Un Gatto nel Cervello (1990)

Dit moet zo ongeveer de slechtse horrorfilm zijn dit ik dit jaar heb bekeken (na Death Tunnel). Werkelijk alles liep mank bij Cat in the Brain, en als Fulci-fan doet dat toch een beetje pijn.

De opeenstapeling van inspiratieloze gore gaat al na enkele minuten verlammend werken en helaas blijft er dan niet veel meer over. Het verhaaltje dat wordt opgehangen rond Fulci's hallucinaties wordt namelijk zo kaal en kleurloos gebracht dat het werkelijk afzien is tot aan de eindmeet. Op geen enkel moment heb je het idee dat er wat vaart begint in te komen; Cat in the Brain is een aaneenschakeling van saaiheid en niet te appreciëren wansmaak . Als de cover-art en de reputatie van dit beestje niet zo spectaculair waren, zou geen haan er naar kraaien.

In de jaren '80 was de giallo-horror al op z'n retour, maar deze film uit 1990 kan wel haast beschouwd worden als het sterfbed van het genre. Over de film zelf is hier al genoeg gezegd; een echte afrader. 2**

Het filmish testament van regisseur Lucio Fulci.

Middelmatig regisseur van westerns en komedies die in 1979 zijn carriere veranderde in de regisseur van gore, splatter en zombie-films.

Te beginnen met het meesterlijke Zombi 2 en later nog geevenaard met films als The House By The Cemetary en The New York Ripper.

Hier een soort splatter-variant op Otto E Mezzo en La Nuit Americane.

Breekt de film natuurlijk af en toe op dat hij niet de meesterhand van een Dario Argento heeft en zelf nou ook niet bepaald de meest sexy hoofdrolspeler is.

D'r worden wel weer de nodige ontblote vrouwen afgeslacht, d'r zitten weer enkele geweldige gore scenes in en die worden allemaal een keer of drie herhaald.

Interessanter voor diegenen die geïnteresseerd zijn in een marginale regisseur als Fulci dan voor degenen die op een echte volbloed horrorfilm zitten te wachten.

Mij mag je midden in de nacht wakker maken voor Fulci, Umberto Lenzi of Jesus Franco, dus ik vond hem wel aardig deze film.

Ach, gewoon een lekker vies filmpje van en zelfs met Fulci. Niet echt sfeervol zoals al die andere films van hem (Zombi 2, The Beyond etc). Maar op zich ziet het gore er best weer goed uit. Een van de laatse films van Fulci maar op zich best goed. 3,0.

Het leukste aan Un Gatto nel Cervello is dat Fulci zelf de hoofdrol vertolkt.

Hij doet dit zeker niet onverdienstelijk.

Erg jammer dat het verhaal en de gore zeer matig zijn. Het ziet er meestal erg nep uit, enkel een paar geslaagde effecten.

Het concept is best goed, de uitwerking (verhaaltechnisch) ontzettend rommelig. De film gaat over het vervagen van een fictieve filmwereld met de (ook fictieve) werkelijkheid. Als je Fulci zichzelf laat spelen, in een verder fictief verhaal, ben je daadwerkelijk bezig met het vervagen van die scheidslijn. Briljant in zijn eenvoud. De wisselwerking tussen de fictieve werkelijkheid, de films van Fulci en zijn hallucinaties is dat eigenlijk ook. Nogmaals, de uitwerking is helaas heel zwak. Heel rommelig, het in hoog tempo opvolgen van de ene smeerlapperij na de ander, is op zich geen probleem, maar hier was het veel te veel een doel op zich. Verhaaltechnisch sloeg het vaak nergens op. Ook is het af en toe wat flauw; oh nee dit was toch niet echt, maar zogenaamd uit zijn film. tot op het einde toe, zo kun je je publiek wel heel gemakkelijk op het verkeerde been zetten. Dat is een keer, gezien het thema niet erg, maar elke keer opnieuw wel. Naast het rommelige verhaal, is het grote manko de acteurs. Moet zeggen dat Fulci zelf best oke speelt, maar de rest is overwegend heel slecht.

De reden dat ik toch op een redelijk hoge (hoewel wel de slechtste van Fulci) beoordeling uit kom, is uiteraard de gore. Vond de smeerlapperij heel vermakkelijk. Het lijkt wel of Fulci in de winter van zijn carriere nog wat ideeen kwijt moest en hij zich helemaal wilde uitleven. Heb er vaak om gelachen, met afschuw naar gekeken en me af en toe positief verbaasd over de variatie die hij hierin aan brengt. Alhoewel dat natuurlijk al lang bekend was. En de combinatie van het goede uitgangspunt van het verhaal en de weer zeer vermakelijk gore, zorgen ervoor dat ik me toch prima heb vermaakt met deze film. Had ondanks de lage beoordelingen eigenlijk wel wat meer verwacht en gehoopt (want Fulci is geweldig), maar uiteindelijk is het toch zijn stijlvolle/loze stijl die me weer pakte en ben ik uiteindelijk redelijk tevreden. Maar dat ie veel beter kan is wel duidelijk. 3,5 krappe sterren.

Even een iets langere recensie na mijn herziening.
Het blijft 2,5*.

