The Northman (2022)

Wow! Wat een beleving is dit zeg! Kenners van Robert Eggers weten natuurlijk al hoe goed hij een realistische, rauwe sfeer kan neerzetten, maar bij deze film heb je echt het gevoel dat hij in een tijdmachine is gestapt en 1.000 jaar terug in de tijd is gegaan. Naar de tijd en plaats van de vikingen. Wat een verhaal (gebaseerd op de IJslandse sage waar Shakespeare zijn Hamlet op heeft gebaseerd), wat een sets en wat een performances weet hij uit de acteurs te knijpen. Echt ongelooflijk, zo koud, kil en beestachtig!

De enige miscast is naar mijn mening Nicole Kidman, die niet weet te overtuigen, maar voor de rest is alles 10 uit 10.

Het jaar is nog vroeg, maar deze zal ongetwijfeld hoog in mijn top 10 van 2022 staan.

Ik keek hier enorm naar uit maar The Northman is wat mij betreft Eggers zijn minste. Veel toegankelijker dan The Lighthouse maar niet dan The VVitch. Ik had (tegen beter weten in) gehoopt op een wat meer straight forward historisch epos a la Braveheart maar dat is het echter niet. Ik ga hier niet uit de doeken doen waarom maar als je hunkert naar grote veldslagen kom je van een koude kermis thuis.

De actie die er wel in zit is veel kleinschaliger. Het is lomp en bruut, gaat traag en voelt zwaar aan. Degelijk, maar nergens een scene zo memorabel als bijvoorbeeld aan het einde van The Last Duel. Ongetwijfeld zal het qua realisme beter kloppen bij de viking setting maar geef mij dan toch maar een iets strakker gechoreografeerd “hollywood” gevecht.

De sfeer in de film is wel top, heerlijk rauw en het tijdsbeeld is goed neergezet. Je hoeft ook niet bang te zijn dat je het verhaal niet kan volgen want dit is volledig recht toe recht aan. Toch vond ik hoe het over het geheel verteld werd uiteindelijk net wat te zweverig, en op bepaalde stukken zelfs behoorlijk langdradig. Niet in dezelfde mate als bijvoorbeeld een The Green Knight maar een mainstream film is het zeker niet. Daarvoor is het te artsy, ligt er net wat teveel focus op het mytische en zijn de dialogen gewoonweg te zweverig.

Ondanks dat ik best negatief klink heb ik me grotendeels wel vermaakt. Skarsgard is echt een beest en iedere scene waarin hij los mag gaan is puur genieten. De film is cinematografisch minder uitgesproken dan zijn vorige maar ziet er wederom weer schitterend uit. Ik denk niet dat de film bij het grote publiek zal aanslaan maar hoop toch dat de film voldoende gaat opbrengen. Want wat mij betreft verdient Robert Eggers nog steeds het volste vertrouwen van de studio om bij een volgend project volledig zijn eigen visie te volgen. The Northman mag voor mij dan zijn minste zijn, het is nog steeds een zeer ambitieus project en ik kan dan ook niet wachten waar hij hierna mee op de proppen komt.

Eggers is een man die graag unieke films maakt en dat kan ik enorm waarderen, buiten het feit om dat zijn voornaam ook fantastisch is. Regisseurs als Eggers en Ari Aster zorgen ervoor dat Hollywood nog geen uitgekauwd rotzooitje is.

Voordeel is dat je van tevoren weet wat je kan verwachten en dat je de film kan skippen of de film juist gaat kijken. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat je bij deze regisseurs de ene film fantastisch vindt en de andere film enorme rotzooi. Het ligt dicht bij elkaar en ook bij the Northman is dat echt niet anders. Het is echt een enorme audiovisuele ervaring waar je U tegen zegt. Wat eigenlijk in zo'n beetje elke andere vikingfilm ontbreekt komt in the Northman echt ontzettend goed naar voren. En dat is de mythische wereld waar deze mensen in geloofden. Dit resulteert in deze film in behoorlijk veel wazige momenten waarin je echt in een trip beland lijkt te geraken. Vooral de eerste 15 minuten kan het voor mensen een behoorlijk pittige hap zijn voor mensen en had ik ook de vrees dat ik 120 minuten lang naar dit soort spacende trips zou gaan kijken. Toch toont het wel aan dat deze woeste mannen duidelijk ergens in geloofden en behoorlijk een waren met hun geloof.

Gelukkig switcht Eggers wel enigszins naar een normaal plot dat te volgen is, maar waar zijn unieke manier van films maken toch duidelijk naar voren komt. Hoe vaak ik het beeld wel niet stil heb willen zetten om even te genieten van de composities of dat ik op het ritme van de muziek mee zit te drummen. Dit komt dan ook zeker in mijn filmcollectie en ik hoop dat hier een 4K versie van uit zal komen.

