Bodies Bodies Bodies (2022)

Ja ik zal het eerlijk zeggen, ik vind Halina Reijn een vreselijk irritante muts en ik krijg jeuk van de generatie z snowflakes die alleen nog maar leven voor de social media likes en hun woke en narcistische denkbeelden. En ja, ik generaliseer. Maar dit mengen ze nu dus samen in een zwartgallige thriller (dit is absoluut geen horror) over een groep schijtirritante jongeren die tijdens een spelletje zien dat er doden zijn gevallen.

Best een geinig idee, maar het is gewoon een net zo'n vervelende film geworden als de trailer al liet zien. En ik zie absoluut de knipogen en de satire, maar deze groep acteurs zijn echt onuitstaanbaar irritant in hun rollen, dat ik al na een kwartier hoopte dat ze allemaal dood zouden gaan. Verder me ook mateloos gestoord aan de dreunende soundtrack, het gebrek aan spanning en de vreselijke dialogen. Blijft over dat de film visueel wel behoorlijk is en dat het slot wel leuk was gedaan, maar dit zag ik al wel aankomen omdat je maar geen killer in beeld kreeg. Het is een beetje een Knives Out, maar dan met jonge gasten.

En laten we eerlijk zijn, deze film krijgt aandacht omdat de regisseur een Nederlandse is, maar zonder dat aspect had niemand hier een woord over gesproken.

2*

"You fucking trigger me."

Best opvallend dat A24 iemand als Halina Reijn heeft ingeschakeld voor één van hun projecten.

Een groepje jongeren verzamelt zich in een afgelegen landhuis om tijdens een aanstaande orkaan goed te feesten. De drank en drugs wordt al gauw tentoongesteld. Maar om het feest echt op gang te brengen, besluiten ze om een spel te spelen waar iemand de rol van moordenaar op zich neemt. Dat laatste wordt echter iets te letterlijk genomen.

'Bodies Bodies Bodies' is duidelijk een satire gericht op Gen Z. Het gebruik van social media en mentale gezondheid wordt uitvergroot, alleen komt het allemaal zo geforceerd over. Het is alsof de acteurs maar wat random buzzwoorden gebruiken om interessant te doen. Dit resulteert zich in enorm cringey dialogen tussen irritante personages; ik kwam er met moeite doorheen.

Veel tijd gaat in het onzinnige gezever zitten, waardoor het gebeuren met de moordenaar bijkans bijzaak is. Niet dat de film ook maar iets van spanning weet op te bouwen. Het merendeel gebeurt bovendien buiten beeld. Op deze manier wordt het een lange zit om - uiteindelijk - te wachten op een aardige clou, maar het is simpelweg te weinig om op te teren.

Al met al een nietszeggende thriller.

1,5 Sterren.

Nooit begrepen dat A24 bij Halina Reijn is uitgekomen voor deze film. Het is noch horror noch komedie. Davidson is nog wel geinig, maar daar houdt het wel op. Spannend is het ook niet echt en het eind is heel slap. Gelukkig maakt de aanwezigheid van Bakalova veel goed.

2.5*

Ik heb me prima vermaakt, en dat is geloof ik precies wat deze film beoogt. Verdere pretenties kon ik zo snel niet ontdekken. Natuurlijk, de film zet generatie X een beetje te kakken, maar dat is vooral humoristisch bedoeld, plagerig, zonder er opzichtig commentaar op te leveren.

Het komedie-aspect vond ik boeiender dan het horror-aspect. Dat laatste was wat clichématig. Laat je personages hijgend rondsluipen in het donker en zich af en toe doodschrikken en je sorteert effect, maar erg origineel is dat natuurlijk niet.

De humor vond ik dus wel behoorlijk sterk. Soms wat over de top misschien, als ze weer een of andere non-discussie voeren terwijl ze overduidelijk andere prioriteiten zouden moeten stellen, maar stiekem vond ik dat wel grappig. Met name David (Pete Davidson - geweldige kop heeft die gast) en Alice (Rachel Sennot) waren zeer genietbaar.

