What Is a Woman? (2022)

Was te verwachten.

Doc's zijn hot en meer dan ooit hoeven het geen journalistieken hoogstandjes te zijn. Je vindt iets en je wil je agenda naar je achterban overbrengen en wellicht nog wat zieltjes winnen. We kunnen Walsh erop aanspreken maar elke politieke stroming doet het tegenwoordig. Dus ik ben bang dat het te laat is om terug te draaien.

Dit onderwerp is het makkelijkst om links op kapot te maken. Hier zit zo een extreem haast religieus dogma op dat elk gesprek vooral in Amerika extreem snel word afgedaan dat je een TERF bent. Ik volg het van een afstandje en het super vreemd hoe het liberale links nu steeds meer gaat lijken op zijn grootste nachtmerrie de conservatieve kerk. De intolerantie naar een andere mening of debat is mind boggling.

Daarom werken de eerste 45 minuten nog wel, de wel hele woke mensen die hij spreekt zeggen wat malle dingen en dat is best geestig. Zelfs voor iemand die niks heeft met Walsh en zijn politiek. Daarna gaat hij naar meer bangmakerij en pakt hij de paar voorbeelden die hem welgevallen liggen. Dit doen alle Sunny Bergman en Netflix docu's over de vlees/vis whatever ook altijd. In dat opzicht lijken ze erg op elkaar. Waar je wellicht meer sympathie hebt voor de mening in je eigen straatje, is het wel gevaarlijk als zowel links als rechts dit doen waardoor de wereld nog meer polariseert. Ik heb toch liever de klassieke journalistiek terug in doc's, maakt ze soms wat saaier maar daar heb je wel meer aan.

Het is uiteindelijk dus geen goede docu. Maar het is wel eentje die links eigenlijk wel moet zien. Want dit is wel de manier waarop het midden steeds meer aansluiting gaat vinden bij rechts en niet bij links. Links wil zo extreem graag aan de goede kant van de geschiedenis staan dat het soms het momentum een beetje uit het oog verliest. En dan krijg je toch een Trump en zo een uitspraak in het gerechtshof van Amerika gister. Wil niet aan bangmakerij doen, maar ik ben toch een beetje bang dat als we een beetje pech hebben er een nog grotere demagoog dan Trump gaat opstaan en zo een Matt Walsh heeft het charisma er zeker voor...en dan gaat Amerika minimaal 50 jaar terug in de tijd...

2 sterren.

Ik keek hier naar uit maar ik verveelde me.

Het onderwerp zelf is puur controversieel, als in dat je hier niet over mag praten en dat zie je terug in de documentaire. Misschien heb ik me teveel bezighouden met het onderwerp maar in mijn ogen bracht het niks nieuws onder de zon. Het bevestigd wel iets wat ik dacht en dat is dat we echt een trieste wereld leven. Dat veel jongeren of mensen zich om laten bouwen puur om ergens bij te horen maar eigenlijk wil je vrienden. Het is een soort van Qanon waarbij ook veel eenzame mensen eigenlijk bij een soort van internet community wil horen. Zie je het woord community, daar kun je een paar letters voorzetten. Voor de rest vind ik dat je niet naar Afrika hoeft te reizen, dat was pure vulling. Daarnaast heb ik een paar Matt Walsh video's gezien en ik kan me best wel vinden in zijn nuchterheid maar hij is niet echt grappig. De zogenaamde grapjes in deze docu waren ook niet grappig. Ik ben niet echt geëntertaind.

Matt Walsh zou je met enige goed wil kunnen omschrijven als de Michael Moore van rechtse fundamentalisten in de VS. De opzet van deze documentaire doet dan ook in veel opzetten denken aan een film van de uitgesproken liberale Moore, maar Walsh heeft één probleem: hij luistert totaal niet naar mensen die het niet met hem eens zijn en is uitsluitend op zoek naar bevestiging van zijn antwoord op de vraag uit de titel. In zijn ogen is dat duidelijk een persoon met borsten, een vagina en de bijbehorende genen en hormonen. Walsh vergelijkt mensen die een geslachtsverandering ondergaan met iemand die vrijwillig een arm laat afzagen, transgenders met een witte man die zegt dat hij zwart is en vindt dat we kinderen die vraagtekens zetten bij hun sekse niet serieus moeten nemen omdat ze ook in de Kerstman geloven. Met de vraag is niets mis, maar als de vraagsteller zo vooringenomen is als Matt Walsh valt het totaal niet serieus te nemen. Een tenenkrommende, stuitende film die zelfs suggereert dat transgender zijn een rage is en ze presenteert als freaks. Tot zover de bakermat van de moderne democratie.