Het was werkelijk genieten en de balans van het "zweverige" en een volgbare film is in mijn ogen precies goed, waar ik in een film als The Green Knight, zoals YouDrunkGoHome ook vergelijkt, de balans in mijn ogen compleet zoek is en je achteraf geen idee hebt naar wat je hebt zitten kijken. Het is handig als het plot het audiovisuele ondersteunt en andersom ook.

Dus een aanrader voor eenieder die van de films van Eggers houdt of een keer een totaal andere beleving willen en daarvoor open staan. Laat dit links liggen als je geen fan bent van dit soort type films waarin je vooral meegesleurd wordt in de beleving en het plot niet het belangrijkste is.

4,0*

The VVitch vond ik een vreselijk saaie drol en The Lighthouse heb ik niet gezien maar trekt me ook niet echt. Niettemin, met alle lovende kritieken toch maar erop gegokt om deze mee te pakken in de bios. Het werd geen succes.

De plot is enorm simpel maar Eggers trekt er toch ruim 2 uur voor uit. Soms kan dat prima, denk aan Leones westerns die niet heel veel moeilijkere plots hebben. Alleen het verschil is dat Leone weet hoe hij spankracht houdt en Eggers weet dat niet. Ook de acteurs weten geen raad met hun rol. Alexander Skarsgård is vrij kleurloos en weet geen moment te boeien, laat staan de film te dragen. Wat Kidman doet is me een raadsel, Taylor-Joy loopt met een raar accent rond waar ze zich niet prettig bij voelt en de rest heeft te kleine rollen om er iets van te maken.

Visueel ook enorm teleurstellend (net als The VVitch trouwens). Veel grijs en Eggers weet mooie landschappen gewoon saai in beeld te krijgen. Geen één shot waarbij ik dacht: zo, dat is knap gedaan. Of: dat is mooi in beeld gezet. Ook veel scènes in het donker bij het licht van vuur, allemaal eentonig en er wordt niets bijzonders mee gedaan. En de sfeer is zo enorm serieus dat het bijna lachwekkend wordt. Vooral kleine dingen gaan dan storen. Hoe de jonge prins kan ontsnappen bijvoorbeeld. Vol in beeld voor de aanvallers weet hij weg te lopen. Is er dan niemand die even achter hem aangaat? De koning was al neer immers. Maar ook die droomsequenties tussendoor passen totaal niet bij dat rauwe realistische karakter van de rest.
Als bioscoopervaring met enkele harde goede actiescènes en vooral de pompende muziek kan dit af en toe nog wel tellen, maar ik denk als ik dit thuis had bekeken was ook dat effect van de muziek volledig afwezig.

De actie is vrij kleinschalig, de omgevingen kaal en zoveel sets en decors zitten er niet in. Hoe dit ding ooit 90 miljoen heeft moeten kosten is een raadsel. Allicht 50 miljoen voor enkele grote namen op de poster, maar geen van allen weet echt indruk te maken. Dan blijft er weinig over. 1,5*.

Net gezien, zeer goede film, spectaculair, lsd trip, actie en mythisch. 5 sterren.

"Remember for whom you shed your last teardrop."

Met 'The Witch' liet Robert Eggers al zien een fijn gevoel voor detail en authenticiteit te hebben. Met een aanzienlijk hoger budget probeert hij nu een iets toegankelijke film te maken.

Ditmaal kiest hij ervoor om een Vikingepos te maken rondom de Scandinavische legende van Amleth. In deze vorm zie je hoe de jonge prins getuige is op de moord van zijn vader en vervolgens zint op wraak. Hiervoor bewandelt hij een pad gevuld met de nodige waanzin.

Voor een dergelijk rechtlijnig verhaal worden er toch veel omzwervingen gemaakt. Weliswaar is het interessant om de Noorse mythologie te zien en alles wat daarmee gepaard gaat, maar dit maakt de film naar mijn mening iets te langdradig. Bijkans lijkt men te vergeten dat er nog wraak moet worden genomen...

Over het geheel genomen zit de sfeer er wel gelijk goed in; lekker rauw en zowat compromisloos. Eggers brengt dit zonder enige opsmuk in beeld. Dit levert een aantal brute momenten op waarin er vol inzet wordt op het aloude oerinstinct. Als kijker word je er helemaal in ondergedompeld. Het zorgt in ieder geval voor een enerverende ervaring.

Al met al is 'The Northman' een intrigerend epos te noemen, maar houd er zeker rekening mee dat je enige affiniteit met Eggers' eerdere werk moet hebben om deze film te kunnen appreciëren. Desalniettemin is het fijn om eens totaal iets anders te zien.

Dikke 3,0 sterren.

Het verhaal van The Northman is gebaseerd op het Deense volksverhaal uit de 12de/13de eeuw, dat op zijn beurt een IJslandse legende uit de 10de eeuw zou verhalen, over prins Amleth die zich wreekte op zijn oom. Shakespeare’s beroemd toneelwerk Hamlet, Prince of Denmark is op hetzelfde verhaal gebaseerd. Amleth (of Hamlet) is overigens IJslands voor ‘dwaas’ en een belangrijk thema van het verhaal is dat het wijs is om je als een dwaas voor te doen als je wraak wilt nemen en daarvoor je tegenstander moet misleiden.

