She Said (2022)

Vanaf 24 november 2022 in de bioscoop (Universal Pictures International Netherlands)

Allemaal geweldige actrices in één film. Over een actueel onderwerp. Zal wel veel Oscarnominaties in de wacht slepen, maar hopelijk is het ook gewoon een sterke film. Een beetje zoals Spotlight.

Looking For Lessons In That ‘She Said’ Box-Office Beatdown – Deadline

Ik las zojuist dat Brad Pitt executive producer is van deze film, maar in hetzelfde artikel stond dat hij al jaren lang wist van Weinstein en zijn streken en gewoon doorging met films maken met hem. Zijn beide vrouwen Gwyneth Paltrow en Angelina Jolie zouden hem allebei erop gewezen hebben dat Weinstein dingen had geprobeerd bij hen en toch bleef ie met de man samenwerken.

Tja,het is een heel he said, she said gebeuren. Het blijft Hollywood. Talloze acteurs/actrices en producers wisten ervan. Maar dan toch wat opmerkelijk dat ie de producer is.

Prima film in de geest van All the President's Men en Spotlight, echter wel een stukje minder dan deze twee. Misschien omdat de zaak besproken in deze film nog zo vers in het geheugen ligt en er zoveel over bekend is, maar de materie is daardoor gewoon wat minder boeiend.

Ondanks het zware, belangrijke en toch wel naargeestige onderwerp was dit echt een hele fijne film om te zien.

Hoewel de film onder de noemer drama valt, vond ik dat er niet heel sterk uitkomen. Geen grote conflicten, geen diepgravend acteerwerk (dat ook niet nodig is in deze film). Eigenlijk gaat alles er wel prima aan toe. Liefhebbende echtgenoten die eerder ondersteunen dan dat ze het moeite hebben met het vele werken van hun partners. Een fijn huis. Op de werkvloer alles pais en vree. Af en toe een spannend moment (een auto die even wegrijdt als een journalist naar buiten stapt, dat soort dingen) dat ook direct weer wegebt. Zelfs een soort van postnatale depressie van Mulligan blijft enorm op de achtergrond hangen.

Op dramatisch vlak is de film dus niet heel erg zwaarmoedig. Maar daardoor kijkt de film enorm lekker weg en ligt de focus vooral op het onderzoek dat een aaneenschakeling is van losse momenten en scènes in steeds weer plekken waar wordt gegeten of gedronken: pubs, clubs, restaurants, bars, kantines. Dat maakt de film heel sfeervol. Maar ook met een enorm tempo. Al die plekken worden afgewisseld met beelden op kantoor (erg herkenbaar in beeld gezet hoe men met elkaar werkt en overlegt) en thuis. Dat geeft ook een bepaalde vibe door te blijven concentreren op slechts enkele soorten locaties (thuis, kantoor, horeca). De film kabbelt zo lekker voort. Ook het sound design met fijn zacht geluid en de prettige zachte belichting helpen enorm aan de kijkervaring. En dat ondersteund door een erg fijn naturelle Kazen en enkele sterke bijrollen, vooral de hoofdredacteur straalt een enorme rust en ook gezag uit.

Halverwege ineens één moment dat eruit springt. We horen een geluidsopname van de stem van Weinstein tegen een vrouw en het is duidelijk welke kant hij op wil. Dat fragment wordt ondersteund door beelden van allerlei chique maar anonieme gangen in hotels waar de deuren zicht zitten. Enorm sterk gedaan. Niet eens echt passend bij de film qua toon, maar wel indringend.

Is dit een goede film? Niet per se. Er gebeurt behoudens die ene scène niets bijzonders, de film weet nergens te verrassen en alles is enorm degelijk. Maar is dit fijn kijkvoer? Zeker. 3,5*

Het verhaal achter de totstandkoming van de #MeToo beweging, is een krachtig sociaal en maatschappelijk drama geworden. De flarden van het verhaal achter Harvey Weinstein heb ik meegekregen, maar ik betrapte me erop dat de details, en vooral de persoonlijke drama’s die achter het verhaal schuilen, onderbelicht zijn gebleven. She Said is een Ode aan de onderzoeksjournalistiek geworden, een gedreven en indrukwekkende reis om de harde waarheid gepubliceerd te krijgen. Hieronder staat dat deze film minder sterk is dan All The Presidents Men en Spotlight, maar ik ben het daar niet mee eens. Het verhaal rond structurele vrouwenonderdrukking is wereldomvattend en net zo urgent als misbruik door de Katholieke kerk of een afluisterschandaal rond een President. De film is boeiend, meeslepend en mooi gemaakt. Een speciale buiging van mij voor Carey Mulligan die hier een zeer sterke rol neerzet als onderzoeksjournaliste bij de New York Times.

