Los Reyes del Mundo (2022)

Visueel indrukwekkend maar inhoudelijk behoorlijk deprimerend magisch-realistisch drama uit Columbia. Het verhaal, over vijf straatjongens uit Medellín die een stuk grond opeisen dat één van hen heeft geërfd na een lang proces van landteruggave, kent weinig lichtpuntjes en de hachelijke reis die het vijftal onderneemt is bij vlagen behoorlijk gruwelijk, maar de hallucinante kwaliteiten van de film en de bijzonder sfeervolle visuele aanpak maken de getoonde ellende draaglijk.

Elk continent heeft zo z’n trauma waar het niet los van kan komen: voor Europa is dat de kerk, voor de VS racisme (slavernij) en voor Latijns-Amerika de feodale ongelijkheid van landbezitters vs. degenen die niets bezitten. Deze film gaat dan ook over vijf criminele straatjochies in Colombia die opeens kunnen hopen een waardig leven te verkrijgen omdat een van hen een stuk land erft dat van z’n grootmoeder was geroofd: in wezen is de film een road movie waarin we de avonturen van de jongens volgen door Colombia naar het Beloofde Land. En zoals Latijns-Amerikaanse kunst zich kenmerkt door de stijl van het magisch realisme, is dat ook de stijl van deze film (al blijft het magische beperkt tot het witte paard dat voor die hoop op een eerlijke maatschappij als paradijs en daarmee een beter leven voor de jongens zal staan). Toch kon het verhaal me niet echt meekrijgen: wellicht voelde ik onvoldoende sympathie voor de jongens die alleen maar alles kapot maken, als een rancuneuze manier om iedereen gelijk te maken, waarmee het cynisme van het geweld dat hun droom kapot zal maken ook al in hun eigen gedrag zit (en het nationale trauma waar niet los van kan worden gekomen, ook niet na wat wetswijzigingen om de maatschappij rechtvaardiger te maken, wordt bevestigd). Voor mij moet de film het vooral hebben van z’n hoogstaande esthetiek: de beelden zijn prachtig en maken de film aldoor onderhoudend.

Wat Richardus zegt, kan ik beamen. Alsnog is dit niet een film waar iedereen iets mee kan, daarvoor is het tempo te traag. Dat is echter allesbehalve een klacht. Een reis is immers belangrijker dan een bestemming. En deze tocht zegt werkelijk alles.

Ik heb her en der wat opgepikt over Colombia en ken de volledige - recente - geschiedenis van het land niet bijster goed. Wellicht dat meer verdieping een betere verbinding met Los Reyes del Mundo, maar dat wil niet zeggen dat je helemaal geen houvast hebt. De ultieme droom om uit een uitzichtloos leven te ontsnappen, wat ontaardt in een spirituele roadmovie, is meer dan genoeg om je mee te slepen.

Lees mijn volledige recensie hier.

Sympathieke, weinig vrolijke film, waarin een paar sterke scènes worden afgewisseld met mindere.

Het gegeven van straatkinderen op een tocht om hun droom te verwezenlijken, klinkt vrij bekend. Deze film zou aan kracht hebben gewonnen, wanneer meer scènes meer magisch dan realistisch zouden zijn geweest, vermoed ik.

Rá [Carlos Andrés Castañeda] krijgt een kans in de schoot geworpen om te ontsnappen aan het harde dagelijkse bestaan in Apartádo, een stad in het noordwesten van Colombia, wanneer hij te horen krijgt dat zijn grootmoeder hem een stuk land heeft nagelaten in Nachi, een dorpje ten zuiden van Medellín. Samen met zijn vrienden Sere [Davison Florez], Nano [Barhian Acavedo], Winny[Cristian Campaña] en broer Culebro [Cristian David Duque] beginnen deze jonge mannen aan een lange reis richting een toekomst waarin ze hopen meester te worden van hun eigen lot. Maar het is een reis waar gevaar steeds op de loer ligt en waarin Rá constant op zijn hoede moet zijn om zijn eigendomsbewijs in bezit te behouden. Krachtige roadmovie waarin Ortega duidelijk de jeugdige cast de ruimte heeft gegeven om zo spontaan mogelijk te zijn en dat werpt zijn vruchten af. Prachtig geacteerd en goed geregisseerd, maar hier en daar wat aan de trage kant.