Een ander opvallend thema van de film is dat van het beest in de mens: niet alleen is Amleth een prins die zich voordoet als slaaf om z’n vijand te misleiden maar hij is ook een sterke beer en – geboren uit een barbaarse daad (verkrachting) – een ongetemde wolf die zijn menselijkheid nog moet vinden. En, zoals we ook gewend zijn bij Shakespeare, zijn er heksen die de toekomst voorspellen want de Nornen (Noordse schikgodinnen) spinnen de draad van lot en niemand kan deze draad breken (dat het verhaal een tragedie maakt). In de film brengt het lot de draad van Amleth samen met die van Olga die hem liefde en daarmee menselijkheid leert naast de haat waarmee hij is vervuld.

Het is een typische Eggers-film geworden: de uitwerking van het verhaal is niet heel interessant en zelfs wat clichématig, al zijn de personages bij Egger wat minder eendimensioneel (niet puur goed of puur kwaad) zoals in de gangbare Hollywoodfilm, uiten die personages zich meer poëtisch dan ad rem, waardoor de film serieuzer voelt dan de gebruikelijke snedige popcorn-actiefilm, en is het wat authentieker dan we gewend zijn doordat veel aandacht is voor de religieuze inbedding met veel heidense rituelen in plaats van de gangbare postmoderne injectie van moderne elementen of opvattingen in een oud verhaal (zoals in The Green Knight waar deze film een beetje op lijkt). Bovenal is de film sfeervol, rauw en gewelddadig – een beetje een cinematografische equivalent van het paganisme van Scandinavische death metal – en in die zin wel een bijzondere ervaring, al is het zeker geen meesterwerk.

Beter dan ik had gedacht toen ik las dat dit kwam van de regisseur achter het slaapverwekkende The VVitch en The Lighthouse, maar er had nog wel meer uitgehaald kunnen worden. Positief, de mensen komen wel kijken want zaterdagavond zat de zaal afgeladen vol en dat in weken dat er toch een gigantisch bioscoopaanbod is. Dus dit spreekt toch nog wel aan, wat weer niet gek is als je weet waar het om draait. Maar ik denk wel dat een hoop mensen die zich niet zo goed hebben ingelezen ook wel wat teleurgesteld zijn, want dit is geen Gladiator-achtig actie-spektakel. The Northman is vrij klein gehouden en de actie is er ook maar spaarzaam.

We volgen een zoon die ziet dat zijn vader word vermoord door zijn oom, moet vluchten en wraak wil nemen. Dat is een vrij basic plot, maar de film gaat wel dieper dan dat door er ook mythologie en culturele aspecten in te stoppen, net als dat ik het wel aardig vond dat niet ieder personage is wie je denkt dat 'ie is. Maakt dat de film voor mij beter? Niet echt. Het is soms wel echt aan de trage kant, maar goddank niet zo erg als bij de andere films van deze regisseur. Tussen een hoop spirituele momenten zit er gelukkig ook nog een redelijk behapbaar verhaal en is er ook nog wel wat actie aanwezig. Maar op dat punt valt de film me wel wat tegen, want het had van mij wel rauwer en bloederiger gekund. Je zag de camera toch wel geregeld dingen niet in beeld brengen of wegdraaien. Idem bij bloot. Voor een r-rated film en zeker voor een viking-film bleef het nog vrij netjes. Zeker richting het einde met de gewenste wraak houdt de film zich veel te veel in. Het zal niet bij deze regisseur pakken, want daar hoopte ik toch wel op een alle remmen los-moment. Het slotgevecht was wel mooi gefilmd, net zoals de film sowieso een paar schitterende shots kende, maar het zal me niet nog jaren bij blijven.

Wel zonde dat de film heel grauw, kleurloos en donker is gefilmd. Het is een stijlkeuze, maar ik had het anders gedaan. Ik miste de zon, het blauwe water, de groene natuur.

The Northman is best goed geworden, maar geen topfilm. De cast is behoorlijk, maar nooit memorabel. Dat is sowieso het gevoel dat ik bij deze film blijft houden. Er had echt wel meer ingezeten.

3,5*

Matig.

Behoorlijk zwaarwichtig bedoeld wraakepos, weliswaar met een hoop mythologische en folkloristische dingetjes, maar toch een stuk rechtlijniger dan verwacht. Ik krijg het bijna niet uitgetypt, maar het had van mij zowaar abstracter mogen zijn. Niet dat ik van dat zweverige hou, maar dat had misschien geholpen tegen het nogal potsierlijke gevoel dat de film mij nu geeft.

