The Fabelmans (2022)

Smaken verschillen. Deze film scoort redelijk hoog op dit platform en is zelfs in de prijzen gevallen. Ik vond het echter een hele zit die wij ook in 2 keer moesten doen. Ik begrijp dat deze film autobiografisch is. Ik kan me voorstellen iemand als Steven Spielberg die altijd maar omringd wordt door film en wat er mee te maken de grip op de realiteit verliest en daadwerkelijk denkt dat hij kunstenaar is en dat de hele wereld dat ook begrijpt. Het eerste shot vond ik al een cineastische verschrikking. Eerst de jongen in beeld en dan langzaam de ouders. Vooral veel gedoe over de emoties van moeder en een familie die blijkbaar genoeg geld heeft om voor zoonlief peperdure film te kopen waarmee hij familietaferelen vastlegt. En wanneer je met één camera uit de hand een film maakt trekt dat echt geen zalen vol. Trage oninteressante film.

Ach al die hype, ik had zoiets van dat ga ik mooi zelf even bekijken.

Gewoon een hele mooie film. Prima acteerwerk, allemaal nieuwe (jonge) mensen die prima spelen. Vooral de zoon van Dano's character zie ik misschien het wel ver schoppen.

Gewoon mooi.

Toch wel een kleine tegenvaller. Ik snap dat hij deze film wilde maken maar ik vond het gewoon niet erg interessant en ik irriteerde me nogal aan Williams, voelde vaak aan als een karikatuur.

Een film over film, daarvoor kun je mij wakker maken, maar had mij ditmaal maar laten slapen.

Een echte Spielberg in de slechte zin van het woord. Een verhaal en scenario die zo goed in elkaar zitten - elk detail heeft betekenis (zie bijvoorbeeld hoe personage John Ford zijn rokertje aansteekt), elke scène heeft zijn functie - dat de film bloedeloos en voorspelbaar is geworden. Alle gloed, diepgang en warmte zijn eruit getrokken.

Het liet me volkomen koud, de jeugd van Spielberg, ook al omdat hij elke scène zo uitrekt en uitmelkt dat je een geeuw niet kunt onderdrukken. Jammer, want E.T. raakte mijn hart en dan hoop je...

MAAR dan volgt de allerlaatste halve seconde! En ik zat met een glimlach klaarwakker in de bioscoopstoel.

Waarom de hype omtrent deze film. Gewoon een doorsnee eendimensionale Hollywood emo film. Gladjes. Dit blijft niet hangen. No art.

The Fabelmans is een semi-autobiografische film en gaat over Steven Spielberg’s jeugd en zijn liefde voor film. Behalve over de liefde voor film die de jonge hoofdrolspeler ontwikkelt, laat de film zien hoe ervaringen tijdens het opgroeien bepalend zijn voor de invulling van de rest van je leven. Precies zoals je dat verwacht van een coming of age film met een feelgood randje, want zo kan de film goed geclassificeerd worden. Verwacht vooral geen schokkende eyeopeners. De levenslessen en observaties in de film zijn universeel en zullen een ieder bekend voorkomen.

The Fabelmans dus. Een gezin dat bestaat uit twee ouders en vier kinderen, waarvan protagonist Sammy de oudste is. De film verhaalt van Sammy’s jeugd waarin hij zijn liefde voor film ontwikkelt terwijl het gezin constant te maken krijgt met veranderingen en met de stress die daarbij hoort. Niet heel diepzinnig of wereldschokkend maar gewoon prettig verteerbaar. Nostalgisch zonder sentimenteel te worden. Lichtzinnig aan de oppervlakte met daaronder een zweem melancholoie. Het kijkt prettig weg.

