The In Between (2022)

De film begint heel aardig met fragmenten uit 37°2 le Matin (1986), maar daarna gaat het rap bergafwaarts. Bij Joey King moet ik automatisch denken aan haar luchtige “Kissing Booth”-films. Hoewel geen toppers zijn die bakviskomedies mij beter bevallen dan dit moeizame niemendalletje.

Topfilm, niet door het sensationele, maar juist door het gewone.... Het zijn 'echte' gevoelens, 'echte' mensen, 'echte' situaties.... Spiritueel/paranormaal klopt het niet, maar dat is een ander verhaal. De trailer verraadt teveel helaas.....

Logisch dat de massa het niet waardeert, de sensatie is in het in jezelf voelen...... ☺

Ik had hier toch meer van gehoopt.

Aan King en Allen ligt het niet, want die doen prima hun best in de film. Het verhaal is interessant genoeg om te boeien en het vleugje bovennatuurlijk zorgt ervoor dat The In Between afwijkt van de standaard meuk in dit genre.

Ik had vooral moeite met hoe de film in elkaar steekt. De flashback structuur werkt enorm tegen de film, waardoor de film elke vorm van spanning en verdriet mist. Ik snap nooit waarom men zo nodig moet spelen met de chronologie van een film, vooral als het niets toevoegt. Doordat je vanaf het begin al weet wat er gebeurt doen alle flashbacks er eigenlijk niet toe. Het verrassingselement verdwijnt en de shock is er ook totaal niet. Het helpt ook niet mee dat zo'n synopsis op MovieMeter ook al de hele film beschrijft. Als je het doet moet het ook daadwerkelijk een functie hebben in de film.

Dit is echt typisch zo'n geval van een film waar je blind in moet gaan en dat de film je op chronologische wijze moet verrassen. Nu spoilert de film zichzelf telkens en als je ook maar ergens een synopsis leest hoef je de film ook al niet te kijken.

2,5*

Wellicht dat het tijd wordt dat Joey King zich gaat bemoeien met andere producties, want het gevoel heerst sterk dat ze deze personages al meermaals eerder heeft gespeeld. In dat opzicht voelt de romantiek al snel onwerkelijk en gemaakt aan, ondanks het (toegegeven) professionele acteerwerk. Zonder voelbare chemie heeft het echter weinig zin, zeker als de paranormale inslag uiteindelijk amper vorm krijgt. De uitgekauwde tragiek krijgt voor bijna 2 uur lang voorrang op de uniekere toetsen en zorgt voor een weinig imponerende kijkervaring, maar het eerste kwartier wekt niettemin wel nog wat hoop voor iets vernieuwends. Regisseur Arie Posin leek ook wel een ambitieus project voor ogen te hebben, maar focust zich te veel op de opbouw en vergeet daarmee het uiteindelijke concept gepast uit te werken. De finale mag dan wel een eigen flair krijgen, het komt vooral te laat. Hierdoor is een film als The In Between gedoemd om in de middelmaat te blijven hangen. Een film beoordelen op het uiterlijk van het hoofdpersonage vind ik overigens een beetje flauw.