Peter von Kant (2022)

Ozons poging om in de voetsporen te trainen van de uiterst eigenzinnige Rainer Werner Fassbinder is een geslaagd eerbetoon, aangezien op geen enkele wijze ook maar enigszins in de buurt komt van het origineel. Ozon weet blijkbaar niet of dit een komedie of een drama is en dat is vooral te merken aan Ménochets wilde, onevenwichtige spel. Een onsympathieke, narcistische regisseur [Ménochet] legt het aan met Amir Ben Salem [Khalil Ben Gharbia], die hij een hoofdrol geeft in zijn nieuwste film. Ozon maakt volop gebruik van spiegels of spiegelende oppervlakken, ook al heeft het geen enkele dramatische functie. Fassbender begreep zijn personages, Ozon duidelijk niet. Waarom hij zich meende te moeten wagen aan deze verfilming/remake van Die bitteren Tränen der Petra von Kant is mij een raadsel.

Ik ben een fan van Ozon's werk, maar hier vond ik niet veel aan. Met de originele film Petra von Kant van Fassbender had ik ook wel enige moeite. Het was voor mij wat zoeken wat de sfeer van de film was. Komisch of toch eerder een drama.

Ménochet is een gelikte boer en is onrespectvol naar zijn medewerker en manusje-van-alles Karl. Als voetveeg en allesweter moet hij zonder dankbaarheid het ene klusje na het andere uitvoeren van zijn tirannieke baas. Nadien verloor de film me wat inhoudelijk met de intrede van Amir. De jager wordt zelf prooi en Karl bekijkt deze nieuwe symbiothische relatie vanop een afstand.

Technisch wel een prima film met al die spiegels en het regiewerk dat zich bijna alleen in de kamer afspeelt.