Ik meende Van Reijns theaterachtergrond te herkennen in de manier waarop personages opgesteld werden tijdens groepsgesprekken. Geinig detail. Maar misschien verbeeldde ik het me maar. Nou ja, daarvoor ga je natuurlijk ook naar de bioscoop, om je verbeeldingskracht in werking te stellen. Op meerdere niveaus geslaagd dus, deze film.

Een horror film wat zich afspeelt in een huis met tieners. Dan denk je aan een slasher, ze worden een voor een afgeslacht. Niet in Bodies, Bodies, Bodies. Het lijkt er wel op in eerste instantie maar later heb je in de gaten dat het een satire is. De personages in de film zijn een vertegenwoordiging op het huidige jeugd maar ook op de mensheid. Google, Twitter, Instagram, Facebook, Tick tock, YouTube, en meer. De grootste kracht van deze film. De rest spreekt voor zich. Acteurs verrassen goed en irriteren nauwelijks. Veel talking heads in horror kan een afknapper zijn maar niet in BBB. Verwacht geen simpele slasher maar een A24 film met een sterke boodschap!

Opmerkelijke verrassing.

Reijn begon in Nederland wat mij betreft niet al te best, maar met genoeg schreeuwen kom je overal wel ergens en klaarblijkelijk was het geschreeuw van Reijn hard genoeg om de biezen naar Amerika te pakken. Gaandeweg begreep ik ook wel waarom, want deze film sluit goed aan bij het publiek dat zich verschuilt op Twitter.

Waar dit normaal gesproken vooral vervelend is, weet Reijn zich opvallend genoeg met haar internationale regiedebuut knap uit de brand te helpen. Bodies Bodies Bodies is een opmerkelijk sfeervolle film met een aantal ijzingwekkende sequenties. Het gesluip door het huis, het aanhoren van de razende storm, het gevoel van paranoia etc. Reijn mag dan wat zwakker regisseren binnen drama, maar op het vlak van horror komt ze veel beter tot haar recht.

Acteerwerk is goed. Davidson is uiteraard altijd een plus. De hype rondom Stenberg heb ik nooit begrepen, de vrouwelijke winnaars zijn wat mij betreft Bakalova en Sennott. De film mag dan nooit angstaanjagend zijn, de sfeer zit er altijd goed in en ik vind het knap hoe de makers ervoor zorgen dat iedereen op zijn eigen manier verdacht is. Het maakt het puzzelen voor de kijkers een stuk genietbaarder als iedereen wel een motief heeft.

Verder een film die een behoorlijk gebrek aan logica en echt brutale praktijken kundig vermijdt. Al dat gedoe rondom relaties en LGBTQ vond ik maar zozo. Ik accepteer het met alle liefde, maar het voelt in deze film nogal geforceerd en opdringerig aan. Ondanks dat de sfeer er goed inzit soms, had Reijn er wel nog vaker gebruik van mogen maken overigens. Toch wel genoeg kansen die niet worden benut. Normaal gesproken was dit een 4,0* geweest, maar de allerlaatste wending vond ik toch te flauw. Leuke verrassing, maar niet amazing.

Petje af voor Halina!

Had eigenlijk niks mét haar en ook niks tégen haar. Was vooral erg verrast en verbaasd om te horen dat ze als regisseur op deze film was gezet. Huh? Een Amerikaanse Horror van A24..?! Verrek..!

Heb een eigentijdse behoorlijk strak geregisseerde film gezien die, zoals verwacht, de nadruk legt op Drama en niet zozeer op Horror. Oh ja, én Comedy..! Nou, de eerste helft zit 't er zeker in, maar zodra Davidson het loodje legt, wordt het toch een stuk minder grappig en neemt hysterie het een beetje over. Past volledig in de lijn van de film, al vond ik dat qua kijkgenot toch een stuk minder. De soundscapes en bass-music vond ik dan wel weer tof! Past perfect bij de film en toestand van al dan niet doorgesnoven leeghoofden.