Dat potsierlijke wordt perfect belichaamd door Alexander Skarsgård, de ideale lomperik: stevig afgetraind, maar o zo gespeend van enig charisma en niet veel meer dan een wat norse, knokkende brombeer. De sérieux ligt er onder meer bij hem erg dik op en dat ik had net omgekeerd willen zien. Zijn tegenspelers vind ik ietsje beter, hoewel sommigen er een te kleine rol op nahouden - denk dan WIllem Dafoe.

Audiovisueel is het verder wel aardig. Er zitten geregeld mooie shots tussen, al had er net iets meer contrast mogen inzitten. De triestige grijze beelden zijn onontbeerlijk in een vikingverhaal, maar het finale duel bewijst dat een wat meer uitgesproken kleurengebruik toch ook wel enige schoonheid huisvest.

Maar bon, gisteravond toch een geslaagde bioscoopavond gehad. Dat ik kennelijk de enige geïnteresseerde was en dus in een lege zaal zat, zal daar ook wel aan meegeholpen hebben.

2,5

Na het in 2020 zien van "The VVitch: A New-England Folktale (2015)" van regisseur Robert Eggers was ik wel benieuwd naar deze "The Northman" en een gedeelte van de cast uit "The VVitch", zien we ook in deze film weer terug en dan doel ik op Anya Taylor-Joy en Ralph Ineson, waarbij de laatste maar een kleine rol heeft.

The Northman neemt je mee terug naar het jaar 895 na Christus. Op het eiland Hrafnsey ziet kleine Amleth (Oscar Novak) hoe zijn vader Aurvandil (Ethan Hakwe) wordt vermoord door diens halfbroer Fjölnir (Claes Bang) en hoe zijn moeder Gudrún (Nicole Kidman) wordt meegenomen. De Vikingzoon ontsnapt in een roeibootje en schreeuwt: “Wreek vader, red moeder, dood Fjölnir!” En zo geschiedt. Twintig jaar later, als Amleth (Alexander Skarsgård) inmiddels een gespierde en meedogenloze Vikingkrijger is geworden, laat hij zich als slaaf verschepen naar IJsland waar zijn laffe oom woont. Hij wordt te werk gesteld op de boerderij van Fjölnir, waar hij samen met zijn nieuwe bondgenoot, het Slavische slavenmeisje Olga (Anya Taylor-Joy), wacht op het juiste moment om toe te slaan.

Qua plot heeft "The Northman" weinig om het lijf, waardoor de film soms wat saai, lang en clichematig aanvoelt. Gelukkig heeft Eggers wel drie sterke troeven in handen om je toch op het puntje van je bioscoopstoel (het was gisteren overigens niet druk bij de film) te laten zitten. Ten eerste is daar de topcast die dit avontuur bevolkt, met als hoogtepunt een afgetrainde Alexander Skarsgård, die veel indruk maakt als vechtmachine Amleth. En daarnaast spelen toppers als Nicole Kidman, Ethan Hawke en Willem Dafoe ook hele sterke bijrollen, hoewel de laatste twee maar kort te zien zijn.

Als tweede zijn er de prachtige dialogen die Eggers samen schreef met Sjón. Deze IJslandse dichter brengt je in vervoering met toverwoorden als "slachtwolven", "vloekspreker" en "dwaalprofeet". Maar het allermooist (de derde troef) zijn de sfeerrijke beelden vol onheil waarmee Eggers zijn barokke wraakepos optuigt. Vooral zijn adembenemende climax rond de IJslandse vulkaan Hekla sleurt je nog dieper het verhaal binnen. Er zijn gruwelijke waanbeelden, bovennatuurlijke openbaringen en bijna zintuigelijke scènes waarin wind, regen, sneeuw, modder en as in je gezicht lijken te slaan. Alsof je naast Amleth over de IJslandse heuvels tijgert, op zoek naar wraak.

Ook de scènes in de nacht zijn schitterend met veel donker en grauw en waarbij het lijkt alsof de film zwart-wit is en dat met de warme gloed van een kampvuur als enige kleurbron. Waar "The Northman" zeker ook in slaagt, is het bloederig geweld en het laten zien op welke gruwelijke manieren iemand vermoord kan worden. Niks wordt aan je verbeelding overgelaten, waardoor het tijdperk waarin de film zich afspeelt nog realistischer overkomt.

De cast maakt "The Northman" zeker al het kijken waard en met name Alexander Skarsgård (hem kan ik vooral van de televisieserie "True Blood (TV Series 2008–2014)", waarvan ik de eerste drie seizoenen van heb gezien). Wat vooral opvalt is hoe voorovergebogen hij z’n schouders houdt, waarmee hij zijn aanvalshouding er bijna dwangmatig uit laat zien. Ik vond hem in ieder geval perfect gecast als vechtmachine, die o.a. met bijlen een muur van de vijand beklimt, met een bloedbad tot gevolg en natuurlijk krijgt hij op het einde zijn wraak (zowel op zijn oom als op zijn moeder). Een Oscar gaat deze sympathieke acteur echter voor zijn rol niet winnen. Ik dacht overigens even dat z’n echte vader, te weten Stellan Skarsgård), de rol van mannelijke heks in de grot speelde, maar dat bleek niet het geval.