Lachen en huilen, soms tegelijk. De documentaire lijkt te vragen naar de bekende weg maar opent een beerput die harder stinkt dan een rat die een jaar in een vochtige ton ligt te rotten.

Aan het uiteinde van de progressieve transgender regenboog blijkt zich geen pot met goud te bevinden, maar een hel van verpeste vrouwensport, kankerverwekkende hormoonblockers, verminkingen, perverse gluurders en zelfmoorden. Uiteraard worden deze gebagatelliseerd door alle mensen die actief geld verdienen aan en gebaat zijn bij zoveel mogelijk transgenders. Gelukkig komen er ook mensen aan het woord die niet enkel aan hun broodwinning denken, ook al krijgen ze soms doodsbedreigingen. Bijvoorbeeld de medicus die wijst op het reeele probleem van gender dysforie. Mensen die met dit probleem te kampen hebben kunnen nu veel eerder slachtoffer worden van de transgender industrie die met pillen en chirurgie goed is voor miljoenen aan omzet door een groeiende trend die vrijheid en blijheid lijkt te prediken maar hier geen enkele verantwoordelijke begeleiding aan koppelt.

Over het biologische geslacht bestaat geen twist maar de opgekomen "gender identificatie" blijft ongrijpbaar. Matt Walsh stelt simpele vragen aan een veelheid van deskundigen (een bonte verzameling van charlatans, kwakzalvers en ervaringsdeskundigen maar ook gedegener wetenschappers) en krijgt in de regel geen antwoord hierop, maar slechts cirkelredeneringen, omdat de ondervraagden niet goed naar zijn vraag luisteren maar vooral ook omdat ze domweg, ondanks al hun academisch gevormde prietpraat, geen duidelijk antwoord hebben. Wanneer hij doorvraagt wordt men boos, krijgt hij zelf het verwijt niet te luisteren of wordt hij zelfs voor "transfoob" uitgemaakt, ook als hij simpelweg zegt uit te zijn op waarheid is dit zichtbaar een bedreiging voor een professor (notabene van o.a. vrouwen studies) en dreigt deze het gesprek te beeindigen. Nog bonter en ontwijkender maakt een politicus het. Eerst blijft hij lange tijd stil, vervolgens zegt hij dat het gesprek over is, nadat Walsh het heeft over een meisjeskleedkamer waar een viespeuk lesbisch trans potloodventertje had gespeeld. Apologeten blijven dan beweren dat transgenders geen enkele dreiging vormen (wat ik best nog geloof) maar zien over het hoofd dat wetgeving de viespeuken, die doen alsof ze transgender zijn, alle ruimte geven. Op geen enkele manier willen nadenken over het vermijden van deze neptrans figuren zegt wel hoe typisch "progressief" deze politici weer bezig zijn.

De reacties zijn dus vaak hetzelfde en ze zijn soms verbijsterend kinderachtig: ontwijken, boos worden, weglopen, tegen de feiten in bagatelliseren of er wordt vage pseudo-intellectuele hutspot opgediend (ook een vorm van ontwijken). Verder worden tegenstanders van de progressieve genderideologie uiteraard afgedaan als "ouderwets", geen manipulatie blijft onbenut. Tsja, als iets teveel naar gezond verstand ruikt moet er maar snel een spruitjeslucht overheen worden gespoten zodat het stinkt.

Wie bovenstaande leest over de reacties van geinterviewden kan de indruk krijgen dat Matt Walsh hier aan het trollen is. Toch stelt hij normale vragen. De ene vraag aan de chirurge over mannen die een arm kwijt willen is misschien een sprong maar zij luistert ook niet goed door het verband niet te zien en niet te vragen wat dat ermee te maken heeft. Walsh probeert een punt te maken wat later door Peterson wordt uitgelegd. Moet je iemand altijd zijn zin geven en voeden in wat een waanidee kan zijn? Dat trans een waanidee kan zijn komt niet in de chirurge op. Dat wordt schokkend duidelijk als deze chirurge te kennen geeft een 16 jarige met geslachtsverandering behandeld te hebben en dat er "geen enkel" risico is dat zo een tiener misschien verward is.

