BigBug (2022)

Matige film over een aantal mensen die opgesloten raken in een huis vanwege de veiligheid. De hele toekomstvisie met alle apparaten, robots en uitvindingen is hier visueel kleurrijk, strak en mooi vorm gegeven. Inhoudelijk is het een stuk minder boeiend en ook de verhoudingen tussen de mensen en de robots had meer in gezeten. Wat langdradig en het dik aangezette en soms chaotische acteerwerk gaat vrij snel irriteren.

Vermakelijke klucht vol prettig gestoorde excentrieke personages en robots, met een aantal oudgediende Jeunet acteurs.

Het is een film die zich erg op de vierkante meter afspeelt. Dat heeft zeker z'n charme.

De Einstein robot die 9 schakelbare intelligentieniveau's heeft vond ik het leukst. De 2050 wereld ziet er erg kleurrijk uit.

Het is een knotsgek verhaal. Het geheel komt soms nogal druk en af en toe zelfs hysterisch over. Dat past ook wel bij Jeunet natuurlijk.

Het heeft me prima vermaakt, toch miste ik net die extra Jeunet touch. Filmisch en stylistisch is het toch wat een eendimensionaal gebeuren. Ze hadden bijvoorbeeld in het begin meer van de vrije wereld kunnen tonen toen de personages nog niet waren opgesloten. Dat is wel een gemiste kans.

Met lede ogen zit ik de lage waarderingen tot nu toe aan te kijken. Dit is gewoon een heerlijke film weer van Jean-Pierre Jeunet, van wie ik sowieso nog nooit iets slechts gezien heb (La cite des enfants perdus kwam met 3* daar nog het dichts bij in de buurt). Waarschuwing: de film heeft geen protagonist (geen held of anti-held) en nauwelijks een plot.

De ontwikkeling zit hem volledig in de dynamiek tussen de personages, waaronder een handvol 'robots'. Dat laatste is meteen al iets wat Jeunet goed doet. In heel veel van dit soort films is er één type AI, of misschien twee. Hier heb je verschillende karakters die een interessante onderlinge interactie aangaan. De klassieke robots in het huis kiezen de kant van de mens tegenover het losgeslagen AI-type dat als handhaver het huis binnenkomt. Ze doen dat door te proberen zelf meer menselijk te worden. Ik vond dat bijzonder grappig: ze testen de concepten 'emotie' en 'humor' en ze storten zich op de literatuur (De Idioot!). In tweede instantie blijken dan ook de mensen affectie te kunnen uiten richting de bots. Maar Jeunet heeft nog een thematische verrassing in petto. Want binnen de handhaver AI's is er een individu die zijn eigen soort opoffert om de mensheid te redden. Toegegeven, narratief is dit niet echt goed uitgewerkt maar de implicaties van deze scene zijn groot en je kan er lang over doordenken wat de regisseur wil zeggen met deze twist.

Wat de stilistische kant betreft vond ik het ook fijn. Het is natuurlijk een film in één ruimte en het camerawerk zelf is misschien niet werkelijk speciaal, maar de decors zijn een lust voor het oog en zorgen voor een heel consistente look. In de details valt er weer veel te genieten, zonder dat Jean-Pierre Jeunet het overdrijft. Voorbeeldje: hoe Nina snel even de tattoo aanpast voordat die jongen binnenkomt en daarna het pyjama-geur moment, dat is typische Jeunet-schattigheid. Hij bewijst zich weer als de Europese tegenhanger van Wes Anderson.

Heerlijke film. Goed dat Netflix dit ondersteunt. Nu het publiek nog meekrijgen.

Een sci-fi comedy van Jean-Pierre Jeunet. De film zou vanwege het absurde plot zomaar een aflevering van de serie Black Mirror kunnen zijn. Misschien was dat voor BigBug beter geweest. Een aflevering van Black Mirror duurt een uurtje. De film BigBug duurt maar liefst 111 minuten en die lengte maakt dat de film hier en daar slepend en krachteloos aanvoelt.

De film heeft een intrigerend plot en is grappig. De lengte zorgt er echter voor dat de bijtende, puntige, absurde en grappige toon waar de film heerlijk mee aftrapt niet steeds op niveau blijft. Had twintig minuten van de lengte afgesnoept en je had een prettig gecomprimeerde film gehad. Je ziet het wel vaker. Veelbelovende films die aan kracht verliezen door hun onredelijke lengte. Waarom toch?

Ondanks de momenten van leegte is BigBug een amusante film. Stilistisch mooi. In bonte kleuren schetst Jeunet een huiselijk interieur dat weliswaar futuristisch is, maar op de een of andere manier ook een beetje retro aanvoelt.