Taylor-Joy (met haar aparte gezicht) is natuurlijk perfect gecast als een witharige Germaanse en dat geldt eigenlijk ook voor de IJslandse zangeres Björk. Hoewel haar rol zeer beperkt is, ze past perfect in deze film. Misschien nog wel beter dan Willem Dafoe in de de kleine rol als hofnar. Verder is Nicole Kidman gewoon goed als altijd en ik moest ook lachen om haar tijdens een scène, waarbij ze zegt "Wat is je zwaard lang" Haar rol is echter ook niet zo groot. Ethan Hawke's rol is echter nog kleiner, maar hij speelt de stoere vaderrol wel goed.

"The Northman" zit filmtechnisch sterk in elkaar, maar het verhaal is wel te standaard (er zit eigenlijk ook geen verrassing in) en biedt weinig vernieuwends binnen het wraakgenre. Wat dat betreft is "The Northman" niet meer dan een redelijke doorsnee wraakfilm. Maar de geweldige acteurs, de verpletterende beelden, het geweld en de poëtische dialogen maken heel veel goed.

P.S. de titelsong "Northman" van Sue Thompson mocht er overigens ook wezen

Intense zit wel. Zeker niet voor iedereen weg gelegd, merkte het ook wel in de zaal dat sommige mensen het vaak eerder grappig vonden. Prachtige beelden en muziek ook. Zeker genoten.

Brute vikingfilm.. duister en rauw... Eggers voelt zich duidelijk thuis in donkere beelden met weinig belichting. Daaruit komt het mystieke in sommige scènes mooi naar boven bvb de sjamaan met dat hoofd van zijn voorganger. The Northmen is toegankelijker dan zijn arthouse voorgangers, maar dan nog heeft hij een stijl die je even over je heen moet laten gaan.

Een sterke film zonder romantisering, die goddeloze barbaren opvoert, en met succes de (beperkte) denkwereld van de noormannen overbrengt. Het kernverhaal mag dan niet meer dan een voorspelbaar wraakverhaal zijn, de onderdompeling in heidense rituelen, dynastieke strubbelingen, Noorse geloofspatronen en contact met de natuurelementen maken de film ontzettend boeiend tot de laatste seconde. Ook visueel zitten er interessante Eggers-momenten tussen (die stamboom). Dit is nu al vast en zeker een top 10 notering in december en een verademing tussen al die platte CGI en Marvel spektakelfilms.

The northman

van de enkele geruchten die de ronde deed is uiteindelijk niet veel van waar, het is geen groot episch viking verhaal noch 100% historisch accuraat, dan heb ik toch wel betere gezien.

Maar het is wel een hele mooie film die aardig de tijd van die periode weergeeft, geweld, beestgedrag, mytische en mysterieuze symbolen en mensen met gebruik van substanties om daar kracht bij mee te zetten. Mooi gebruik van het donker en licht om de sfeer te zetten, vaak genoeg werkt het niet in films en zie je niks omdat het te donker is. En wat ook karakter en sfeer eraan geeft is de taal die ze spreken ook al is het soms niet verstaanbaar. k

“I will avenge you, Father! I will save you, Mother! I will kill you, Fjölnir!”

Gisteravond ben ik met een paar vrienden richting deze film afgereisd zonder enige echte verwachting. Concluderend dat de zaal waarin we zaten nogal “irritaties” opwekte, er ook meer een slachtpartij werd verwacht bij deze film dan de mooie cinematografie wat ‘Eggers’ ons voorschotelde. En ik mag zeggen (helaas) dat ik me ook moet voegen bij de mensen die wellicht wat meer slagvelden wou zien, toch kon ik mijzelf onwijs vermaken met de mythologie wat werd verfilmd, aangezien ik zelf onwijs geïnteresseerd hierin ben (en nee; dat komt niet door de serie “Vikings”) en veel aanknopingspunten kon maken met het verhaal en de mythologie. Daarnaast wist de film genoeg mooie scenes te bieden, ook qua actie, en ook deze scenes waren van prima kwaliteit.

Want geheel zonder actie kom je hier echt niet te zitten. Aangezien ‘Amleth’ (Alexander Skarsgård) zich een baan moest vechten door verschillende vijanden om uiteindelijk bij zijn doel terecht te komen. En helaas, duurde dat voor mij iets te lang. Want ‘Eggers’ draait hier te lang omheen, om zowaar wel meer een mooiere sfeer te creëren maar, het doden van zijn oom had al op zoveel momenten eerder gekund waardoor het eigenlijk wat langdradig en misschien wel slapjes aanvoelde. Het plot is dan ook niet héél bijzonder te noemen, het verhaal is leuk en als je een beetje bent ingelezen over het ‘geloof’ dan kom je niet met al te veel vragen te zitten, toch is het geen spektakel; het is nogal een simpele verhaallijn en einddoel.

