Beurokeo (2022)

De Koreaanse topacteur Kang-ho Song scoort de laatste jaren hit na hit. Ook dit drama over de handel in vondelingen mag er zijn. Het is een film met een mooie spanningsopbouw en prima acteer- en camerawerk. Bij mijn weten het Koreaanse debuut van de Japanse regisseur Hirokazu Koreeda.

Het begin is een beetje rommelig en onsamenhangend, maar gelukkig weten script en personages gaandeweg te boeien, waarna de film bijzonder aangenaam is. De plot is een beetje maf (te vondeling gelegde baby’s worden uit dropboxen gehaald en ter adoptie aangeboden) en niet alle aspecten van de film werken even goed, maar regisseur Hirokazu Koreeda (die hier zijn koreaanse debuut maakt) en de altijd betrouwbare hoofdrolspeler Song-Kang Ho weten er gaandeweg toch wel iets moois van te maken.

Sang-hyeon [Song Kang-ho] en Dong-soo [Dong-won Gang] hebben een bijzonder bedrijf opgezet. Op verschillende locaties plaatsen zij dozen waar moeders hun pasgeboren kind ter vondeling kunnen leggen met de zekerheid dat deze twee ondernemers ervoor zullen zorgen dat het kind bij een geschikt gezin terecht komt. Sang-hyeon en Dong-soo geloven dat ze hiermee iedereen een dienst bewijzen, maar dat geloof wordt op de proef gesteld wanneer So-young [Ji-eun Lee] er op staat om er op toe te zien dat haar eigen kind een goede toekomst tegemoet gaat. Een interessant basisgegeven dat je prikkelt om na te denken over de complexiteit van het onderwerp. Goed geacteerd bovendien, maar de onevenwichtige toon en enkele matig uitgewerkte subplots verstoren de emotionele impact.

Koreeda in Korea. En een Koreeda die in herhaling valt en een film voor de liefhebbers (zoals ik) maakt. Of aardiger gezegd: vintage Koreeda. De film heeft thematisch het meeste weg van Shoplifters en Like Father Like Son en stelt voor een deel dezelfde vragen (al zijn er ook nieuwe invalshoeken) maar regelmatig komt de film in een zeer fraai Koreeda-ritme terecht waarin de film vooral drijft op de interactie in het rare gezin dat gevormd wordt. En scheert zoals altijd langs de rand maar wordt nooit te sentimeneel. Als Koreeda dat doet ben ik om. En dan mag hij zich nog vaak herhalen. Binnenkort even La Verité inhalen en ik ben weer bij en heb alle fictiefilms van hem gezien.

Enkele van Koreeda’s oudere films vind ik goed maar wat hij de laatste jaren maakt kan me niet bekoren: de thematiek is altijd hetzelfde – ook deze film gaat weer over de vraag of een kind beter af is bij z’n onvolmaakte natuurlijke ouder of bij ‘volmaakte’ adoptie-ouders – en in de uitwerking ervan is de magie er voor mij af: het verhaal is nergens spannnend, de humor is aldoor flauw en de film boeit nergens zodat ‘saai’ het juiste woord is om de filmervaring te beschrijven.

Ik heb al verschillende films van Koreeda gezien en ik vond ze allemaal echt zeer goed behalve La verite dan, die vond ik niet echt goed. Nu een Koreaans film met de topacteur Song Kang-ho van o.a de fantastische film Parasite.

Het verhaal van de film moet ik niet herhalen want dat staat altijd gewoon op deze pagina, sorry maar ik begrijp al die herhalingen niet, ik kan het hier gewoon lezen hoor, trouwens gewoon kijken deze Koreeda

Typisch Koreeda, maar hij maakt zich het er wat makkelijk vanaf. De film is prima gemaakt, kijkt lekker weg, voelt zacht aan met die belichting en fijn sound design en enkele (of best veel) mooie kleine momenten (twee mannen die tegen een blikje schoppen met de schemer op de achtergrond). Dat is allemaal prima. Maar ik vond de hoofdplot niet heel boeiend eigenlijk en veel nevenplotjes werken ook niet echt en daar past de toon van de film niet bij. Ik zie liever iets gebruikelijkere situaties in Koreeda's films waar de personages dan ook gaan leven. Ik vond dat ondanks mooi ingetogen spel van de acteurs eigenlijk de film een beetje levenloos blijft. 3,0*.

Koreeda meets Korea. Deze Koreeda is er eentje zonder klauwen. Alle ingrediënten zijn aanwezig om er een sterk drama van te maken zoals we gewend zijn van Koreeda, maar Broker komt nergens echt van de grond. Het uitgangspunt is nochtans niet slecht en ook cinematografisch is er weinig op te merken aan Broker, maar het pakte me te weinig.

De film kabbelt rustig voort als een soort van roadmovie van twee mannen die op zoek zijn naar adoptieouders (of kopers) voor de vondeling. In hun zog de moeder en nog een ander weeskind. De film zakt halfweg volledig in en herpakt zich niet. Geen nieuwe schwung meer en de film bloedt dood. En dan is het nog eventjes gaan als je boven de twee uur moet uitkomen.

Typisch aan Koreeda is dat hij menselijke gebreken en de moeilijke omstandigheden waarbij die tot stand zijn gekomen erg knap in beeld kan brengen. Personages worden menselijk gemaakt. Hier miste ik echter iets. Geen magie of betrokkenheid meer. Al bij al zeker geen verkeerde film, maar de hoge verwachtingen die ik steeds heb bij een Koreeda werden zeker niet ingelost. Jammer.

Broker lijkt inderdaad een soort best of collectie van eerdere Koreeda films. Daardoor voelt het een beetje als een herhaaloefening, maar toch wist de film me uiteindelijk weer te raken.

Koreeda smeedt wederom een ongewone familie, die sterker lijkt dan de boze buitenwereld.

Het verhaal van de twee politieagenten vond ik bijzonder weinig toevoegen en soms irriteren. Twee van die dooie figuren in de auto, dat had best geschrapt kunnen worden.

Song Kang-ho overtuigt wederom. Mooie rol van de zangeres Ji-eun Lee.