Qua acteurs is 't wisselend. Pete Davidson stelde me niet teleur en Maria Bakalova speelt aandoenlijk. De rest van de crew vond ik weinig opvallend. Op Lee Pace na. Vond hem allesbehalve goed. Hij doet me wat aan Chris Zegers denken en dat is ook geen super acteur. 7+/10*

Ik keek al een tijdje uit hiernaar (nee, niet vanwege Halina Reijn) en vanavond eindelijk kunnen zien.

Eigenlijk kan ik het heel bondig samenvatten: als Twitter een Dogma-film was geweest...

Het is inderdaad meer een whodunnit dan een slasher, zoals hierboven al gezegd. De reden daarvan uitleggen is, net zoals de oppervlakkige vergelijking met Tucker and Dale vs. Evil (Film, 2010), eigenlijk al genoeg om de film te spoilen...

Verder leuke muziek (meteen met Slayyyter op het begin al, tot aan Charli over de credits) en een genietbare Rachel Senott, Pete Davidson en die blonde Oost-Europeaanse.

Gesteld als ik ben op de horror van A24, wacht ik sinds februari met enige anticipatie op Halina Reijns Bodies Bodies Bodies. Zeker met de cast die ze bij elkaar gehaald heeft. Amandla Stenberg, Rachel Sennot, Maria Bakalova… Niet de minste namen. En gelukkig stelde de film niet teleur.

Wat teleurstelling betreft, Chris Stuckmann geeft in zijn videoreview aan dat het bij A24 nogal uit kan maken met welke verwachting je de film ingaat. Zo waren Midsommar en Hereditary toch wat anders dan de slimme marketing deed vermoeden. En ook Bodies Bodies Bodies is eigenlijk geen slasher, al zit dat element er wel wat in. Je zou deze film eerder als satire kunnen bestempelen, een whodunnit die Gen Z en de manier waarop deze (online) met elkaar communiceert, tot horrorkomedie heeft verwerkt.

Het groepje rijke tienermeiden is niet altijd even goed uit te staan, al geeft Bakalova’s wat aandoenlijke buitenstaander gelukkig op dat vlak wat adem. Toch heeft scriptschrijver DeLappe een intelligent screenplay van Roupenians Draft Script gemaakt, dat op het eind heel verrassend bij elkaar komt.

4*

Halina Reijns Amerikaanse regiedebuut is een gewelddadige variant op 'Ten Little Indians' waarin acht vrienden bijeenkomen voor een feestje en onder het genot van coke en alcohol besluiten het spel uit de titel te spelen, een soort moordspel. Het zal niet als een verrassing komen dat één van de deelnemers al snel met doorgesneden keel wordt aangetroffen. Het iets te toevallige toeval wil dat zowel de stroom als de telefoonverbinding op dat moment uitvalt waardoor de overgebleven deelnemers geen hulp van buitenaf kunnen inroepen. Terwijl de verdachtmakingen over een weer vliegen lopen de emoties hoog op, met dramatische gevolgen. Niet bijster origineel, maar de cast levert goed werk af en er is een aardige ontknoping.

Aardige thriller met een vleugje horror. Het verhaal zit goed in elkaar, met wat toevalligheden daargelaten. De uitwerking is prima. We maken kennis met de hoofdrolspelers en vanaf het moment van samen zijn, wordt de spanning stap voor stap opgebouwd tot het verrassende einde, dat toch een mooi klein wow effect kent. Visueel ziet alles er goed uit met een mooi eigentijds sfeertje. Het acteerwerk is verder okay, hoewel het gekibbel soms wat minder had gekund. Mooi Hollywood debuut van Reijn. 3.5

Zit er überhaupt één vrouw op deze website? Zou wel nieuwsgierig zijn wat een 20 jarige vrouw nu van deze film vindt. Zeg maar de doelgroep.

