She Said (2022)

Ondanks het zware, belangrijke en toch wel naargeestige onderwerp was dit echt een hele fijne film om te zien.

Hoewel de film onder de noemer drama valt, vond ik dat er niet heel sterk uitkomen. Geen grote conflicten, geen diepgravend acteerwerk (dat ook niet nodig is in deze film). Eigenlijk gaat alles er wel prima aan toe. Liefhebbende echtgenoten die eerder ondersteunen dan dat ze het moeite hebben met het vele werken van hun partners. Een fijn huis. Op de werkvloer alles pais en vree. Af en toe een spannend moment (een auto die even wegrijdt als een journalist naar buiten stapt, dat soort dingen) dat ook direct weer wegebt. Zelfs een soort van postnatale depressie van Mulligan blijft enorm op de achtergrond hangen.

Op dramatisch vlak is de film dus niet heel erg zwaarmoedig. Maar daardoor kijkt de film enorm lekker weg en ligt de focus vooral op het onderzoek dat een aaneenschakeling is van losse momenten en scènes in steeds weer plekken waar wordt gegeten of gedronken: pubs, clubs, restaurants, bars, kantines. Dat maakt de film heel sfeervol. Maar ook met een enorm tempo. Al die plekken worden afgewisseld met beelden op kantoor (erg herkenbaar in beeld gezet hoe men met elkaar werkt en overlegt) en thuis. Dat geeft ook een bepaalde vibe door te blijven concentreren op slechts enkele soorten locaties (thuis, kantoor, horeca). De film kabbelt zo lekker voort. Ook het sound design met fijn zacht geluid en de prettige zachte belichting helpen enorm aan de kijkervaring. En dat ondersteund door een erg fijn naturelle Kazen en enkele sterke bijrollen, vooral de hoofdredacteur straalt een enorme rust en ook gezag uit.

Halverwege ineens één moment dat eruit springt. We horen een geluidsopname van de stem van Weinstein tegen een vrouw en het is duidelijk welke kant hij op wil. Dat fragment wordt ondersteund door beelden van allerlei chique maar anonieme gangen in hotels waar de deuren zicht zitten. Enorm sterk gedaan. Niet eens echt passend bij de film qua toon, maar wel indringend.

Is dit een goede film? Niet per se. Er gebeurt behoudens die ene scène niets bijzonders, de film weet nergens te verrassen en alles is enorm degelijk. Maar is dit fijn kijkvoer? Zeker. 3,5*

Door incidenten met Trump en Weinstein aan het licht te brengen, wordt al snel duidelijk dat het niet slechts over deze schoften gaat, maar geeft de film inzicht in het falen van het systeem. Hoeveel Weinsteins zijn er? In elk bedrijf lopen er misschien wel een paar rond. De journalisten Megan Twohey en Jodi Kantor verrichtten puik speurwerk en hebben een enorme bewustwording teweeg gebracht. Een film met veel emotie die me echt heeft geraakt.

Historisch gezien een belangrijke film. De publicatie van de New York Times in het najaar van 2017 over het seksueel wangedrag van Hollywood hotemetoot Harvey Weinstein zorgde destijds voor de doorbraak van de #MeToo beweging. Een rustige film over een explosief onderwerp, in het zadel geholpen door het gedegen acteerwerk van Zoe Kazan en Carey Mulligan als de onderzoeksjournalisten.

De film deed mij onwillekeurig denken aan Bombshell van Jay Roach over de ondergang van Fox News-coryfee Roger Ailes in 2016.

Denk aan alle films over onderzoeksjournalisten die je ooit hebt gezien, en deze neemt daar de meest cliché elementen van. Vermakelijk, maar aan alles kleeft dat hier een aardig sausje Hollywood overheen is gegaan.

En het feministische perspectief, hoe terecht ook, lag er te dik bovenop.

Op zich best een aardige film, maar omdat je al weet hoe heel de zaak loopt vond ik het af en toe wat ‘spanning’ missen. Een verhaal als dit is op detailniveau misschien interessanter om te lezen als boek, want tja, hoe ‘filmgeniek’ zijn films over onderzoeksjournalistiek nou echt te maken?

De film komt best een eind en is best uit te kijken, maar ik vond het af en toe wat aan de saaie en repetitieve kant worden. Het is vooral veel overtuigen van slachtoffers en getuigen, telefoontjes en onderonsjes tijdens etentjes, en echt veel nieuwe details komen er niet aan het licht. De film kan natuurlijk ook niet overboord gaan met allerlei verzonnen drama in het levens van de hoofdpersonen. Er komt voorzichtig een soort postnatale depressie langs in het begin, maar dat is ook weer heel snel voorbij, net als één dreigtelefoontje en dat was het dan ook wel weer.

Degelijk gemaakt, verder niet opzienbarend.

3,25*

Ik sluit me aan bij de meesten.

Het is een degelijke, prima gemaakte film over een belangrijk onderwerp.

