebecca en doet dat zelfbewust en verleidelijk. Thomasin McKenzie laat in haar rol van Eileen indrukwekkend acteerwerk zien. Ze weet haar evolutie van schuchter muurbloempje naar zelfverzekerde vrouw erg goed te volvoeren. Tot slot nog even de mooie fotografie noemen en concluderen dat de film een sfeervolle en redelijk spannende beleving was.

Heel erg matig en niet de moeite waard.

Eerder een psychologisch drama dan een thriller. Het is wel gelukt om een apart sfeertje te creëren in een mooie setting. Het acteerwerk was ook niet slecht. Maar helaas, het plot. Dat kon me totaal niet boeien. Vandaar mijn zeer matige beoordeling.

Redelijk drama met wat thriller elementen. Het verhaal zit best aardig in elkaar en kent een onverwachte twist in het laatste kwart, dat wat voor spanning zorgt. Of dat helemaal een juiste combinatie is met de sterke eerste drie kwart, is maar de vraag. Het eerste deel is namelijk erg goed. De chemie tussen beide hoofdrolspeelsters is van hoog niveau waarbij McKenzie niet onderdoet van Hathaway. Richting het einde verandert het drama in een soort thriller wat eigenlijk weinig toevoegt. Visueel zit de film goed in elkaar. 3.5

Het troosteloze leven van Eileen Dunlop [Thomasin McKenzie] bestaat uit een ondankbaar baantje bij een gevangenis en de zorg voor haar drankzuchtige, onberekenbare en vooral ondankbare vader [Shea Whigham], de in diskrediet geraakte voormalige sheriff. De komst van gevangenispsycholoog Rebecca St.-John [Anne Hathaway], een vrijgevochten vrouw, brengt daar verandering in. Eileen en Rebecca raken bevriend en hun gesprekken brengen Eileens toch al levendige fantasie op hol. Begint als een ietwat excentriek, maar vrij conventioneel coming-of-agedrama, krijgt na een uur een onverwachte wending die te maken heeft met Lee Polk [Sam Nivola], een tiener die vastzit wegens de moord op zijn vader en geeft Marin Ireland (als Lees moeder) de kans om de film te stelen in een opmerkelijke scène, het hoogtepunt uit dit zonderlinge drama.

Een moderne film-noir van de hand van regisseur William Oldroyd die eerder scoorde met Lady Macbeth waarin een schitterende Florence Pugh het begin van haar carrière op indrukwekkende manier aankondigde. Eileen is een wat andere film met in de titelrol Thomasin McKenzie naast femme fatale Anne Hathaway. McKenzie speelt een rol die we van haar gewoon zijn, vooral Hathaway valt wel op, ook al is het niet haar beste rol.

De film bouwt iets te traag op. We worden geteased naar meer, maar niet voldoende. Gelukkig zijn er wel voldoende mooie shots en is het samenspel tussen McKenzie en Hathaway niet slecht. Pas na een goed uur begint het wat open te bloeien. De aandacht wordt wel getrokken, maar het blijft iets te voorspelbaar en de echte big bang blijft helaas uit. Eileen zal wat onder de radar blijven, maar liefhebbers van het genre zullen hier wel van genieten. Al is het jammer dat het niet meer is geworden dan dit.

'waste of (my) time'

nietszeggend allemaal en dan zo'n einde waar je niets mee kan.

Goeie film over een jonge vrouw die voor haar alcoholische vader zorgt en werkt in een gevangenis. Langzaam en goed opgebouwd met een hoofdpersonage dat weet te boeien (prima neergezet door Thomasin McKenzie). Sfeervol in beeld gebracht allemaal en de film heeft zeker wat noir-achtige trekjes, maar dan net anders. Het einde komt helaas wel erg plotseling.

Ja, wel een leuke film voor 1x te bekijken. Maar eileen? Zag er geen 24 jaar uit. Een puber van 15-16 jaar. Het geheim had ik toch anders verwacht en ik vond het niet zo'n goed einde.

Einde vind ik ook minder. Verder weinig mis.

Ze is in het echt ook 24. Ten tijde van deze film dan waarschijnlijk 22 of 23.

Kon dit wel smaken, sfeervolle thriller en je waant jezelf ook ff in de jaren '60. Ook fijne cast.

Broeierige en boeiende film, met twee actrices (Thomasin Mc Kenzie en Anne Hathaway} die presteren op het toppunt van hun kunnen. De grote vraag: waar gaat dit heen met die twee? Tempo is heerlijk traag, zodat de veelal mooie dialogen de tijd krijgen om even in te dalen. Met veel gevoel voor understatement mogen de monologen van de vader, filosoof en dronkaard, er trouwens ook zijn. Eileen: de specialist zegt dat je dood gaat. Vader: nou hij ook, hoor. En - als terzijde- voel je je ook altijd een beetje trots wanneer onze Hollandse schilderkunst een complimentje krijgt zoals hier, en wat heerlijk om dat prachtige 'Tell Him' van de Exciters weer eens terug te horen; die was ik tenminste al helemaal vergeten.

Maar dan, als er nog een half uur te gaan is, en er, behalve van het om elkaar heen draaien toch eindelijk iets van een ontknoping moet komen, neemt het verhaal een afslag die waarschijnlijk maar weinigen genomen hadden. Voor mij draaide de zaak toen om van enigszins subtiel en raadselachtig naar grimmig en onheilspellend: er worden korte metten gemaakt, er vallen harde woorden, er vloeit bloed en er is verraad. De afloop moeten we vervolgens zelf maar invullen. De grootste verrassing in deze slotscenes is echter het optreden van een derde actrice die eveneens een topprestatie levert: Marin Ireland, de moeder van gevangene Polk. Toch maar helemaal uit kijken dus.

Hathaway zet een psychologe neer die de aandacht van McKenzie trekt. De film geeft goed weer hoe belangrijk t is om "gezien" te worden. Lee werd niet gezien, Rebecca niet en Eileen ook niet. De impact van ouders op hun kinderen zijn groot. Het uiterlijk vertoon van Rebecca beïnvloedt Eileen in die mate dat vrouw zijn haar nooit geleerd is en zij er heel veel voor over heeft om uiteindelijk de aandacht te krijgen die ze wil....ze wil gezien worden. Uitdieping van personen had beter gekund. 1 a 2 blootscenes hadden het geheel krachtiger gemaakt en het diepe geheim van mw. Polk had gewoon uitgesproken moeten worden. De onverwachte dagdroomstops tillen film naar een hoger niveau. 3,2*