Ik vond hem erg goed. De spanning komt vanuit de constante verdachtmakingen en druk die de meiden op elkaar leggen. Als je dat niet voelt en gaan wachten op een jumpscare of een beetje bloed dan kan ik me voorstellen dat je deze film helemaal verkeerd hebt ingeschat.

Ja ze zijn mega irritant want en het zijn richkids en ze staan bol van de drugs. Onder en achter de maskers van woorden en theater zie je echter steeds meer het ware gezicht van dames tevoorschijn komen. Je kunt een hoop achter deze film zoeken bv ook de rol van de mannen in deze film is opmerkelijk. Alsof ze schrijfster wil zeggen "we hebben mannen nodig om de boel een beetje luchtig te houden". Ik zou dit absoluut geen woke of feministische film willen noemen. De generatie Z komt er hier karig vanaf.

Wat dat betreft had ik wel gedacht dat wij als groep witte dertigplus mannen op deze website toch een stuk positiever tegenover deze film zouden staan dan ik hier teruglees.

Een slasher met een twist, zo kun je deze verrassend genoeg door de nederlandse actrice Halina Reijn geregisseerde thriller wel omschrijven. Echt origineel wordt het nergens en je moet je soms door de hippe soundtrack en de hysterische personages heen worstelen, maar onderhoudend is de film wat mij betreft wel. De twee mannen, Pete Davidson en Lee Pace, leveren hier duidelijk het meest memorabele akteerwerk.

Best verrassend mee vermaakt, met deze film vol misverstanden met dodelijke gevolgen. De hysterische vrouwtjes moest je er wel bijnemen, maar vond het geheel gewoon leuk en boeiend, geen seconde verveeld.

Bodies Bodies Bodies

Dit was een vrij chaotische satire thriller. Film begint rustig maar zodra we bij de grote villa aankomen wordt het al vrij druk. De groep corny vrienden besluit dan een spel te doen genaamd Bodies, bodies, bodies en vanaf dan wordt het helemaal chaotisch en is licht vanaf dit moment spaarzaam. De acteurs/actrices deden het prima. De dialogen van deze Gen Z generatie, ughhh frustrerend, maar wel goed in beeld gebracht. Het einde is ook prima. Persoonlijk zag ik het niet aankomen, maar is het achteraf geen verrassing

2,5 sterren.

Dit moordmysterie annex soapy relatiedrama dat verrassenderwijs ook nog is uitgerust met een horrortag, viel me tegen. Het lukte me niet om in de film te geraken. De eerste helft bestaat uit veel oninteressante en lawaaiige interactie en is allesbehalve boeiend. En als halverwege de film de lichten uitgaan en de toon paniekerig en nog schreeuweriger wordt, ontstaat een moeilijk te volgen brij aan hectische handelingen.

Dat de personages onderling weinig onderscheidend zijn gekarakteriseerd, helpt in een donkere omgeving die alleen wordt verlicht door het licht van smartphones, niet echt. Maar goed, ik bleef kijken, want ja, je wilt toch een afgewogen oordeel vellen over de film en bovendien bevat een film als deze altijd een twist op het einde die mogelijkerwijs het eindoordeel milder doet uitvallen.

Bodies Bodies Bodies begint overigens niet onaardig. De twee personages waarmee de film aftrapt zijn als hoofdfiguren en identificatiepersonages best oké. De andere personages die zij vervolgens in een afgelegen luxe bungalow treffen, zijn van een ander kaliber. Die bezitten een opgeklopte sympathieke façade die al snel afbrokkelt waarna nietszeggendheid overblijft. De twee identificatiepersonages voegen zich gemakkelijk en worden een nietszeggend onderdeel van het nietszeggend groepje vrienden dat een wild weekend gaat vieren. Het viel me wat tegen van de twee protagonisten. Ik had hen hoger ingeschat.