De film is grappig en hanteert als thematische rode draad de vraag wat mensen nu toch tot mensen maakt. In de film komen regelmatig beelden voorbij van een goedbekeken tv-show waarin een vileine robot als gastheer optreedt en waarin mensen toestemming geven om als vorm van entertainment als dieren te worden behandeld. Menswaardig? Mensonwaardig? Als ook de huishoudelijke robots zich met de mensvraag gaan bezig houden, heeft Jeunet definitief een geslaagd en olijk statement gecreëerd.

Leuke personages bevolken de film. De huishoudelijke robots stelen de show. Ze zijn grappig vorm gegeven en zijn grappig naïef en grapig charmant. Daartegenover staat de robot die de uitvoerende macht vertegenwoordigt en met zijn harde stem en imposante uiterlijk zorg draagt voor de dreiging in de film. Daartussen staan de menselijke personages. Een bonte mix van persoonlijkheden die elkaar goed aanvullen en heel menselijk bijdragen aan zowel de emotionele als de komische aspecten in het verhaal.

BigBug is een vermakelijke film met mooie decors, vliegende auto‘s, gemene en lieve robots en een potpourri aan menselijke figuren die empathie oproepen. De film is helaas ook te lang.

Ja leuk man. Had wel het idee dat er wat meer in had gezeten. Meer van de buitenwereld en bijv. dat vakantieoord had het visuele aspect nog sterker kunnen maken, maar ook in het huis zorgt Jeunet voor een prachtig, kleurrijk geheel vol met creatieve vondsten. Een filmpje die je door de stijl niet zo snel vergeet.

Zware tegenvaller van regisseur Jean-Pierre Jeunet en met afstand zijn minste film tot nu toe. Leuk qua vormgeving, maar plot, personages en dialogen zijn allemaal ver beneden peil. Het duurt allemaal ook onnodig lang, terwijl het concept feitelijk binnen een kwartier reeds is uitgeput.

Hoe kan het toch zo zijn dat de recensies zo negatief zijn? Dit is zo'n geestige spot met iets wat hedendaags al op het randje van de werkelijkheid staat en misschien wel waarheid wordt als dit zo doorgaat.

Jeunet... Inderdaad... Delicatessen, Amelie en de nog wel afwijkende Alien: Ressurection. De man die met zijn filmografie ware levende schilderijen weet te creëren. Nu heeft hij een bod met Netflix voor deze film...

BigBug was een heerlijke vermakelijke satire; zij het in een theater-achtige vorm gegoten en waarschijnlijk ook grotendeels met de computer gemaakt. We maken kennis met een gezin in een woning in het Parijs van 2045 (niet 2050(!)). Man, vrouw, oma, zoon. Ze kunnen communiceren met hun huishoudapparaten, het hondje van de buren wil wel eens vervelend zijn, de robot-Einstein geeft wijze raad, en op den duur krijgen ze gasten, met een adoptiedochter uit het verzonken Nederland (!). Al snel doet een verkeersopstopping ervoor zorgen dat de mensen, waarschijnlijk door de CO2 uitstoot, niet meer naar buiten kunnen. Alle woningen worden vergrendeld en deze twee families moeten het maar zien de mannen met elkaar, de huishoudsbots en die poetsvrouw-bot, waardoor er zowel vleselijke als machinale wrijvingen ontstaan. Geregeld komen, ter vermaak, de reclameshuttles voorbij zweven om alle opgepikte gebeurtenissen in algoritmes te vervormen en het in de strotten van de bewoners te dauwen.

Ja, bijna werkelijkheid, als je het zo bekijkt met de Adds die je op Facebook krijgt. De spanning neemt toe als er een A.I. van de overheid langskomt. Bijvoorbeeld om boeken te verbranden... zowel de bewoners als de (huishoud)machines moeten nu hun krachten zien te bundelen en het autoritaire kwaad aan het daglicht zien te stellen.

Jeunet weet hierin een prachtige link te leggen met de doorschietende moderne maatschappij anno nu, met zijn social media en creëert hierin een hilarisch doemscenario. Ook de personages zijn typisch zoals we het van hem gewend zijn. Het surreële sfeertje is ook weer helemaal terug van weggeweest en Jeunet weet het ook weer zo irritant mogelijk te maken. Zodanig dat de boodschap goed doorkomt, maar dat er ondertussen ook vaak sierlijk gelachen kan worden.

