Argentina, 1985 (2022)

Op zich vormt dit een mooie afsluiting van de films, die ik gezien over het regiem van generaal Videla (Argentinië 1976-1981), ook wel bekend als de “Vuile Oorlog”. Het is een boeiend drama over de rechtszaak tegen Videla en zijn gewetenloze trawanten. Toch laat de film je achter met een onbevredigend gevoel, maar dat komt vooral door de veel te milde straffen die in geen verhouding staan tot de misdaden waarvoor Videla c.s. verantwoordelijk waren.

Filmisch stelt dit allemaal weinig voor. Degelijk gemaakt met hier en daar een iets andere stijl die opvalt (denk aan de scène met sollicitaties). Dan zitten er nog wat dramatische stukjes in om maar aan te geven onder welke druk men werkt, maar ook dat wordt nooit echt invoelbaar gemaakt. Eerder van die excuusstukjes die je vaak ziet in zulke films. Origineel is het allemaal niet, verre van zelfs. Maar de film is wel met vakmanschap gemaakt. Dit ding duurt bijna 2,5 uur en kijkt prima weg en verveelt geen moment. Misschien mede wel door de vrij lichte toon van de film. Ook goed geacteerd (binnen de kaders van een wat simpel script), helder verteld en een boeiend stuk geschiedenis (dit is wel een film die staat of valt bij de interesse in het onderwerp). 3,5*.

In december 1983 is er na 7 jaar een einde gekomen aan de Argentijnse dictatuur onder leiding van Generaal Videla [Marcelo Pozzi]. De nieuwe regering van President Alfonsin besluit Videla en een aantal andere prominente figuren uit de dictatuur voor het gerecht te brengen en wijst Julio Strassera [Ricard Darin] aan als aanklager. Die ziet het aanvankelijk totaal niet zitten, ook al omdat hij meteen snapt dat de huidige regering zich niet geroepen voelt om hem alle steun te geven. Bovendien staat Julio’s collega’s bepaald niet te springen om hem te helpen. Maar dan verschijnt Luis Ocampo [Peter Lanzani], jong en relatief onervaren, maar met een jeugdige bevlogenheid waarmee hij een groep idealistische rechtenstudenten weet over te halen om de zaak voor te bereiden. Het proces wordt vergeleken met het Nürnbergproces en het acteerwerk is van hoog niveau, maar qua opzet en structuur is dit te conventioneel om te kunnen wedijveren met Judgment at Nuremberg. Genomineerd voor een Oscar voor Beste Film in een Vreemde Taal.

Degelijke film en waarschijnlijk vooral in Argentinië zeer belangrijk.

Het komt wat traag op gang, met extreem veel dialoog in het begin, maar zodra de stukjes in elkaar vallen en het tempo omhoog gaat kijkt de film erg fijn weg. Verder een ook een mooie jaren 80 setting met overtuigende decors.

Uiteindelijk een prima rechtbankdrama, maar voor mij niet veel meer dan dat. 3,5*

De democratie heeft in 1985 zijn tanden laten zien, maar daar bleef het ook bij. Het werd een poging om schoon schip te maken met het verleden, maar de goede bedoelingen en het vele harde werk stond niet in verhouding tot de veroordeling of strafmaat van de verantwoordelijken van het regime.

Oerdegelijk historisch rechtbankdrama. Komt nogal suf over, maar met een Ricardo Darin krijg je daartegenover zoveel kwaliteit voorgeschoteld dat het toch minstens boeiend blijft. Maar het is zeker niet voor iedereen weggelegd.

Het blijft me verbazen en eigenlijk ook weer niet hoe tijdens die periode een wereldkampioenschap voetbal kon plaatsvinden. De toewijzing gebeurde reeds in 1966 en dat is niet het Argentinië vanaf 1973, dat toen verviel in chaos op politiek, economisch en militair vlak. De Plaza de Mayo en de protesterende dwaze moeders waren er wel al in 1978, maar net als hun ijzeren wurggreep op de Argentijnse samenleving had de militaire Junta ook de Fifa in zijn achterzak.