Buitenshuis komt intussen een veelbelovende orkaan opzetten met de potentie om de toenemende dynamiek in het huis van extra kracht te voorzien. Die potentie wordt niet benut. Van de orkaan hoor je amper iets. Die dient alleen als reden om de personages binnenshuis te houden en om de verlichting te laten uitvallen. En zo word je als kijker overgelaten aan paniekerige tieners die onderling wat egocentrisch kissebissen en oninteressante geheimpjes blijken te hebben. Oh ja, er valt ook af en toe een dode.

Nu maar hopen dat een leuke oplossing van het moordmysterie het leed nog iets kan verzachten. Nee. Niet echt. Uiteindelijk is de cirkel weer rond, maar de constructie is vergezocht en weinig spectaculair.

De filmtitel verwijst naar een moordspel dat 7 vrienden tijdens een storm gaan spelen. Uiteraard gebeurt er een echte moord tijdens het spel en dan krijg je voortdurende chaotische scènes vol geschreeuw van verwijten en elkaar beschuldigen. Op de duur redelijk irritant waarbij spanning en verhaal ver te zoeken zijn. De personages zijn ook niet echt interessant en qua gore moet je de film al helemaal niet zien. De film is dan ook meer een thriller dan een horrorfilm. Wat ik wel kon waarderen was de verrassende ontknoping, die zie je toch niet aankomen. 3/10

Redelijke film waarin een aantal vrienden bij elkaar komt voor een feestje. Ondanks de vrij klassieke opbouw kon het me niet echt schelen wie de killer was bij deze whodunit (de ontknoping was echter wel leuk). De personages komen best goed uit de verf, een lekkere soundtrack en de casting is ook prima. De dialogen zijn hier en daar best grappig en de film ziet er ook goed uit in het donker met de telefoons als lichtbron.

Hij was toch wel iets beter van verwacht. Verhaal natuurlijk erg cliché, af en toe wat tenenkrommend qua onlogische gebeurtenissen (maar je weet dat je geen realistische thriller/horror kijkt). En de film neemt zichzelf ook niet zo serieus, dat zorgt voor luchtige 1,5hr vermaak. Einde was ook best verrassend.

Mijn eerste stem dit jaar.

Halina Reijn zou nog wel eens een goede coach of psycholoog kunnen zijn. Het was verrassend dat de regisseuse van Instinct ineens een contract bij A24 kreeg. In dit geval wel jammer dat het hier om een Amerikaanse film ging, gezien het, naast dat België met Close doorkwam, ook wel leuk zal zijn als Nederland een directe productie via deze indrukwekkende maatschappij kon leveren. Dit gebeurt dan nu wel verlaat met Reijns-debuut die pas na drie jaar in Amerika door A24 wordt gereleashed, maar dat telt niet echt.

Er zijn wel twee grote verschillen; met Instinct leverde ze een sterke productie af waarin voornamelijk subtiliteit en diepgang gestoeld was. Met Bodies Bodies Bodies creëert ze meer speelsigheid, al staat de psychoanalyse hier als een huis. Gewoon weer eventjes een inzicht op de domste generatie van de geschiedenis sinds de Neanderthalers.

Generatie Z(ombies). Zij die de boomers afzeiken terwijl ze stiekemweg dezelfde consumptieve idealen eigenlijk wel net zo fijn vinden. De generatie die zich eindeloos tegenspreekt.

Maar lang niet alle personages vallen nog binnen die generatie, maar dat ze erdoor besmet zijn is al duidelijk. Met een groepje van 8 gaan we naar een luxe blokhut in het bos. Alles waar de Zero's over dromen is aanwezig. Een groot zwembad, drank, de hele reutemeteut. De meiden zijn bloedmooi, als er ook wat in het hoofd zou zitten. Echter steekt Bakalova er wel met de kop bovenuit. Logisch ook, in Oost-Europa is er ook wat minder comfort in vergelijking met het westen. En zie ik tussen de mannen daar toch ook nog een veertiger? En moet die David een incel voorstellen?

Anyway. Na het gefeest besluiten ze een spelletje te spelen. Bodies Bodies Bodies. De omschrijving ervan vind je wel in de film. Dat dit een spelletje zal gaan worden dat slecht af zou gaan lopen... Wat had je anders gedacht?