Bevestiging van zijn eigen idee zoekt Matt Walsh niet zozeer als dat hij het keer, op keer, op keer krijgt: nergens komt een overtuigend weerwoord waarin gender identificatie wordt uitgelegd. Deze afgestudeerde mensen hebben geen benul waar ze het over hebben, laten alles zweven en fladderen rond in maximale vaagheid. Duidelijker wordt het pas als Dr Jordan Peterson gender identificatie vervangt met temperamenten. En zijn opmerking over affirmatie door psychologen maakt overtuigend duidelijk dat een psycholoog zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid totaal door de plee spoelt als hij alleen maar zit te bevestigen wat een patient zelf gelooft.

Is deze documentaire perfect? Zeker niet. Ik had graag veel meer cijfers gezien over transgenders in de sport, zelfmoorden, de invloed van de sociale media. Maar de docu geeft een goede waarschuwing voor de waanzin die ons nog te wachten staat. Amerika is vaak genoeg een voorbode en we hebben in Nederland ook al machtige politieke partijen die enthousiast mee willen doen aan gendervervaging.

En wie deze documentaire ziet begrijpt misschien vooral beter hoe macht werkt in het discours. Hou dingen vaag en je kunt alle kanten op. Bedreig iemand met boetes en uitsluiting en je krijgt je gelijk, ook al klopt er niets van je argumenten. Tekenend is ook dat een Dr Phil uitzending van de TV werd gehaald toen deelnemers aan de discussie claimden gekwetst te zijn (voor lul gezet?) door Walsh.

Men kan natuurlijk ook tegenwerpen dat iemand die identificeert als een konijn gewoon zo snel mogelijk geholpen worden daarmee, met flaporen en een vacht en het liefste zo jong mogelijk. Ik kijk al uit naar de eerste exemplaren hiervan want een huisdier dat kan koken lijkt me best handig.

Graag wordt ik ook met de prenoun Zijne Excellente Edele Nobele Sire Heer Briljant Geniaal verwezen in plaats van het simpele "hij". Maar wees gerust ik zal niet een rechtzaak aanspannen tegen misgenderaars. Daar kun je nu nog geen 30.000 euro schadevergoeding mee verdienen in Nederland (toch?) dus dat is niet de moeite.

Na het zien van de trailer wist ik al wat ik kon verwachten, maar m'n nieuwsgierigheid won het waardoor ik deze documentaire toch ben gaan kijken. En waar ik bang voor was werd bewaarheid.

Leidend figuur in de documentaire is Matt Walsh een conservatieve extreem-rechtse opiniemaker die in de documentaire het antwoord op de vraag 'wat is een vrouw?' probeert te achterhalen. Natuurlijk is het geen oprechte vraag. Het is slechts een manier om mensen uit de tent te lokken, te provoceren en belachelijk te maken. De motivatie van Walsh komt immers niet voort uit interesse maar uit z'n eigen conservatieve bekrompenheid en onverdraagzaamheid. De vraag 'wat is een vrouw?' is slechts een transfobe stok om de door Walsh zo gehate progressievelingen en transgender personen mee te slaan.

Door de ruim anderhalf uur durende documentaire heen zien we een scala aan mensen voorbij komen die door Walsh ondervraagt worden. Van mensen op straat tot aan wetenschappers. Van chirurg (zelf transvrouw) die geslachtsoperaties uitvoert tot een arts die juist kritisch is op de zogenaamde transideologie. Kortom, een goede mix van mensen met verschillende meningen. So far so good. Het venijnige zit 'm echter in de verschillende insteek en houding van Walsh wanneer hij in gesprek gaat met beide 'kampen'. Waar Walsh in gesprekken met mensen die transfoob danwel trans'kritisch' zijn op z'n minst neutraal overkomt en mensen in hun waarde laat daar verandert z'n houding 180 graden wanneer het transpersonen betreft of mensen die supportive zijn naar transpersonen. Wanneer het de laatste groep betreft lijkt Walsh z'n enige doel te zijn om deze mensen belachelijk te maken en te ridiculseren. Een bekend recept bij conservatief rechts. Iedereen waar je het niet mee eens bent, in het bijzonder transpersonen, progressievelingen en zogenaamde 'wokies', belachelijk maken en ridiculiseren. Enige uitzondering hier is overigens de spijtoptant, een transman die spijt heeft van z'n transitie en nu mensen die aan de vooravond staan van zo'n transitie probeert te waarschuwen. Deze spijtobtant, die deel uitmaakt van een zeer kleine minderheid wat we helaas niet in de documentaire horen, past weer heel goed in het straatje van de documentairemakers, en daar maken ze dan ook gretig gebruik van.

