Siesta (1987)

Een onvoorspelbare, kunstig experimentele film over een stuntvrouw, getrouwd (maar het huwelijk is zonder liefde), die naar Spanje reisde om haar ex-geliefde te zien. Ik zag een psychoseksuele wervelwind van plotselinge gebeurtenissen, gefantaseerde passie en waaghalzerij. Intrigerend en tegelijkertijd irritant, ergerlijk, halfbakken en belachelijk.

Jezus wat een achterlijke bedoeling is deze Drama / Mystery film, waarbij je tot het einde ook nog eens op het verkeerde been wordt gezet.

De opening van het verhaal was wel fraai, want daarbij kun je gelijk Ellen Barkin (in de rol van Claire) van top tot teen bloot bewonderen (op het einde overigens nog eens). Het verhaal draait ook volledig om Claire en begint met een scene waarbij ze alleen een bebloed sexy rood jurkje (omdat ze zelf geen verwondingen heeft, denkt ze dat ze iemand vermoord heeft) aanheeft (ook nog platte zwarte pumps) en op de grond ligt vlak bij een landingsbaan op een Spaans vliegveld. Als ze ontwaakt, weet ze absoluut niet hoe ze daar is terechtgekomen en ze gaat dan via een absurde (vanwege de personen die ze tegenkomt waaronder een taxichauffeur gespeeld door Alexei Sayle, die haar o.a. verkracht) reis opzoek naar antwoorden die ze via flashbacks van haar geheugen stukje bij stukje terugkrijgt. Voordat haar reis begint wast ze eerst nog haar bebloede jurkje in een beekje en bij die scene is Ellen Barkin dan van top tot teen bloot te bewonderen (tevens het hoogtepunt van de film).

Vanwege haar flashbacks spring het verhaal regelmatig heen en weer in de tijd en begint het verhaal eigenlijk in Amerika, waarbij we te weten komen dat ze een stuntvrouw (springt uit vliegtuigen) is en dat ze een relatie heeft met Martin Sheen (in de korte rol van Del) die haar stuntshows promoot. Daar ontvangt ze een brief van haar ex-man Augustine (gespeeld door Gabriel Byrne), die woont in Spanje, en halsoverkop vertrekt ze dan van Amerika naar Spanje waar het verhaal zich dan continue afspeelt. Via een andere flashback weten we dat Claire haar ex-man Augustine heeft ontmoet en dat hij inmiddels ook getrouwd is met Marie (gespeeld door Isabella Rossellini). Het verhaal opzicht is best wazig, raar, vreemd en mysterieus en mede daarom weet het helaas ook niet te boeien. Ook is het soms best saai en langdradig en zijn bepaalde personen vrij irritant zoals vooral Julian Sands in de rol van kit die Marie tegenkomt. Naar mate het verhaal zijn einde nadert weten we ook hoe de vork in de steel zit m.b.t. Claire en haar bebloed rood jurkje, want Claire heeft namelijk niemand vermoord maar ze is zelf vermoord geworden door Marie omdat Claire vreemd is gegaan met haar man Augustine, die dus tevens de ex-man was van Claire. Het hele verhaal stelt dus eigenlijk niets voor en gedurende het hele verhaal was Claire eigenlijk al dood (dus alleen de flashback zijn echt gebeurt) en de personen die ze ontmoet zijn eigenlijk ook allemaal dood.

Gezien de indrukwekkende sterrencast met o.a. Ellen Barkin, Jodie Foster, Martin Sheen (wel alleen maar even in het begin te zien, waarbij hij een leuke presentatie geeft in een lege zaal over een stunt die Claire binnenkort gaat doen), Gabriel Byrne, Isabella Rossellini en toch ook Grace Jones (die in de jaren 80 toch best populair was en zelfs meespeelde in een James Bond film), is het best jammer dat het geheel zo matig is geworden en dat bedoel ik zowel qua verhaal als qua uitvoering. De opening en het gedeelte in Amerika zijn nog wel aardig, maar alles daarna slaat eigenlijk nergens op hoewel het visueel nog wel allemaal aardig uitzag.

Al met al gewoon een achterlijke bedoeling deze Drama / Mystery film en hij is ook nauwelijks het aankijken waard is. De bloot scenes van Ellen Barkin zijn eigenlijk nog de hoogtepunten in deze film. Het beste wat je met deze film kan doen, is alleen even het begin bekijken.

Ben hier best in goed gezelschap met gauke en Theunissen. Mijn karakteristiek van deze film: sfeervol (altijd aardig), broeierig (hou ik wel van) en onsamenhangend (hou ik minder van). Wat meteen opvalt is de bijna topzware cast: Ellen Barkin, Gabriel Byrne, Jodie Foster, Martin Sheen, Isabella Rossellini, Grace Jones en Julian Sands niet te vergeten. En dan ook nog een score van Miles Davis. Die me overigens wel begon te irriteren. Zoals bijna alles in deze film me begon te irriteren. Want ik zal het maar eerlijk toegeven, ik had geen flauw idee waar deze film nu precies over ging.

Dankzij de verhelderende uitleg van Theunissen (die jongen is echt goud waard) begrijp ik dat ik eigenlijk naar helemaal niks heb zitten kijken. Had ik al een idee van. Maar oké, die Barkin is wel een lekker sexy ding in dat rode jurkje en in die strakke zwarte outfit (ik verzamel de lichtpuntjes), de opnamen van Madrid zijn prachtig, evenals de locaties. Alleen doodzonde dat deze cast geen betere film kreeg. Ook doodzonde van de slechte geluidmix (ik zat me gek te schuiven). En kan iemand me vertellen hoe het komt dat Martin Sheen zo op Donald Trump lijkt?

Fransman, ik kan me deze film eigenlijk nauwelijks meer herinneren en dat ondanks dat het pas twee jaar geleden is. Maar als ik mijn persoonlijke mening (had ik taalkundig wel wat beter kunnen schrijven) terug lees, dan is dat ook niet zo erg

Ik heb afgelopen weekend overigens nog de film "Thriller - En Grym Film (1974)" gezien en waarschijnlijk ga ik komend weekend nog de film "Porno Holocaust (1981)" bekijken.

Wat een rommel en het boeit geen seconde .