Maar de strategie is goed gevonden. Iedereen heeft de schijn tegen zich en om elke vermoeden wordt het balletje van wie er verdacht zou moeten zijn constant overgegooid en worden de eerst nog zulke goede vrienden elkaars grootste vijanden. Simpelweg door het feit dat communiceren en nadenken niet meer in het woordenboek voorkomt en er slechts in meme-taal naar elkaar wordt gesneerd. Ja, en dan gaan de koppen sneller rollen... lijkt de film te willen zeggen. Laat staan dat ze door de stroomstoring en het gebrek aan wifi de phone's slechts nog waardevol zijn om het zaklamp te gebruiken. Heerlijk! Opruimen dat zooitje! Alhoewel... Voor Bee heb je een zwak die zich met haar doorgewinterde karakter tussen dit zooitje kleuters staande moet houden... Hoe gaat dat aflopen?

Meer van dit soort films graag. De ellende begon al zo na 2015, maar sinds de corona lijken ook de commerciële filmdiensten eindelijk de vinger op de zere plek te willen leggen, in plaats van dat het zich nog langer door de generatie laat besmetten. Bodies Bodies Bodies rolt daar ook weer mooi uit.

Go Halina!

4,0*

De licht satirische ondertoon is niet te missen, maar spot on is het eigenlijk nergens. Toevallig dit weekend begonnen met Euphoria maar dáár zie je wat maatschappijkritiek is. Dit regiedebuut van Halina Reijn mag niet in die schaduw staan. Maar wellicht mag je geen Aston Martin met een Toyota vergelijken. Anyway; ook zonder die HBO serie aan de ander kant van de meetlat blijft er vooral een vervelende film over die vol zit met vervelende personages en een niet boeiende verhaallijn.

Saai Saai Saai

1,5*

Qua verhaal viel de film nog wel goed mee. Zeker de clou van het verhaal is in feite wel goed gevonden. Ik dacht heel de tijd dat er nog een extra moordenaar in het huis zou zitten, maar niets is minder waar. Muziek is soms ook wel nice. Het is een jeugdige film, wat satirisch en voelde ook een beetje woke-achtig aan al valt het reuze mee.

Iets gelikter en gepolijster dan Halina Reijn's debuutfilm. Misschien zelfs iets Amerikaanser van toon en opzet. Maar net als in 'Instinct' (2019) weet de regisseuse zedenmoraal en vrouwelijke seksualiteit te vatten in een luchtige genrefilm. De supersympathieke Bee (Maria Bakalova) wordt door haar nieuwe vriendin Sophie (Amandla Stendberg) meegenomen naar een vriendenweekend van de happy few. Als buitenstaander ziet zij dat er achter de vrolijke dronkenmanspelletjes veel verborgen leed en ingewikkelde machtsrelaties schuilgaan. Tijdens noodweer duikt er een potentiële moordenaar op en moeten de aanwezigen opboksen tegen hun eigen vooroordelen en minderwaardigheidscomplexen. Erg origineel is 't allemaal niet, maar ik moet zeggen dat 'Bodies Bodies Bodies' (2022) toch op een frisse manier speelt met slasherconventies. Of zoals deze (vaak onuitstaanbare) jonge vrouwen tegelijkertijd slachtoffer én dader kunnen zijn. Een opzwepende soundtrack en frisse kleurtjes voor extra charme.

Fuck This Game

Typisch om te zien dat het middelmatige, buitenlandse regiedebuut van Halina Reijn binnen de Nederlandse media nagenoeg overal bejubeld lijkt te worden. De originele, onverwachte ontknoping vond ik weliswaar geweldig waardoor ik hier maar liefst een hele ster voor uitdeel, maar de verdere productie is niet meer dan één ster waard en een verspilling van mijn tijd geweest.