Nightmare Concert is ongetwijfeld Fulci's geweldadigste film. Vooral omdat het moorden op kinderen en vrouwen betreft die na nog geen seconde screen-tijd al afgeslacht worden. De gore is van erg goor (de scene met het hoofd door de raam, en de scene waarin Fulci's film wordt geshowd waarin een man z'n vrouw afmaakt met een knuppel) tot erg amateuristisch (de magnetron scene).

De ene onlogische scene na de andere stapelen zich op, waardoor er op ten duur totaal geen touw meer aan vast te knopen is.
Er zat verder een leuke referencie naar Psycho in met eenzelfde douchscene maar door het verschrikkelijk amateuristische camerawerk faalt deze scene enorm.

2,5* omdat de gore te pruimen is. Voor de kijker die niet snel gecharmeerd is door Italiaanse horror-cinema zal dit filmpje al snel tussen de 0,5* en 1,5* liggen.

Leuke setup. Doordat ik laatst Berberian Sound Studio heb herzien vallen de overeenkomsten op, maar waar Sound Studio alles subtiel offscreen laat gebeuren laat Fulci ALLES onscreen gebeuren. Toegegeven, de gore maakt niet zoveel indruk als in zijn andere werk, deels doordat het plot daar wat te warrig voor is, maar vooral omdat het zo veel is. Goed is de gore wel (overwegend dan). Dat is dus het voor-, en nadeel van de film. Spannend issie dus niet, maar interessant wel. Ik ben benieuwd in hoeverre de film autobiografisch is voor Fulci als regisseur. Ik haal eruit (samen met de kennis van zijn andere werk en de releasedatum) dat Fulci klaar was met alle horrorfilms door de perversiteit van het bedenken van al die setups en dat de overdaad aan gore zodoende laat zien dat je er moe van wordt. Typisch is dan wel weer dat hij alle chickies effe weet te versieren en dat zijn schizofrene optreden jegens de pers in de film toch nog tot een goed einde komt.

Ander voordeel voor mij was dat ik niet al zijn werk heb gezien en dus niet zag dat sommige scenes gerecycled zijn. Dus ik ben redelijk positief over de film.

Een film waarin Fulci zelf de hoofdrol vertolkt. Een beetje een warrig plot, want op den duur weet je als kijker niet meer goed of iets nou in zijn gedachten afspeelt of dat het echt gebeurd, Verder stamelt hij zelf steeds als een soort demente oude man "But it wasn't me". Wel leuk hoe hij hier op het einde dan weer wat mee spot.

Veel gore zoals we van hem gewend zijn, maar deze keer soms wel erg random en haast onnodig. Subtiel kan ik dit werkje dan ook niet noemen.

Een redelijke zit, maar Fulci heeft wel beter materiaal gemaakt.

In A Cat in the Brain speelt Lucio Fulci zichzelf in de hoofdrol. Dat klinkt alsof hij een weddenschap heeft verloren, maar eigenlijk heeft hij het afgekeken van Wes Craven’s New Nightmare.

Lucio Fulci wordt geplaagd door nachtmerries en waanbeelden bij het zien van dingen die hem herinneren aan de films die hij heeft opgenomen. Hij gaat naar een psychiater, die hem hersenspoelt en voor de moorden die hij pleegt wil laten opdraaien.

De film zit vol van fragmenten van Fulci’s latere films en films die hij geproduceerd heeft, de meeste vond hij zelf niet eens goed blijk uit interviews, dus denk ik dat hij deze film ook deels heeft gemaakt om de gore nog ergens in te gebruiken. De eerste fragmenten van de kannibalistische moordenaar (vermoedelijk uit Bloody Psycho?) zagen er eigenlijk best goed uit, maar verder was het vaak nogal slecht. De film heeft me in ieder geval overtuigt om Sodoma’s Ghost links te laten liggen.

A Cat in the Brain is een erg aparte film, vooral de manier waarop Fulci zichzelf neerzet is verbazend. Bovendien doet hij alsof hij alleen maar Horror regisseert terwijl hij dat pas sinds eind jaren ’70 doet en veel meer westerns, komedies en avonturenfilms heeft geregisseerd. In las dat Fulci’s grote hobby zeilen is, geen wonder dus dat hij aan het einde de horizon te gemoed zeilt.

De muziek zorgde voor een soort luchtigheid, de beelden in het begin van katten die aan hersens knagen zag er lekker ranzig uit en het was wel grappig om een keer The Master of Gore zelf te zien in een van zijn films. Dat maakt A Cat in the Brain toch interessanter als de andere van matige latere films.

Misschien dat ik Demonia en Voices from Beyond ooit nog een kans geef, maar denk toch dat ik het maar bij Fulci’s eerdere films hou. The Black Cat, Conquest, The Psychic en Perversion Story ga ik zeker nog kijken. Tot nu toe vind ik Zombi 2, The Beyond, Lizard in a Woman’s Skin en Don’t Torture A Duckling toch ongeëvenaard in Fulci’s oeuvre. Murder-rock, The House Next tot he Cemetery en City of the Living Dead waren ook nog wel redelijk en The New York Ripper en Manhattan Baby waren nog wel te doen, maar verder is het eigenlijk waardeloos wat ik tegenkom.