Door incidenten met Trump en Weinstein aan het licht te brengen, wordt al snel duidelijk dat het niet slechts over deze schoften gaat, maar geeft de film inzicht in het falen van het systeem. Hoeveel Weinsteins zijn er? In elk bedrijf lopen er misschien wel een paar rond. De journalisten Megan Twohey en Jodi Kantor verrichtten puik speurwerk en hebben een enorme bewustwording teweeg gebracht. Een film met veel emotie die me echt heeft geraakt.

Historisch gezien een belangrijke film. De publicatie van de New York Times in het najaar van 2017 over het seksueel wangedrag van Hollywood hotemetoot Harvey Weinstein zorgde destijds voor de doorbraak van de #MeToo beweging. Een rustige film over een explosief onderwerp, in het zadel geholpen door het gedegen acteerwerk van Zoe Kazan en Carey Mulligan als de onderzoeksjournalisten.

De film deed mij onwillekeurig denken aan Bombshell van Jay Roach over de ondergang van Fox News-coryfee Roger Ailes in 2016.

Mooie verfilming. Schurkt tegen de 4* aan, maar net niet.Desalniettemin, het deed me wel wat.

Denk aan alle films over onderzoeksjournalisten die je ooit hebt gezien, en deze neemt daar de meest cliché elementen van. Vermakelijk, maar aan alles kleeft dat hier een aardig sausje Hollywood overheen is gegaan.

En het feministische perspectief, hoe terecht ook, lag er te dik bovenop.

Op zich best een aardige film, maar omdat je al weet hoe heel de zaak loopt vond ik het af en toe wat ‘spanning’ missen. Een verhaal als dit is op detailniveau misschien interessanter om te lezen als boek, want tja, hoe ‘filmgeniek’ zijn films over onderzoeksjournalistiek nou echt te maken?

De film komt best een eind en is best uit te kijken, maar ik vond het af en toe wat aan de saaie en repetitieve kant worden. Het is vooral veel overtuigen van slachtoffers en getuigen, telefoontjes en onderonsjes tijdens etentjes, en echt veel nieuwe details komen er niet aan het licht. De film kan natuurlijk ook niet overboord gaan met allerlei verzonnen drama in het levens van de hoofdpersonen. Er komt voorzichtig een soort postnatale depressie langs in het begin, maar dat is ook weer heel snel voorbij, net als één dreigtelefoontje en dat was het dan ook wel weer.

Degelijk gemaakt, verder niet opzienbarend.

3,25*

Ik sluit me aan bij de meesten.

Het is een degelijke, prima gemaakte film over een belangrijk onderwerp.

Maar aangezien alles nog zo in het geheugen ligt heb je nooit echt het idee naar iets nieuws of spannends te kijken. Typisch 7tje film. Die ongetwijfeld wel goed bij de awards zal scoren.

Snel afgezet.

Weer zo een film tegen Trump en co gericht.

Maar 0.00 bewijs tegen Trump ze, wel golddiggende vrouwen dat wel.

Weinstein dat ziede zo dat die kerel een zwijn is.

Ik erger me kapot aan zulke 1 richtingsverkeer films. Bah.

[Edit moderator: off-topic politieke opmerking verwijderd.]

Als je wat langer had had gekeken in plaats van vanuit je eigen Trump-bubbel onderbuik de film "snel afzetten" dan had je misschien gemerkt dat de film helemaal niet over Trump noch over Weinstein gaat, maar over een systeem waar mannen met macht denken een vrijbrief te hebben om vrouwen te misbruiken zonder dat daar gevolgen voor hen voor zijn. Deze twee journalisten hebben dit via Weinstein aangetoond. Het is dan ook helemaal niet nodig om ook nog naar anderen te wijzen, dan kun je wel bezig blijven. Jammer dat je je hebt laten leiden door jouw eigen politieke voorkeur en daardoor het punt van de film hebt gemist.