Voor de ontknoping zich aandient zit je namelijk alleen maar naar een kibbelende vriendengroep te kijken. En hoewel er tussen het gekibbel nog genoeg gebeurtenissen plaatsvinden, maken deze geen enkele impact omdat iedere vorm van spanning ontbreekt. Hierdoor zat ik mij het gros van de tijd stierlijk te vervelen. Wat overblijft is een geweldige ontknoping, maar alleen een beetje jammer dat die ontknoping onderdeel is van een film die verder gewoon compleet kut is. Dit is zonde, want met een bekwaam regisseur achter het roer die voor een betere uitwerking richting de ontknoping had kunnen zorgen, had dit zomaar eens een moderne klassieker kunnen worden.

Dit was de tweede grote regisseerklus van Halina Reijn, en na het eveneens zwaar matige Instinct, hoop ik dan ook maar dat er niet nog al te veel werk vanuit haar hand gaat komen.

2,0*

Het enige dat ik al wist is dat er een soort van ‘twist’ in zou zitten, of in ieder geval dat het geen standaard slasher zou zijn. Mede daardoor dacht ik al dat er niet één moordenaar was en dat alles gebaseerd was op een soort hysterie die langzaam uit de hand liep. Dat bleek uiteindelijk ook zo te zijn, en dat maakte de kijkervaring op een gegeven moment ook ietwat irritant. Je denkt vaak van, blijf nu allemaal eens bij elkaar in plaats van individueel rond te rennen en hysterisch te doen.

De stijl is wel oke, het ademt wel een modern sfeertje, ook door alle termen en diagnoses die voorbij komen, wat wel vermakelijk en wat tongue-in-cheek is.

Halina Reijn heeft er als regisseur op zich best iets van weten te maken, maar verder is dit net wat te vermoeiend en te weinig origineel of spannend als thriller om een echte hoogvlieger te zijn.

3*

Bijna.

De opening belooft veel, en het einde is sterk. Wellicht dat wat daar tussen zit ook prima is, maar visueel staat dat me zodanig tegen dat ik het vooral een teleurstelling vind - en dat komt eigenlijk vooral door de lelijke neonkleurtjes om de mooie slanke hals van Sennott. Is het eerlijk om de film daar op af te rekenen? wellicht niet, aan de andere kant stoort het me bovenmatig.

Verder is het centrale punt van de film best leuk uitgewerkt en terecht, aan de andere kant ook wel een beetje cliche - het schreeuwt nogal om een 'ok boomer'. Even cliche.

Heerlijke thriller met de nodige zelfspot over een huis vol tieners die een spelletje spelen met een moord, tot er uiteindelijk echt een dode valt. De personages en dialogen laten een generatie zien die meer met andere dingen bezig zijn. Maar wel uitvergroot als een soort persiflage. Leuke is dat je heel lang niet weet wat er gaande is. En als er iets gebeurt dat een cliché is in een andere film, geven ze er wel een uitleg aan zodat het cliché ietwat ondermijnt wordt.

Niet mijn genre film, inhoudelijk misschien wel, maar de omkadering dan weer wat minder. Ik ben wellicht te oud geworden om me te laten meeslepen door een aantal dolgedraaide gillende grieten.

De idee van who dunnit is best wel prima. Alleen vond ik het visueel ook niet altijd even aantrekkelijk. Veel dondere beelden, net iets te veel goed goed te zijn. Wat variatie had gemogen, ook in de onderlinge beschuldigingen. Uiteraard komen er leugentjes en wat geheimpjes naar boven. Niets nieuws onder de zon.

Wordt ten onrecht opgehemeld in de grachtengordelscene, want dit is niet heel veel meer dan A24 lopendebandwerk.

Plot doet heel sterk denken aan dat van Tucker Dale vs Evil. Ontknoping is wat dat betreft ook weinig verrassend. En wat geforceerde referenties aan upperclass Gen Z / millennial typetjes (podcasts, gedoe met mobieltjes, recreatief drugsgebruik) maken een film ook niet meteen diepzinnig maatschappijkritisch. Wat over blijft is een middelmatige meh-film.