Waar de houding en stijl van interviewen al verre van wenselijk is wordt het pas echt kwalijk wanneer de openlijke transfobie aan bod komt. Met als meest pijnlijke voorbeeld de winkeleigenaar die viral ging nadat hij uiterst schofferend en respectloos omging met een transpersoon in z'n winkel. Dat dit soort figuren een podium krijgen om hun haat te spuien is veelzeggend. Hetzelfde kunnen we zeggen over de extreem-rechtse internet persoonlijkheid Jordan Peterson die z'n gebruikelijke giftige haat uitbraakt.

Na het verschijnen van de film kwamen al snel berichten naar buiten van met name trans personen dat ze onder valse voorwendselen in de film zijn gelokt, zeer zorgelijk.

De documentaire ziet er overigens gelikt uit en is nog best goed geproduceert, maar aan budget ontbreekt het dan ook vaak niet in deze kringen. Los daarvan is het journalistiek gezien een broddelwerkje. Het doel van de film is niet om iets te onderzoeken of om mensen te informeren. Het enige doel is om angst en haat te zaaien. We zien het ook in Nederland waar een kleine maar fanatieke groep transhaters het publieke debat proberen te kapen om hun haat te verspreiden, door de voorgestelde verandering in de transgenderwet nu weer erg actueel. In Nederland zijn we gelukkig nog niet zo ver als in de Verenigde Staten, waar iemand als Trump president kan worden en waar inmiddels het recht op abortus geen vanzelfsprekendheid meer is, maar ook hier liggen conservatieve en extreem-rechtse personen en organisaties op de loer om mensenrechten in te perken en vrijheden af te breken.

We zullen waakbaar moeten zijn voor het gevaar van conservatieven en extreem-rechts. Omdat ze terrein winnen. Omdat hun misinformatie en propaganda werkt. Omdat ze alle vormen van media gebruiken om hun boodschap van haat en onverdraagzaamheid te verspreiden. Uiteindelijk staat de democratie en de rechtstaat op het spel in de Verenigde Staten, waar de dit al veel verder gevorderd is, maar ook in Nederland als we niet opletten. Een documentaire als deze draagt hier aan bij.

Kortom, deze film is pure haatpropaganda. Het is gevaarlijk en schadelijk. Dan mag het er nog best prima uitzien, journalistiek heeft het geen enkele waarde, integendeel. Een halve ster is eigenlijk nog teveel voor dit kwalijke wanproduct.

Eén van de producers van deze film heet Boreing, nomen est omen.

Louter vermoeiende menschen namelijk in deze 'docu' van Walsh. Het is vooral de ultieme saaiheid die What is a Woman nekt. Om eerlijk te zijn vind ik het thema toch al niet erg interessant, en Walsh heeft de uitstraling en intonatie van een verveelde geschiedenisdocent. Hij trekt een paar mallerds uit de genderstudies (die zijn nooit ver weg) uit de kast en komt uiteindelijk met Grote Waarschuwingen want het gaat helemaal Fout met de Wereld (en Onze Kinderen). Heb zeker 3 keer iemand in de docu horen zeggen: 'why do you care?' en dat zou eigenlijk een betere insteek voor deze film zijn geweest. Zelfs Jordan P. komt nog even zijn zegje doen, al mag ik die dan meestal wel lijen, vooral als-ie half gaat schreeuwen, man. Voor de rest: niet boeiend en het stukje in Afrika was zelfs ronduit tenenkrommend.

Inhoudelijk valt er verder vrijwel niks over What is a Woman te zeggen; Walsh is helemaal niet geïnteresseerd in het antwoord en ik eigenlijk ook niet.