Intressante film met een actueel onderwerp. Fijn om een keer gezien te hebben. De film bleef me boeien tot het einde toe. Goed acteerwerk ook.

Voor mij een dikke 3*

LOL! 0,0 bewijs

Ik blijf bij mijn mening. Weinstein kan me gestolen worden, je ziet dat aan zijne mottige kop al dat dat een varken is.

Hoewel de onderlinge mechanismen vergelijkbaar zijn, en jouw reactie onderstreept precies het belang van deze film (of beter: van het onderliggende onderzoek). En hoezeer ik deze film als kunstproject niet bijster interessant vind, dat velen door deze film weer even wakker geschud worden lijkt me alleen maar winst.

Megan Twohey [Carey Mulligan] en Jodi Kantor [Zoe Kazan] waren de onderzoeksjournalisten die zich namens de New York Times storten op het onderzoek naar structureel, grootschalig grensoverschrijdend gedrag van Hollywoodproducer Harvey Weinstein. Deze reconstructie van de directe aanleiding tot de #MeToo-beweging roept onvermijdelijk vergelijkingen op met All The President’s Men en kan daar op geen enkel front aan tippen. Waar Woodward en Bernstein het Watergateschandaal onderzochten in groezelige, afgelegen cafés en verlaten, duistere parkeergarages, doen Twohey en Kantor hun interviews in sfeervol verlichte Grand Cafes en restaurants en ook de redactieruimte mist de claustrofobische sfeer die All The President’s Men zo memorabel maakte. Mulligan en Kazan zijn echter uitstekend en Ashley Judd, zowel een prominent slachtoffer als bestrijder Weinstein, verdient grote lof voor haar besluit om haar verhaal te vertellen voor de filmcamera. Gwyneth Paltrow is te horen tijdens een telefoongesprek in deze nog altijd bewonderenswaardige journalistenfilm.

Ja, echt een fijne en indrukwekkende film. Sterk geregisseerd (je moet het maar spannend weten te houden) en geacteerd. Vooral Zoe Kazan laat hier haar klasse zien. Van Mulligan wist ik al dat ze in dit soort rollen excelleert. Misschien ben ik één van de weinige mensen die zich eraan stoorde, maar Ashley Judd die zichzelf speelt haalde mij een beetje uit de film. Moeilijk te zeggen waarom, want ze zit in maar twee of drie scenes.

Ik ben een fan van dit genre (All the President's Men en Spotlight zijn twee van mijn favoriete films), en ook She Said is een film met historische waarde. Over dertig of veertig jaar zal naar deze film worden gewezen als een historisch document over het begin van het 'metoo-tijdperk'. Misschien dat ik tegen die tijd ook met een andere blik naar de rol van Judd kijk. Toch een soort van jeugdcrush door films als Kiss the Girls. Hopelijk krijgt ze de komende jaren weer een echte glansrol in een film of tv-serie.

Degelijke, zij het niet bepaald enerverende film over twee journalisten van de New York Times die de waarheid rond seksueel misbruik in Hollywood aan het licht brengen. De moraallesjes blijven gelukkig beperkt tot een paar korte scenes en Zoe Kazan en Carey Mulligan zijn prima in de hoofdrollen, maar plot en personages zijn net iets te weinig boeiend om er echt iets bijzonders van te maken. Opvallend genoeg spelen een aantal van de betrokken actrices zichzelf (of een versie daarvan), zoals Ashley Judd en Samantha Morton.

Erg knappe film. Het is inderdaad niet het meest originele verhaal, maar door slimme cameravoering en een indringende soundtrack wordt in elke scene een bepaalde urgentie gecreëerd en wordt je eigenlijk met de minuut bozer. 4*