Toch weet ‘Eggers’ zie daar best goed uit te werken. De cast is daarvan al een rugsteun voor het slappe plot, en zeker ‘Alexander Skarsgård’ wist de nodige indruk te maken als ‘Amleth’. De afgetrainde Zweed wist zich wel raad met de vechtscènes, en de indrukken die hij maakte (zeker met he lange haar) als doorgewinterde Viking. Toch is hij charismatisch niet sterk, dit zorgde toch soms voor wat saaiere momenten waar hij niet sterk uit komt, voornamelijk bij de wat rustigere scenes. Ook vond ik ‘Nicole Kidman’ gewoon goed acteren, niks ergs aan en ze sprak wel echt boekdelen als de kwaadaardige moeder in het verhaal. Voor mij sprong toch wel ‘Anya Taylor-Joy’ eruit, met haar toch wel mooie witte haren en het prachtige lichaam om te zien, waarin ze in deze film meer functioneert als een Walküre, deed ze het overigens ook gewoon prima als ‘Olga’.

Het IJslandse omgeving mag gewoon niet vergeten worden in deze film, daar kom je overigens ook gewoon niet langsheen maar, het is echt een prachtig beeld om te zien. Toch ben ik wel van mening dat het stuk op IJsland voor mij iets korter had gemogen, en wellicht nog een extra gevecht op het eiland was ook leuk geweest. ‘Eggers’ weet overigens wel raad met de setting, en zijn mix tussen licht en donker werkte onwijs goed, en hij kon zelfs het donker goed gebruiken om een duistere sfeer het kamp in te krijgen waardoor de film wellicht nog wat eng wist te worden. Deze duistere sfeer houdt de film overigens constant, alleen zijn werk met de opkomende lichten van o.a. een kampvuur was onwijs goed.

Ook waren de rituelen in overvloed, waardoor je merkte dat er in de zaal een soort concentratieverlies was (waardoor mensen irritant werden). Het gehuil als een wolf van ’Skarsgård’ wekt ook de nodige “lach momenten” op voor sommigen, wat ik overigens wel iets kon begrijpen omdat ik er in het begin ook erg aan moest wennen. De film start overigens wel heel vet wanneer ze in Rusland een kamp aanvallen, en de bruutheid van de film echt wel naar boven kwam, jammer genoeg dat we zulke momenten niet meer hebben gekregen van ‘Eggers’.

Ik ben onwijs tevreden met hetgeen wat ik heb gezien, en was positief verrast aan het einde. Mensen die met het idee naar de bioscoop gaan om veel veldslagen te zijn, zitten mis, dit wraakverhaal heeft genoeg bloederige scenes met veel actie, alleen het is inderdaad niet de serie “Vikings”. Hoewel sommige punten nog iets beter hadden gekund, hoor je mij verder zeker niet klagen.

Bijzondere film van Eggers welk toch volledig een ander pad bewandelt dan The vvitch en The lighthouse. Zuiver mainstream is dit niet, maar filmhuis evenmin. Er valt best wel wat geweld te bespeuren in de film. Geen grote veldslagen, maar aan bloed en doden toch geen gebrek. De film kent weinig rustige momenten. Het doet de film vervolgens erg druk overkomen. Wanneer er geen bloed vloeit, staat de film bol van de folkloristische scènes waarbij de Noorse mythologie en rituelen centraal staan.

Bij dit laatste haalt Eggers alles uit de kast met vreemde gebruiken, heksen, orakels en zelfs Walkures. En ook in het begin vond ik de dialogen vrij theatraal, niet zo gekunsteld als in de Coen’s The tragedy of Macbeth (Film, 2021), maar toch. Ik moest ook geregeld terugdenken aan The green knight (Film, 2021) waarbij ook legendes en mythologie op de voorgrond traden.

Al bij al een simpele wraakfilm die nergens echt stil viel, maar waarbij Eggers zijn stempel drukte om er visueel en auditief een spektakel van te maken. Dat auditieve gegrom was soms erg aanwezig, maar stoorde me minder dan sommigen anderen hier, maar ik kan het best begrijpen.

Wederom onder de indruk van Robert Eggers. Het heeft zeker wel enige aspecten gemeen met z'n eerdere films The VVitch en The Lighthouse, en dan bedoel ik niet alleen de immersieve historische setting en de overweldigende visuals. De focus op een historisch verhaal en de licht bovennatuurlijke tonen komen ook hier weer terug, en ik vind het geweldig. Het is wel wat minder arthouse, met een duidelijk en goed te volgen plot. In de kern is dit een relatief simpel en niet altijd heel verrassend wraakverhaal. Gebaseerd op de saga die ook Hamlet geïnspireerd heeft, en daardoor ook de moeder van alle wraakverhalen.