De psychologische invulling van de personages houdt men simpel. Het zijn vooral sympathieke personages die de film bevolken. Ok, ze hebben vaak wel een vervelende eigenschap of gewoonte die de andere gezinsleden in de weg zit, maar hun bedoelingen zijn goed en oprecht. Onsympathieke personages zijn minder goed vertegenwoordigd maar ze zijn aanwezig en worden tamelijk zwart-wit weggezet. Het wordt de kijker niet moeilijk gemaakt een hekel te hebben aan de pestkoppen en kwelgeesten. Ook nog een rol voor Seth Rogen als het officieuze zevende lid van het gezin, die een vriend is van vader Paul Dano. Rogen speelt hem beheerst. Het is verfrissend om die man eens in de weer te zien zonder het spuien van flauwiteiten over softdrugs en menselijke afvalstoffen.

De liefde voor film wordt door Spielberg behalve emotioneel ook praktisch ingezet. Sammy’s camera fungeert als het ware als een extra paar ogen die de gebeurtenissen registreren en verholen inzicht geven in het wel en wee van de familie Fabelman. Een leuke gimmick. Film en de magie ervan zijn duidelijk de belangrijkste draden waarlangs het verhaal loopt. The Fabelmans is gewoon een leuke film.

Saai voortkabbelend een nooit echt boeiend verhaal op een wat warrige manier vertellend viel deze film me zwaar tegen. Aan het eind bijna in slaap gevallen, mijn vrouw tikte me even aan. Anders wss ik voor de bijl gegaan. Zat na een uur al te kijken hoe lang nog en als het in de bioscoop rustiger was geweest was ik denk ik eerder weg gegaan. Maar de (kleine) zaal zat vrij vol.

Prima film, al kan ik me voorstellen dat niet iedereen geïnteresseerd is in het leven dit gezin. Maar goed, we zitten hier natuurlijk naar een jonge Spielberg te kijken, en een beetje kenner ziet allemaal verwijzingen naar films die hij later zal gaan maken. Mooi ook om de vindingrijkheid te zien van een jonge experimenterende filmmaker met minimale middelen. Hoe hij bijv. met iets heel eenvoudigs pistoolschoten weet te simuleren.

Wel had het allemaal wat korter gekund, want sommige scenes vond ik te langdradig. Toch heeft het mij wel van begin tot eind geboeid en heb ik niet op de klok gekeken.

Film met werkelijk nul komma nul herkijkwaarde.

Spielberg is best een getalenteerde regisseur, uiteraard, onzin om dat te ontkennen. Maar waarom hij een semi-autobiografische film over zijn jeugd tot zijn eerste stap in Hollywood maakt, terwijl er echt helemaal niets interessants aan die jeugd is, dat ontgaat me. Had er dan in elk geval wat interessante ontwikkelingen bij verzonnen (al zal dat zelfs wel gebeurd zijn), maar ik zat me gewoon met toenemende verbazing te vervelen bij de toch eigenlijk wel alledaagse gebeurtenissen in de film.

Dit was een bijzonder avondje film kijken. "The Fabelmans" lijkt na een uurtje te gaan vervelen en toch weet dit familie drama toch de aandacht net op tijd vast te houden. Het feel good gevoel en het nostalgische onderbuikgevoel inclusief de prima acteer prestaties houden het verhaal interessant genoeg om te blijven kijken. Uiteindelijk geen verpletterende indruk maar verdomd, " The Fabelmans" laat je na de aftiteling achter met een glimlach. Well done Steven Spielberg. 3.5*

Spielberg is op technisch gebeid wellicht de meest begaafde regisseur die er is. Inhoudelijk wil hij nog wel eens flink over de sentimentele rand vallen. Dus vooraf had ik wel wat vrees voor deze coming of age vertelling.

Nu viel het met dat laatste gelukkig mee. Wat betreft drama blijft hij netjes binnen de lijnen van wat ik op dat gebied kan hebben. Helaas is zijn jeugd gewoon niet zo boeiend. een soort familie Vo Trap zonder nazi's, hoewel..

Het kabbelt allemaal een betje voort. Spaarzame hoogtepunten zijn de inventive vondsten tijden het maken van zijn eerste films. Daarnaast in het leuk om een aantal elementen te spotten die later in zijn oeuvre zou verwerken. En dan is er nog een geweldige cameo op het eind.