Maar aangezien alles nog zo in het geheugen ligt heb je nooit echt het idee naar iets nieuws of spannends te kijken. Typisch 7tje film. Die ongetwijfeld wel goed bij de awards zal scoren.

Ik blijf bij mijn mening. Weinstein kan me gestolen worden, je ziet dat aan zijne mottige kop al dat dat een varken is.

Megan Twohey [Carey Mulligan] en Jodi Kantor [Zoe Kazan] waren de onderzoeksjournalisten die zich namens de New York Times storten op het onderzoek naar structureel, grootschalig grensoverschrijdend gedrag van Hollywoodproducer Harvey Weinstein. Deze reconstructie van de directe aanleiding tot de #MeToo-beweging roept onvermijdelijk vergelijkingen op met All The President’s Men en kan daar op geen enkel front aan tippen. Waar Woodward en Bernstein het Watergateschandaal onderzochten in groezelige, afgelegen cafés en verlaten, duistere parkeergarages, doen Twohey en Kantor hun interviews in sfeervol verlichte Grand Cafes en restaurants en ook de redactieruimte mist de claustrofobische sfeer die All The President’s Men zo memorabel maakte. Mulligan en Kazan zijn echter uitstekend en Ashley Judd, zowel een prominent slachtoffer als bestrijder Weinstein, verdient grote lof voor haar besluit om haar verhaal te vertellen voor de filmcamera. Gwyneth Paltrow is te horen tijdens een telefoongesprek in deze nog altijd bewonderenswaardige journalistenfilm.

Degelijke, zij het niet bepaald enerverende film over twee journalisten van de New York Times die de waarheid rond seksueel misbruik in Hollywood aan het licht brengen. De moraallesjes blijven gelukkig beperkt tot een paar korte scenes en Zoe Kazan en Carey Mulligan zijn prima in de hoofdrollen, maar plot en personages zijn net iets te weinig boeiend om er echt iets bijzonders van te maken. Opvallend genoeg spelen een aantal van de betrokken actrices zichzelf (of een versie daarvan), zoals Ashley Judd en Samantha Morton.

Toch wat tegenvallend. De film is (veel) beter dan Bombshell (Film, 2019) maar haalt het bij lange na niet in vergelijking met Spotlight (Film, 2015). De actrices doen het geweldig, daar is niets mis mee. Maar het verhaal is gewoon wat minder geschikt voor een verfilming. Het geheel is niet spannend genoeg en blijft te veel voortkabbelen. Ze hebben dicht bij de waarheid willen blijven (wat ook wel moet gezien de sensitiviteit van de materie) en dat is te prijzen. Maar daar wordt wel een prijs voor betaalt. Een goed drama heeft nu eenmaal pieken en dalen nodig en dat ontbreekt in deze film. En dat kunnen zelfs deze twee kanjers van actrices niet voldoende compenseren. Toch vond ik het goed om de film gezien te hebben, maar ik zie het zelf meer als een in film format gegoten docu. Ik heb meer beeld gekregen bij het verachtelijke gedrag van Weinstein en vooral het hele bedrijf waar hij eigenaar van is. Ziek om te horen hoe andere hooggeplaatste leidinggevende omgingen met het gedrag van de hoogste baas. Daarmee legt deze film een historisch belangrijke gebeurtenis vast die een kanteling heeft weten te bewerkstelligen over ons denken over seksueel wangedrag in een wereld met machtsverschil. Oh, en ik ben helemaal geen purist als het gaat om product placement in films, maar in deze film stoorde het me actief hoe vaak en op wat voor manier apple gesponsord in beeld wordt gebracht. Echt in elke scene met een computer is het (A) een apple en (B) wordt deze apple zo gepositioneerd dat het apple logo niet gemist kan worden, ook als deze opstelling eigenlijk volstrekt onlogisch is. Jammer. Al met al eigenlijk een 2,5 ster film, maar ik doe er een halve ster bij vanwege het onderwerp en de goede acteerprestaties. 3 sterren.

Uitstekende film waarin twee journalisten een stuk willen schrijven over het wangedrag van een machtige filmproducent. Vergelijkbaar met een aantal andere films over de journalistiek, maar wel weer een sterk verhaal. De film is goed opgebouwd, met goeie dialogen en tegen het einde een paar aangrijpende momenten. Goed acteerwerk van de gehele cast.

Niks nieuws onder de zon hier , Hollywood die weer eens aan het preken is en zijn eigen straatje probeert schoon te vegen , Rose mcgowen en Ashley judd als betrouwbare getuigen aanhalen is behoorlijk lachwekkend gezien hun mentale gesteldheid , en waarom Trump hier in het begin bij gehaald moet worden is mij een raadsel .

Het narratief is ook wel weer kraakhelder : vrouwen liegen nooit en zijn altijd onschuldige engeltjes en zijn sterk en independent tot ze het opeens niet meer zijn als er een foute kerel moet worden aangeklaagd , dan zijn ze ineens weerloze lammetjes die beven in de weide .

