Plan 75 (2022)

In Japan is vergrijzing zo groot dat de overheid een regeling in werking stelt waarmee ze het voor mensen van boven de 75 makkelijker (en aantrekkelijker) willen maken om op een waardige wijze hun leven te beëindigen. Dit drama volgt de gevolgen van dit initiatief vanuit verschillende perspectieven. Michi [Chieko Baishô] valt binnen de doelgroep, kan het werk bij een hotel nog maar met moeite aan en omdat ze geen familieleden voelt ze zich eenzaam. Hioromu [Hayato Isomura] is een ambtenaar die Plan 75 bespreekt met potentiële ‘kandidaten’ en ontdekt dat zijn oom [Taba Takao] zich voor het programma heeft aangemeld. Maria [Stefanie Arianne] is een Filipijnse emigrant die werkt in de ouderenzorg en dus direct betrokken is bij de uitvoering van Plan 75. Het basisgegeven is interessant en het acteerwerk is foutloos, maar Hayakawa’s trage regie en constante gedraai om de hete brij ontdoen dit van veel zeggingskracht.

Intrigerend gegeven, mensen boven de 75 aanbieden om begeleid waardig te sterven om zo het probleem van de vergrijzing op te lossen. En een mooie invalshoek om in de film de bejaarde weduwe Michi te volgen die geen werk kan vinden en haar woning dreigt te verliezen alsook een ambtenaar bij wie zij zich kan melden, en een ouderenverzorgster die helpt het plan uit te voeren.

Hiermee is het positieve wel gezegd, want vervolgens weet de film niet wat de film wil zeggen, is elke scène 'm net niet, en blijkt elk van de drie verhaallijnen flinterdun te zijn. Je zit erbij en je kijkt ernaar, en na afloop haal je je schouders op.

Een intrigerend uitgangspunt met een sterke moraal waarbij je bij het aanschouwen van de film al gauw ziet dat er toch een aantal zaken niet zo denderend verlopen. Het zou zomaar een idee kunnen zijn voor een nabije kille beredeneerde samenleving om ouderen te zien als dure last zonder opbrengst. Een door de overheid gestimuleerd programma om euthanasie aan te vragen. In de film wordt ook snel duidelijk dat mensen die richting worden uitgeduwd omdat ze door vereenzaming of financiële redenen gewoonweg geen andere oplossing zien. Het lijkt er ook naar dat de zwaksten in de samenleving hiervoor de grootste afnemers van dreigen te worden. De premie was ook een aalmoes die ze in ruil kregen. 100.000 yen is omgerekend hoop en al € 650.

De pensioensleeftijd ligt ook in Japan op 65, maar vele ouderen werken ook nadien nog door. Drie op de vier personen ouder dan 65 jaar werken nog. Maar liefst een op de drie Japanners van 70 tot 74 jaar blijft aan de slag. Dat werd ook hier pijnlijk duidelijk bij die oom en Michi.

Een aantal scènes vond ik erg pakkend en algemeen gezien had ik maar een naar gevoel bij de film. Het voelde machinaal en klinisch aan hoewel het programma zogezegd sociaal was. Ik denk dat het onderwerp beter uitgewerkt had kunnen worden. Ik vond het iets te eenzijdig van de aanvragerskant en wat de ambtenaren betreft was het eigenlijk ook twee maal hetzelfde (emoties die het overnamen).

Boeiend uitgangspunt, maar als film vond ik het niet zo veel om het lijf hebben. Eigenlijk moest hij het nog het meest hebben van het nadenken dat je erover doen gaat, maar daar heb je de film en beelden niet zozeer voor nodig, daarvoor volstaat het idee an sich. En 'k vond het nu ook niet bepaald al té zeer gaan beklijven, waaraan ik me toch wel had verwacht.

Nu, m'n ouders zijn sinds vorig jaar 75+. Ik mag er niet aan denken dat ze via deze weg voor het einde zouden tekenen. En toch al helemaal niet om een punt als 'vergrijzing' sociaal aangepakt te krijgen. En zelf zou ik nog zeer graag 250 worden met alle films die ik nog zien wil bovenop een karrenvracht aan andere zaken die nog op de To Do List prijken.