Stiekem had ik nog gehoopt op een overdonderende compilatie van al zijn hoogtepunten op het eind. Maar daarvoor is hij te bescheiden. Dat geldt eigenlijk voor de heel film. Het is allemaal te bescheiden om echt te boeien. Mooi gemaakt, dat wel.

Nipte 3,5

A Tale of Two Halves

De eerste helft is Spielberg op zijn best. De autobiografische schets van een jongen die zijn passie voor cinema ontdekt is fraai en warm en bevat scenes die Spielberg op zijn allerbest laten zien. De jonge Sam die de kracht van editing ontdekt bijvoorbeeld. Of de publieksreactie op de vertoningen van zijn vroege films.

Als de film veel meer dramatisch wordt is hij helaas lang zo goed niet. Vanaf het moment dat het gezin naar California gaat zo ongeveer. De toon wordt te dramatisch en veel van die dramatische gebeurtenissen werken niet.

Het einde met een verrassende cameo van David Lynch als John Ford was dan weer heel fraai.

Evenwichtig is The Fabelmans niet. Maar al met al zit ik wel heel duidelijk aan de goede kant van de streep. Ik had al een tijdje geen Spielberg gezien en gek genoeg nooit eerder een in de bioscoop. Deze was in elk geval een heel flink stuk beter dan de laatste die ik op DVD zag (Munich).

When the horizon’s at the bottom it’s interesting. When the horizon’s at the top, it’s interesting. When the horizon’s at the middle, it’s boring as shit.

Eigenlijk alleen de moeite waard voor mij met de wetenschap dat het over Steven Spielberg zelf gaat. Dat zorgt ervoor dat de momenten die allemaal niet al te boeiend zijn en niet zo relevant lijken (een oude oom die advies geeft, gedoe op school en met vriendinnetjes en dergelijke) toch nog wel enigszins leuk zijn omdat het, neem ik aan, bepalende momenten voor hem waren. Dat met zijn ouders daarentegen vond ik alsnog niet zo interessant of veel toevoegen in het geheel, met bovendien een nogal vervelende hysterische rol van Michelle Williams waarvan ik hoop dat de Academy niet denkt dat ze hier een Oscar voor moet krijgen.

Gabriel LaBelle als Sam 'Steven' Fabelman daarentegen vind ik echt een ontdekking. Zeer leuke charismatische acteur waarvan ik hoop dat we er nog meer van gaan zien in de toekomst.

De stukjes waarin hij film ontdekt en zelf steeds meer gaat doen (en we de resultaten zien van wat hij gefilmd heeft) zijn leuk om te zien, natuurlijk ook weer met die wetenschap van later.

Dus ja, alleen een film die enigszins amusant is door de context, verder vond ik af en toe wat los zand en wat aan de rommelige kant.

3,25*

Niet mijnen dada en ik had zeer snel door dat het maar saai zou zijn en dat was het dus ook, heb die niet afgekeken ze, zolang die duurde dan nog.

Je moet er echt voor zijn.

En toch stemmen. Waarom? Hoeveel heb je er van gezien?

Een mixed bag, deze nieuwe Spielberg.

Het heeft wat leuke vondsten, wat aardig drama en leuke stukjes (het filmmaken, zijn familie) maar ook wat minder goede dingen (dat hele highschool-gebeuren kon ik weinig mee), maar wat me vooral opviel is dat de film alle kanten op gaat. Een beetje luchtige, vrolijke komedie hier, een beetje drama daar, dan weer inspirational met wijze levenslessen, dan weer een half-fictieve autobiografie waar allerlei coming-of-age achtige gebeurtenissen in verwerkt zitten.

De cast deed het overigens prima, al vond ik Paul Dano met zijn jeugdige uiterlijk niet de meest overtuigende huisvader. Michelle Williams zette als de overemotionele vrijgevochten moeder (ondanks haar irritante personage) een goede rol neer.
Nieuwkomer Gabriel LaBelle als de jonge Sam Fabelmans deed het ook niet onverdienstelijk.