Blijkbaar is dat ook opeens het moment waarin de zogenaamde journalisten van oa the new york times ineens wel aan gedegen onderzoek kunnen doen maar in alle andere gevallen van welk nieuws dan ook al heel wat jaren in een winterslaap vertoeven .

Dit drama eens bekeken en vond het wel de moeite om gezien te hebben. Je volgt 2 journalisten en hun onderzoek naar Weinstein. Het werd wel boeiend gebracht en laat ook zien hoeveel werk er in zo'n artikel kruipt.

De cast deed het ook prima en kwam overtuigd over.

Ondanks de lange speelduur, een prima film.

Interessante, ietwat droge film over twee (vrouwelijke) journalisten die werken voor de New York Times.

De film start met een onderzoek naar het seksueel wangedrag van de (toen nog) presidentskandidaat Donald Trump en de daaropvolgende verbijstering dat hij met de nodige doofpotoperaties toch verkozen wordt.

De journalisten geven niet op en zoeken naar structureel misbruik van vrouwen door machtige mannen.

Al snel stoten ze op de figuur, Harvey Weinstein, één van de machtigste mannen in de filmindustrie.

Wat volgt is een moeilijke zoektocht naar vrouwen die "on the record" willen getuigen tegen hem.

Zowel de filmindustrie als het gerechtelijk systeem werken dit met alle macht tegen.

Dankzij enkele dappere vrouwen, talloze anonieme getuigenissen en (gelukkig) ook enkele mannen die het onethisch vinden om verder te zwijgen gaat de bal aan het rollen. Na publicatie volgen 82 klachten en wordt deze stinkrijke massaverkrachter uiteindelijk veroordeeld tot 23 jaar door de rechtbank van New York.

Nu wordt hij nog vervolgd in Los Angeles en London.

De vervolgingen hebben tot gevolg dat er hervormingen op de werkvloer en wetswijzigingen kwamen.

De discussie over ongewenst seksueel gedrag loopt in alle hevigheid door tot vandaag.

En is volgens mij in sommige gevallen een beetje naar de verkeerde kant, maar dat is een discussie die misschien hier op dit filmplatform niet thuishoort.

Aanrader.

Ik vond dit een prachtige film mede door de prestaties van Kazan en Mulligan. In Belgie zou ik weten voor wie clubsport zou stemmen als ik zijn argumenten lees. Weinstein en Trump zijn gewoon twee enorme viespeuken die hun macht misbruikten om vrouwen lastig te vallen, maar inderdaad het gaat eigenlijk niet over deze twee maar over mannen die macht misbruiken, en niet het woord nee begrijpen, zoals de meeste mannen trouwens.

De meeste vrouwen zijn niets te verwijten en absoluut slachtoffer, maar één keer las ik ergens, ik ging mee naar zijn slaapkamer en daar werd hij handtastelijk. Ja je gaat niet naar de slaapkamer om nootjes te eten, dit wil natuurlijk niet zeggen dat je dan mag doen wat je wil natuurlijk...

Wanneer gaan ze nu in films als men warme thee of koffie drinkt iets in de tas doen en zorgen dat er damp is, nee filmen in een spierwitte kop waar niets maar dan ook niets inzit, afschuwelijk...

De vergelijkingen met soortgelijke films als Spotlight of vooral Bombshell zijn hier al gepasseerd. Deze laatst genoemde film sluit qua onderwerp het beste aan bij deze She said. She Said haalt het alvast ruimschoots op punten en is met voorsprong de betere film.

Interessant thema waarbij de tweespalt tussen een carrière nastreven en het (seksuele) machtsmisbruik zeer sterk naar voren komen. Nu, dit fenomeen is veel breder geïnstitutionaliseerd dan we denken. Het hoeft niet altijd seksueel getint te zijn, machtsmisbruik en -manipulatie is iets waar vele bazen zich aan bezondigen. Het kan soms snel keren in een bedrijfscultuur. Chapeau dat enkele journalisten én The New York Times zich hebben vastgebeten in dit thema, want een Weinstein was niet zomaar iemand. Zoals zo vaak ben je met één getuigenis of verhaal niet veel, maar bepaalt de macht van het getal hoe sterk je case is en de bal aan het rollen gaat.

Een film met een prima spanningsboog en tempo. De film voelde nergens saai of langdradig aan. Dat kwam ook ondermeer door het prima acteerwerk van in de eerste plaats Kazan, maar ook Mulligan die ik wel hoog heb zitten.

Knap opgebouwde film: hoe moeilijk het is het zwijgen te doorbreken en het schaamtegevoel en ook de schrik opnieuw in een kluwen te belanden.

Daar gaat het over, Weinstein in de aanloop maar met nog veel meer, ook in andere domeinen.

Sterke acteerprestaties.