Maar goed. Overweldigend was het juiste woord. Een paar kleine kanttekeningen houden het van de volle vijf sterren af, dus laat ik die gelijk maar even noemen. Gezien het wat lichte plot was het op momenten wat trager dan wat mij betreft nodig is, en soms waren de dialogen ietwat potsierlijk en theatraal. Maar het zag er wederom echt fantastisch uit, en het voelde ook echt aan alsof ik diep in de Middeleeuwen de Vikingwereld van nabij mocht aanschouwen. Met alle heidense mystiek die er bij komt kijken - met visioenen, heksen, vele elementen die ik kende uit de Noorse mythologie, en de mix van bruut en vies realisme en bovennatuurlijke elementen werkte uitstekend voor mij. En, ik heb misschien gezegd dat het plot wat simpel was, maar alsnog wel heel effectief, en op spectaculaire wijze uitgevoerd. Met bruut geweld, spectaculaire gevechten en een niet altijd even vleiend maar wel overtuigend beeld van de donkere middeleeuwen. Ik ga nog even nagenieten.

Een vreemde mix van gore, mythologie en actie. Maar niet bepaald Shakespeare, hoewel er bekende elementen inzaten: verschuilen achter een weefgetouw, een schedel van een hofnar, en het hoofdplot natuurlijk. Maar waar Hamlet waanzinnig is - of speelt - is Amleth rechttoe rechtaan een moordmachine met een ijzeren hart.

Daarnaast verbraken de bekendere acteurs voor mij de betovering, want het besef dat je naar Nicole Kidman of Willem Dafoe zit te kijken past niet echt bij Noorse mythologie. Ook hoofdstuktitels als ‘The Gates of Hell’ verbreking die betovering want teveel metal geluisterd om een gniffel te kunnen onderdrukken.

Voor nu een 7, maar ik wacht een tweede kijkbeurt af.

Voorspelbaar viking rituelen en moorden. Wat een bar slecht script.

Eggers.

Weer een dappere film van Eggers. Verhaaltje is niet heel boeiend. Het is kennelijk een oude folklore en Hamlet heeft er zelfs wat mosterd vandaan gehaald. Maar in the end in de filmwereld is dit verhaal tig keer verteld. Maar het is vooral de visuele uitwerking die werkt. Eggers blijft continu doorgaan met muziek, visuals en gaat 100 procent voor een viking vertelling. Mix van mythes met geweld. Veel hedendaagse films gaan meta omdat er zo een angst heerst dat iemand je film belachelijk maakt. Maar Eggers geeft haters genoeg ammo, maar uiteindelijk als het dan wel aanslaat zoals bij mij, is het een heerlijke kijkervaring. Soms slaat het totaal niet aan bij mij zoals een Mandy, maar ik waardeer wel dat een maker gewoon full voor zijn/haar visie gaat. Daar komen de boeiendste film uit.

Ben heel benieuwd waar Eggers nu heengaat. Kan mij niet voorstellen dat men dacht dat dit een box-office hit zou zijn. Straks verkopen aan streaming dienst en je schrijft wel weer zwarte cijfers. Wil Eggers wel eens een film zien maken in het hier en nu of een sci-fi.

4 sterren.

Wat een kut film zeg!

Qua verhaallijn niks nieuws en saai. Ook het "gewelddadige" van de film vond ik behoorlijk tegenvallen. Ik had hem veel bruter verwacht. Sommige acties kwamen net niet in beeld. Dat vind ik altijd wel jammer. Ik ga dan gelijk bedenken: Hebben ze de techniek niet in huis om het goed in beeld te brengen of ....? Daarnaast vond ik sowieso niet alle vecht scenes goed uitgevoerd. We weten allemaal dat het niet echt is, maar dat dit ook zichtbaar is, is wel triest.

Wat betreft de gedragingen van de mannen (het dierlijk-gedrag en het grunten) hoort wellicht uit die tijd. Ik begon me hier op een gegeven moment aan te storen, niks voor mij.

Het was een lange zit in de bioscoop.

Persoonlijk vond ik de serie's Vikings en Vikings Valhalla beter en prettiger om naar te kijken.

Prima film. Wat teveel geschreeuw, maar stevige performance van een wat sombere Skarsgard die zich schikt naar een noodlot dat hij beschouwt als onvermijdelijk. De scenes met rituelen en sjamanen kunnen misschien wat vervreemdend werken maar zijn gelukkig niet te vaag. Al met al is het verhaal heel simpel en wordt er niet moeilijk gedaan met allerlei symboliek en andere arty farty-ness. De noordelijke landschappen zijn fraai zoals je mag verwachten maar het heeft weinig opsmuk en houdt het meestal sober. Geen spektakel, wel boeiend genoeg om te blijven kijken in al zijn eenvoud. De vrouwelijke karakters spelen een niet te onderschatten sleutelrol en voor de invulling daarvan zorgen de (toegegeven zeer fraaie) space alien Anya Taylor-Joy en Nicole Kidman, waar ik steeds minder mee heb. De moeite waard om een keer te zien, maar meer ook niet.