Toch wat tegenvallend. De film is (veel) beter dan Bombshell (Film, 2019) maar haalt het bij lange na niet in vergelijking met Spotlight (Film, 2015). De actrices doen het geweldig, daar is niets mis mee. Maar het verhaal is gewoon wat minder geschikt voor een verfilming. Het geheel is niet spannend genoeg en blijft te veel voortkabbelen. Ze hebben dicht bij de waarheid willen blijven (wat ook wel moet gezien de sensitiviteit van de materie) en dat is te prijzen. Maar daar wordt wel een prijs voor betaalt. Een goed drama heeft nu eenmaal pieken en dalen nodig en dat ontbreekt in deze film. En dat kunnen zelfs deze twee kanjers van actrices niet voldoende compenseren. Toch vond ik het goed om de film gezien te hebben, maar ik zie het zelf meer als een in film format gegoten docu. Ik heb meer beeld gekregen bij het verachtelijke gedrag van Weinstein en vooral het hele bedrijf waar hij eigenaar van is. Ziek om te horen hoe andere hooggeplaatste leidinggevende omgingen met het gedrag van de hoogste baas. Daarmee legt deze film een historisch belangrijke gebeurtenis vast die een kanteling heeft weten te bewerkstelligen over ons denken over seksueel wangedrag in een wereld met machtsverschil. Oh, en ik ben helemaal geen purist als het gaat om product placement in films, maar in deze film stoorde het me actief hoe vaak en op wat voor manier apple gesponsord in beeld wordt gebracht. Echt in elke scene met een computer is het (A) een apple en (B) wordt deze apple zo gepositioneerd dat het apple logo niet gemist kan worden, ook als deze opstelling eigenlijk volstrekt onlogisch is. Jammer. Al met al eigenlijk een 2,5 ster film, maar ik doe er een halve ster bij vanwege het onderwerp en de goede acteerprestaties. 3 sterren.

Uitstekende film waarin twee journalisten een stuk willen schrijven over het wangedrag van een machtige filmproducent. Vergelijkbaar met een aantal andere films over de journalistiek, maar wel weer een sterk verhaal. De film is goed opgebouwd, met goeie dialogen en tegen het einde een paar aangrijpende momenten. Goed acteerwerk van de gehele cast.

Niks nieuws onder de zon hier , Hollywood die weer eens aan het preken is en zijn eigen straatje probeert schoon te vegen , Rose mcgowen en Ashley judd als betrouwbare getuigen aanhalen is behoorlijk lachwekkend gezien hun mentale gesteldheid , en waarom Trump hier in het begin bij gehaald moet worden is mij een raadsel .

Het narratief is ook wel weer kraakhelder : vrouwen liegen nooit en zijn altijd onschuldige engeltjes en zijn sterk en independent tot ze het opeens niet meer zijn als er een foute kerel moet worden aangeklaagd , dan zijn ze ineens weerloze lammetjes die beven in de weide .

Blijkbaar is dat ook opeens het moment waarin de zogenaamde journalisten van oa the new york times ineens wel aan gedegen onderzoek kunnen doen maar in alle andere gevallen van welk nieuws dan ook al heel wat jaren in een winterslaap vertoeven .

Nou, even denken hoor....wellicht omdat meneer 'grab 'em by the pussy' een goed voorbeeld is van waar deze film in het geheel over gaat?

En ik maar denken dat de film over hollywood ging , of toch niet ?

zo zie je maar weer dat politiek er altijd weer bij de haren bij moet worden gesleept .

De film gaat over mannen die hun machtspositie gebruiken om vrouwen te intimideren en te misbruiken, over twee vrouwelijke journalisten die dit aan het licht brengen. Trump wordt hierin slechts een keer genoemd, en niet geheel onterecht gezien zijn reputatie. De film komt met feiten, en gaat helemaal niet over Trump, noch over Weinstein, maar over machtsmisbruik van mannen in het algemeen, en is allesbehalve politiek gekleurd, in tegenstelling tot jouw recensie, die verraadt dat jij de vrouwelijke getuigen als mentaal niet capabel bestempelt, de journalisten van de New York Times blijkbaar geen echte journalisten vindt, en suggestie wekt dat de slachtoffers wel eens zouden kunnen liegen, ondanks het onomstotelijke bewijs dat de journalisten hebben aangeleverd, waardoor Harvey tot Sint Juttemis mag brommen in een hopelijk saaie te kleine gevangeniscel. In plaats van dit prima speurwerk te waarderen maak jij je blijkbaar meer druk over het feit dat Trump een keer wordt genoemd. Ik denk dat jij je daarom bij het kijken naar "She Said" nog net iets meer door je politieke voorkeur hebt laten leiden (en daar je mening op hebt gebaseerd) dan de film zelf.