De cameo van Lynch als regisseur John Ford was erg leuk en deed me eigenlijk afvragen of de film niet meer met dat soort humor had moeten werken. Nu was het een bij vlagen aardige, maar ook wat gezapige film die nergens echt resoneert.

Een schamele 3,5*

Goed gemaakte film die dusdanig professioneel in elkaar zit dat die ook aalglad aanvoelt. Ondanks het persoonlijke thema vind ik weinig gevoel in de film zitten. Dat komt deels ook door het weinig verheffende verhaal rond de familie Fabelmans en het feit dat Spielberg sommige dingen heel goed kan, ook drama, maar niet zulk drama. Soms wat stroperig maar nergens grijpt het me. En dan Michelle Williams met een wat vervelende rol, zeker als ze soms die ogen zo openspert. Dan vond ik Paul Dano een heel stuk prettiger. En een fijn rolletje van Judd Hirsch.

In het laatste uur waar de familie iets meer op de achtergrond komt wordt de film ook leuker en uiteindelijk zijn die 2,5 uur vrij makkelijk uit te zitten, wat ook wel iets over de kwaliteiten zegt. De filmpjes die de jonge Fabelmans maakt, zowel het maken als het uiteindelijke resultaat, zijn ook oneindig veel leuker en boeiender dan het familiedrama. Ik schreef ooit al bij Jaws dat je het geluid uit kan zetten en zeker het eerste stuk volledig kan begrijpen omdat Spielberg zo visueel is ingesteld en informatie geeft via beelden. Hier zie je voor een deel waar dat uit voortkomt met zijn geluidloze amateurfilmpjes die hij maakte. Leuk. Al vind ik wel dat de echte passie nooit echt van het scherm spat.

Visueel aardig op momenten maar die lichte retrolook oogt ook wat te nep soms. Al met al een film die onderhoudt en soms vermaakt en niet echt verveelt, maar me ook nergens wist mee te voeren. 3,0*.

Ik heb Spielberg sinds zijn Kuifjefilm lang links laten liggen, niks meer van zijn nieuwe films gezien, en ik was best een beetje (veel) bevooroordeeld toen ik zijn nieuwste ging bekijken. Maar films die over het vak filmmaken gaan hebben een streepje voor, en ondanks de nogal overdreven lengte bleek The Fabelmans onderhoudend genoeg. Hoofdrolspeler LaBelle is prima in de hoofdrol, maar ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van Dano en met name Williams vond als de ouders. Williams was soms bloedirritant maar dat hoorde natuurlijk ook bij haar personage. Vooralsnog maar het voordeel van de twijfel want ik vind haar doorgaans wel een uitstekende actrice.

Leuk waren de vondsten waar de jonge Sam mee komt om zijn films beter te maken, de scenes over het maken van films waren sowieso de best geslaagde. Ik vond de familieperikelen niet altijd even interessant, al komt Hirsch in een memorabele bijrol nog wel wat orde op zaken stellen, en ook de highschool scenes waren een slap aftreksel van wat al ontelbare keren is vertoond. Pesten, meisje, respect, meestal in die volgorde. De komisch bedoelde Jezusfreak-scenes kwamen wel erg belachelijk over, maar ze bestaan ongetwijfeld van die types. De film gaat net naar een ruime voldoende dankzij de laatste 5 minuten. Ik herkende Lynch vooral aan zijn stem trouwens. En het laatste shot was geestig.

Zonde. Ik vind juist het werk na Kuifje weer een stuk beter dan de zwakke periode daarvoor.

Er staan nog wel een paar titels tussen die me wel aardig lijken. Maar zit er dan nog één enorme aanrader tussen? Hij blijft natuurlijk een vakman, maar zijn urgentie als filmmaker heb ik al een tijd niet gevoeld.