4,0*

Waar Jeunet toch met zijn vroegere werkjes zoals Amelie, Delicatessen, Alien 4 weet te entertainen en prachtige cinema weet te creëren is dit werkje toch wel een tegenvaller. Op gebied van kleuren en mooie computerbeelden weet de film nog wel op te vallen, maar op een bepaald moment werkt het niet meer omdat het verhaal maar blijft aanslepen en gaandeweg als een nachtkaarsje uitgaat. Ook de humor weet niet te beklijven en dat is dan ook de doodsteek voor dit komisch fantasiewerkje. 4/10

Jeunet is terug.

Meteen fijn om te zien dat hij zijn talent als regisseur in die lange tijd dat hij afwezig was niet heeft verleerd. Natuurlijk is het altijd even slikken wanneer goede regisseurs na een lange tijd terugkeren voor een film van Netflix, maar het blijft Jeunet. Hij levert met zijn kwaliteiten één van de betere Netflix-films op uit recente tijden.

Wat vooral erg geslaagd te noemen is, is het oog voor detail en de uitwerking. Visueel valt er niets op aan te merken. Mooie, overtuigende kleuren gecombineerd met een paar geweldige ideeën op het vlak van sciencefiction. Zelfs al zijn die ideeën klein en krijgen ze maar een enkele scene om zichzelf te presenteren, Jeunet mikt constant op de juiste uitwerking ervan waardoor ze altijd indruk maken.

Verder had ik zo mijn twijfels over de eerste foto's van de film. Het zag er allemaal maar flauw en overdreven uit. BigBug is dat ook zeker, maar wel met de juiste flair. Alles binnen de film staat in het kader van sulligheid en flauwheid in een futuristische wereld. Het is alleen zo dat iedere acteur zo leuk opgaat in zijn of haar rol dat het toch weet te werken.

Soms vliegt de humor wat uit de bocht en duurt de film iets te lang, maar Jeunet weet erg goed wat entertainment inhoudt en stapt er ook nooit vanaf. Hierdoor kijkt de film lekker weg en weet het meerdere genres goed te balanceren. De film verliest zich nooit in een enkel subgenre en blijft strak. Als dan ook ieder personage genoeg eigenzinnigheid krijgt weet je dat het wel goedkomt.

Ietwat kinderachtig en van Jeunet is dit niet de meest logische film om te maken, maar de vlotte regiestijl is erg lekker te noemen en weet de kijker zonder problemen door de speelduur heen te trekken. BigBug is een film waar je hoogstwaarschijnlijk even aan moet opwarmen, maar eenmaal je voorbij die fase bent wacht je een vermakelijke, gedetailleerde en gezellige film op.

Schitterende film weer van Jeunet, en inderdaad zonde van de lage waardering tot nog toe. Heeft ook te maken met de Netflix-release vermoed ik, die dergelijke pareltjes op de grote hoop doen belanden. Een bios-release zou meer en gerichter aandacht hebben getrokken van de (juiste?) doelgroep. Tegelijk wel weer mooi natuurlijk dat het op deze manier ook de 'onoplettende' kijker kan bereiken, dus zoals veel zaken heeft ook dit weer twee kanten.

BigBug is een schitterend rariteiten-kabinet van Jeunet, door de sci-fi-setting misschien nog wel extravaganter dan films als Delicatessen en Amélie. Deze is ook wat meer gelikt, en de setting op één locatie maakt het ook uniek. Ik heb erg genoten van de onbegrensde fantasie van Jeunet, die zich uit in prachtige vondsten, zijn kenmerkende afwisseling van humor en tedere momenten, en de ingebeelde post-2022 wereld, om er een paar te noemen.

Ik vond de hyper-mega-moderne 'slang' van Leo bijvoorbeeld erg grappig, en ook de gefantaseerde elementen van het corona-tijdperk die het in Jeunets universum volhouden, zoals het elleboogje. Claire Chust als Jennifer is een lust voor het oog. Verder mooie verwijzingen (zie ook eRCees bericht) en zelfs speelse (semi-)diepgang met humorvolle reflecties op AI, wat overblijft van de 'oude wereld', en diermisbruik (de menselijke foie gras, hilarisch ) Enige nadeel is wellicht het wat slordige narratief met name richting het einde, dat daarmee afgeraffeld aanvoelt. Maar dat mag de pret verder niet drukken.

Mooi werk dus weer van Jeunet, laten we hopen dat het de doelgroep weet te bereiken.

Deze film begint wanneer vrij snel achter elkaar verschillende typetjes wordt geintroduceerd die bij elkaar in een huis worden opgeloten. Vanaf dan blijft de film op een zelfde theatraal niveau eigenlijk doorhobbelen. Je zit te wachten tot het voorbij is. En waarom willen de mensen eigenlijk naar buiten. Het lijkt daar even benauwend als binnen. Maar wees blij dat er afwijkende films gemaakt worden.