Strategia del Ragno (1970)

La Strategia del Ragno is een interessante film die de kijker geboeid weet te houden door zijn abstracte sfeer en warme, pittoreske fotografie. Op visueel vlak werkelijk een pareltje, qua omkadering e.d. duidelijk zeer verwant aan het werk van Pasolini. Ondanks een totaal gebrek aan opbouw blijft de film intrigerend door een soort latente dreiging en onbegrijpelijk mysterie.

Het einde komt dan ook als een totale anti-climax. De ontknoping is veel te eenvoudig en voor de hand liggend, het past niet bij het surrealisme en de vaagheid die de film uitstraalt. Bepaalde personages, zoals Draifa, blijken uiteindelijk ook helemaal niks aan het geheel bij te dragen. Deze overduidelijke stijlbreuk ligt aan het feit dat Bertolucci zich liet inspireren door een kortverhaal van Borges, misschien niet ideaal om een langspeelfilm rond te maken. Daarnaast draait Bertolucci ook weer helemaal door in zijn ideologische standpunten en heeft het einde iets weg van een hypocriete politieke statement à la The Life of David Gale.

Een zonderling stadje in Noord-Italië dat bevolkt wordt door ouden van dagen en waar de nagedachtenis van een lokale held je van elke straathoek aanstaart. Als in Poe (en ook Buñuel, Murakami en niet te vergeten The Eagles), er komen blijkt een stuk eenvoudiger dan er te vertrekken. Het mysterie is intrigerend, met de tandeloze oude mannetjes, de vervaarlijk grijnzende Valli en de rare gebeurtenissen, maar zoals wel vaker m.b.t. mysteries, zodra de vork dichter bij de steel geraakt wordt het er niet beter op. Het einde met die dichtgegroeide treinrails vond ik wel een mooi beeld, de ontknoping van de moordzaak was een beetje underwhelming. Was net als mijn bovenbuurman niet zo kapot van de hoofdrolspeler, een rol die inderdaad wel wat zou zijn voor Trintignant.

Ik zag het laatst ook in Da 5 Bloods, dat personages in flashbacks gespeeld worden door dezelfde acteurs zonder make up of andere effecten. Dat heeft Lee dus misschien wel van deze film. Het geeft wel een bijzonder effect.