Für Jojo (2022)

Oei, wat was dit slecht.

Ik dacht een leuke nieuwe duitse film op netflix, maar dit was een zware tegenvaller. De openingsscene was al slecht en zo ging het 1,5 uur lang door.

In de film Für Jojo ontmoeten we twee jonge vrouwen die al sinds hun vroege jeugd vriendinnen zijn. Er verglijdt bijna geen minuut die de twee niet met elkaar doorbrengen. Hun levens zijn met elkaar verstrengeld. Als de ene vriendin (Jojo) een man tegen het lijf loopt, wordt de andere vriendin (Paula) opeens minder belangrijk. En dat is een hard gelag voor Paula, die daar niet goed mee kan omgaan.

Op zich klinkt dat gegeven als iets dat best een leuke film kan opleveren. Hier en daar is dat ook zo. Maar meestal eigenlijk niet. Het grootste manco is de figuur Paula. Zij is bijzonder irritant. Het karakter Paula probeert op kinderachtige, onbeschofte en recalcitrante wijze een wig te drijven tussen Jojo en haar vriend. Het roept herinneringen op aan het gedrag van kinderen die de nieuwe partner van een van hun ouders afwijzen. Für Jojo is als komisch drama bedoeld, zodat het belachelijke gedrag van Paula nog enigszins valt te plaatsen als overdrijving ofzo. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de film in de meeste gevallen echter helemaal niet grappig of amusant is terwijl je de film vanwege het irreële gedrag van Paula in de meeste gevallen ook niet als een serieus drama kan beschouwen.

En dat is jammer, want in de film schuilt zeker een tragisch verhaal. Terwijl Jojo probeert om grip op haar leven te krijgen en eindelijk eens volwassen te worden, gebruikt Paula al haar energie om de grip op haar huidige wilde leven te behouden. Treurig, want er doemen voor haar voldoende opties op om haar leven anders in te richten. Maar Paula heeft maar één doel voor ogen. De dingen moeten blijven zoals ze zijn. En dat betekent dat elke verandering getorpedeerd moet worden. Grenzen hanteert ze daarbij niet.

Soms slaag je erin even langs de onverdraaglijke Paula te kijken. Dan merk je dat de thematiek van de film die een verhaal vertelt over een toxische aanhankelijkheid in een vriendschap best boeiend is. Het pleit bovendien voor de film dat het verhaal nergens vlucht in zoetsappigheid om de kijker een goed gevoel te geven. In Für Jojo mag het leven ingewikkeld zijn, mogen de personages verknipt zijn en is een happy end slechts relatief happy. Het is alleen erg moeilijk om het mooie aan de film te ontwaren als dat ene vermoeiende karakter voortdurend probeert je daar van af te leiden.