Lamborghini (2022)

Ik heb ooit wel eens een stukje in een Ferrari gereden.

Die auto paste me als een handschoen - nergens ook maar een millimeter ruimte. Voor de koppeling had je de spreekwoordelijke poot van een olifant nodig, en voor de pook de arm van de klokkenluider van de Notre Dame. Maar wat reed dat geweldig - zo perfect gevoelig en volkomen een met de weg, en wat duurde het lang toen ik weer in mijn eigen autootje zat om hetzelfde stukje van die afslag naar die rotonde te rijden. Langs dat busje waar ik in de Ferrari op de rem ging staan, omdat ik dacht dat er misschien een camera stond, maar waar ik nu lang niet in de buurt van de 80 kwam. Die bocht waarvan die gast zei dat ik die met 120 makkelijk houden zou - en dat was nog een understatement, dat had wel twee keer zo hard gekund. Volslagen onpraktisch - maar wat maakt dat uit, als ik met zo’n auto mijn boodschappen moest doen dan maakte het me niet meer uit als ik zonder eten thuis kwam.

Lamborghini is dan nog een heel stuk exclusiever dan Ferrari, en dan kan je je afvragen waarom dat precies is. Esthetisch zie ik het er niet in, en al vanaf de eerste keer dat ik een Lamborghini zag niet - serieus, het eerste idee is echt dat ze gewoon trekkers hadden moeten blijven bouwen. En wat me dan altijd in mijn hoofd springt is het citaat uit een Belgische krant - zoiets van ‘maar allee, u mag dan de kop van een zwijn hebben, als u uit een Lamborghini stapt dan moet u de vrouwen wegslaan’. Dat die auto alvast even lelijk is, is wat ik dan denk. Maarja, waar ik al mee begon, een Ferrari is me wel gelukt, maar een Lamborghini nog nooit, dus wellicht is het beter om dan af te gaan op een echte ervaringsdeskundige.

De film, laat ik het daar maar eens over hebben. Los van hoe goed die auto’s nou zijn, of hoe fijn ze rijden - het merk bestaat ondertussen bijna 60 jaar, heeft beroemde autos afgeleverd als de Countach, Diablo, en zelfs de Miura die in de film ook genoemd wordt - en die in het echt veel en veel mooier is dan we in de film te zien krijgen, met alle onzinverhalen over de wimpers van het zoveelste bijslaapje. Of het nou waar is of niet, daar had dan beter een verhaal over de tweestrijd tussen Pininfarina en Bertone uit gehaald kunnen worden, denk ik dan even. En dat zet me tot het idee dat voor een film over een autolegende het toch verbazend weinig over autos gaat. Veel gedoe over relaties, veel beelden in stemmig sepia met een mooie traditioneel-Italiaanse achtergrond, een hoop moeizaam en schrijnend familiegedoe.

Dat kan dus beter, en zo ongeveer elke autosport-gerelateerde film die ik in de afgelopen tien jaar gezien heb doet dat ook beter. Want eerlijk gezegd, alles gezien, bij elkaar opgeteld, gewogen en afgemeten, is deze film gewoon prut. Ondanks de aanwezigheid van een Gabriel Byrne - die altijd al graag de duivel wilde spelen en nu eindelijk zijn roeping vindt als Enzo Ferrari. Ondanks de aanwezigheid van Mira Sorvino - speelde zij mee dan? en vanzelf ondanks de aanwezigheid van Frank Grillo, die op mij nog nooit enige indruk gemaakt heeft.

Maar daar ligt het niet eens aan. Waar het misgaat is in de productie. Er is wel degelijk een echt verhaal te vertellen over Lamborghini, maar daar kiest deze film niet voor. En dan gaat het dus nergens over.

Deze film over Ferruccio Lamborghini keek eigenlijk wel lekker weg. Op zich vrij standaard misschien, maar toch leuk. Frank Grillo speelt meestal meer actierollen maar dit lag hem wel. Zelf ben ik totaal geen autofanaat maar het ondernemen en het beginnen van nul is altijd boeiend om te zien. Inspirerend, ook al blijft het vrij beperkt in hoe ze het allemaal deden. Je merkt dat het vooral fel geromantiseerd en gedramatiseerd is. Toch mocht het voor mij zelfs wat uitgebreider zijn.

Matige film over een man die terugkeert van de oorlog en begint met het bouwen van tractoren. Een biopic over Ferruccio Lamborghini, die ongetwijfeld een bijzonder leven heeft gehad. Maar deze film is toch vooral aan de saaie kant. Verhaaltechnisch is het simpelweg niet echt boeiend uitgewerkt.

Inkijkje in vogelvlucht van de opbouw van het merk tot en met de verkoop ervan in de persoon van Ferruccio Lamborghini. Eenzaamheid is toch wel het kernwoord wat zijn leven in deze film uitbeeld. De rol wordt redelijk vertolkt door Grillo waarbij de uitspraak van Annita, zijn 2e vrouw aan het eind van de film de lading dekt. Vermakelijk om te zien, doch had beter gekund.

De eerste helft is vrij matig te noemen, maar het tweede deel is een stuk interessanter. En ik durf het bijna niet te zeggen, maar Frank Grillo zet hier een prima rol neer. Ik heb teveel pulp van hem gezien dat mijn verwachtingen zeer laag waren, maar ik zal mijn mening weer een beetje bijschaven. Ik rond het af naar boven. *3.0