Zeer originele, bijzondere film. Gelukkig dus absoluut geen doorsnee popcorn Hollywood film. Gezien in een bijna lege bios 's nachts en dat droeg ook zeker bij aan de ervaring. Groot pluspunt was de ruwheid van de Viking tijd die weergegeven werd. Hoe bruter hoe beter! Zeker de Berserker scene met de aanval op het dorp was zeer goed gedaan, uitmuntend zelf! Qua visueel aspect presteerde de film ook erg goed met zeer mooie locaties in IJsland e.d. Echter, het tempo van de film zakte naar mijn mening wel geregeld in. Ik begrijp dat je als regisseur keuzes moet maken: zoals van, wordt het gewoon een popcorn Hollywood film of meer specialer? Maar goed, bij bepaalde scenes glipte mijn aandacht wel een beetje weg. Al met al zeker een film die je bij blijft hangen.

4/5

Eerlijk ik vond hem erg saai en zoals door anderen al geschreven tegenvallen.

Duurt allemaal wel erg lang en van echte massale actie is weinig te zien.

Films/serie zoals Viking of Vikings zijn vele male beter .

Ben blij dat ik hier niet voor naar de Bios ben gegaan!

Een magere 2 sterren is eigenlijk al te veel van het goede.

De film viel flink tegen, we hadden er meer van verwacht, verhaal begon goed, einde was ook goed,

maar er zaten stukken in die de film zo onrealistisch maakten. dat de zin om verder te kijken verging.

Een curieuze maar grotendeels wel geslaagde mix van surrealistische arthouse-fantasy en blockbuster-spektakel. De malle accenten en de dik aangezette aanpak van het geheel zorgen niet bepaald voor een subtiele kijkervaring, maar plot en personages zijn dermate boeiend dat je als kijker toch wordt meegezogen in de gebeurtenissen. En visueel heeft regisseur Robert Eggers er iets heel bijzonders van gemaakt.

Speciale film over niet de Noormannen, maar een Noorman die na vele jaren terugkeert om wraak te nemen op zijn nonkel en zijn moeder te redden. Qua shots zijn er echt wel magnifieke beelden geschoten. Nu voor mij is een film meer dan cinematografie. Zonder binding met de personages in samenspraak met een goed verhaal is het voor mij meestal niet echt goed. Binding met de personages is redelijk. Goed verhaal eveneens redelijk maar in feite niks nieuws. De setting en het historische karakter zijn wel vernieuwend. Soms van die vreemde taal zoals in The Lighthouse (Eggers' vorige film die ik echt slecht vond), maar dat kon er hier nog mee door. Er zijn een paar scènes die er echt wel uitspringen mede ook door de manier waarop het gefilmd werd. Ergens teleurgesteld maar ergens ook verrast, al had ik wel verwacht dat het een atypische Vikingfilm ging zijn.

Keek lekker weg, geen seconde verveeld. De rauwe touch en donkere setting kan ik wel vet appreciëren.

Sterk historisch wraak drama. Het verhaal kent weinig verrassingen, maar wordt vakkundig uitgewerkt door Eggers. De opbouw is goed en de film verveelt geen moment, ondanks de vele rustmomenten. Er is continue een donkere spanning voelbaar en als kijker wordt je daarin meegetrokken. De film bevat naast wat actie en bruut geweld ook wat occulte scenes, die niet iedereen even goed zullen waarderen, maar wel passend bij het verhaal zijn. Het acteerwerk is verder dik in orde. Visueel ziet de film er goed uit, lekker donker en grauw wat goed past bij het verhaal. Mooi geheel. 4.0

Fjölnir [Claes Bang] vermoordt zijn broer Koning Aurvandil [Ethan Hawke] maar op wonderbaarlijke (en ongeloofwaardige) wijze weet Aurvandils zoon Amleth [Alexander Skarsgård] met een roeibootje per zee te ontsnappen. Jaren later zint de inmiddels volwassen Amleth op wraak en ontdekt hij tot zijn verbijstering dat zijn moeder [Nicole Kidman] nu Fjölnirs vrouw is. Een hoop testosteron in deze variant op Hamlet, maar dan met dialogen die vaak vallen onder de categorie ‘zo slecht dat ze leuk zijn’. De acteurs nemen het allemaal veel te serieus waardoor dit voorbestemd is om een cultklassieker te worden, maar dan wel om de verkeerde redenen. Eggers verhoogt onbedoeld de hilariteit door de mannen veel te laten schreeuwen en vloeken. Eggers neemt de aandacht voor de Vikingcultuur van de 10e eeuw serieus, maar die authenticiteit verhoogd eerder de feestvreugde dan de spanning. Onbedoeld grappig en volstrekt belachelijk.

Cinematografisch meesterwerkje, met een echt beest in de hoofdrol. Blij dat de Noormannen hier worden afgebeeld als de gewelddadige barbaren die ze waren en niet als vredelievende, misbegrepen handelaars zoals tegenwoordig op school aangeleerd wordt.