Ik vond Ready player One wel een positieve uitschieter en Bridge of Spies een prima koude oorlog thriller. West Side Story is vooral cinematografisch indrukwekkend. Maar urgent is Spielberg sinds de jaren 80 al niet meer geweest.

Zoals geweten een semi autobiografische film over de jeugd van Steven Spielberg. Vrij gelikt in elkaar gezet, maar toch een film waar ik meer van had verwacht. Ik verwachtte een wat magische ode aan de cinema door de ogen van één van de grootste regisseurs ooit. Dat kwam er maar erg sporadisch uit.

Zo genoot ik het meest van de filmfragmenten in de film, hoe de kleine Sam gedreven en gepassioneerd zijn liefde voor de film verder ontwikkelt. LaBelle prima als jonge Sam. Maar van Williams en Dano kan ik het moeilijk plaatsen, hoewel ik beiden erg hoog heb zitten.

Een film die me nimmer heeft verveeld. Onderhoudend en boeiend genoeg om te volgen, maar ik verwachtte er iets meer van. Prima leuk einde ook inderdaad Lynch.

Krappe voldoende. Te lang, te drakerig en bij vlagen te beroerd geacteerd met als dieptepunt het moment waar de ouders aan de kinderen vertellen dat ze uit elkaar gaan. David Lynch op het einde stal dan toch nog even de show als John Ford. Het zag er allemaal wel prachtig uit als een echte Spielberg-film.

Hoezeer ik Steven Spielberg ook bewonder, maar The Fabelmans vond ik maar een langdradig gezever.

Prachtig gefilmd dat absoluut en wat is Michelle Williams een geweldige actrice, maar het verhaal is gewoon te saai en langdradig.

Wat versta je onder urgent? Of bedoel je relevantie?

In de jaren 90 heeft hij enorme kaskrakers en klassiekers gemaakt. Denk vooral dat hij mid jaren 2000 zijn mojo is kwijtgeraakt. Er zitten best prima films tussen, maar geen enkele echte relevante kaskraker meer die bij de mensen blijft hangen. Denk dat na Indy 4 (keerpunt?) zijn grootste (en enige) hit Ready Player One is geweest met een krappe 600 miljoen opbrengst.

Zijn hits in de jaren 90 hadden toch al flink minder impact dan zijn reeks van Jaws tot ET / Temple of Doom, waarmee hij de blockbuster markt creëerde.

Daarnaast vind ik zijn films in de 90’s persoonlijk ook al erg zwak.

De culturele impact van een Jurassic Park is toch gigantisch? Daarnaast een drama klassieker in de vorm van Schindler's List en hij heeft het hele oorlog genre een nieuw leven in geblazen met Saving Private Ryan. Waardoor er in de jaren 00 een hele lading aan rauwe oorlog films werden gemaakt. Laat staan de miniseries Band of Brothers en the Pacific. Of het jouw smaak is of niet, de impact van deze films is gigantisch.

Het valt niet te ontkennen dat het pas vanaf de mid/late jaren 00 echt minder werd qua impact.

Jurassic Park borduurde gewoon voort op T2. T2 was de CGi gamechanger. Schindlers list is slappe emo. Makkelijk scoren is stemmig zwartwit. Maar nirt veel anders dan bijv De Pianist.

SPR is naar mijn mening een van zijn slechtste films (op de eerste 20 min na). Ook zeker niet rauwer dan bijvoorbeeld Hamburger Hill of het veel betere Thin Red Line

Allemaal onvergelijkbaar met de hits uit de jaren 70 en begin 80. Jaws, Close Encounters, Raiders, ET….

Je gaat hier de fout in dat je je persoonlijke mening ventileert. Spielberg was/is gewoon relevant met deze films, of je ze nou leuk vindt of niet. Allemaal films met een grote impact, iets dat je gewoon feitelijk kan benoemen. Je kan gewoon simpel naar zijn oeuvre kijken en zien wanneer hij minder relevant wordt voor het grote publiek. En dat is 100% niet de jaren 90.