The Northman (2022)

Enorme flop vind ik zwaar uitgedrukt. Het is niet dat de film 150 mjn gekost heeft en 20 binnen heeft gehaald. Snap dat er ook marketingkosten zijn. Maar er is ook nog een leven op streaming, tv en schijf. Al zijn die laatste twee wel door Hollywood zelf een beetje de nek om gedraaid. Maar dat is een veel breder probleem.

Toch zal The Northman in Amerika, die vooral naar hun eigen markt kijken, als flop worden bestempeld.

In dit artikel wordt gezegd dat de film minstens 200 miljoen Dollar had moeten opbrengen:

Robert Eggers blikt terug op The Northman-flop - Vertigo - vertigoweb.be

Tja, toch een beetje een tegenvaller. Had er meer van verwacht. Beetje apart. Visueel niet slecht maar had wat meer actie verwacht en bruter geweld. Dat was schijnbaar niet de insteek.

Geen hele verkeerde film, maar ik had hier zo veel meer van verwacht .. ik had de trailer gezien en had echt weer een keer gehoopt op en film zoals gladiator of troy met een goed wraak gehalte, een goed verhaal, en met mooie gevecht scènes .

Dit bleek allemaal erg zwak te zijn.. ik vond dit zelfs een enorme domper . Het was saai en erg langzaam . Dit lag niet aan de acteurs , maar aan het verhaal , waarin niks boeiends werd verteld naar mijn inzicht .

Kort hierna , was de gehele spanning eraf voor mij en ben ik lekker gaan liggen , om deze film met moeite af te kunnen kijken . Ik vond dit erg jammer , want er had zeker meer in gezeten .

Gewoon The Lion King met debielen ipv leeuwen

Robert Eggers: ‘This is me trying to do Conan the Barbarian by way of Andrei Rublev.’

Daarom klonk het verhaal me zo bekend in de oren!

Het is de ‘origine story’ van Hamlet, dus ja. Het plot kent weinig verrassingen. Maar goed, het plot was ook niet erg van belang voor Eggers. Het gaat om de bouwstenen.

De bouwstenen van een verhaal? En wat heeft The Northman te maken met Andrei Rublev van Tarkovsky?

Niet de bouwstenen van het verhaal, maar de bouwstenen van de wereld die Eggers creëert. Een overtuigend middeleeuws tijdsbeeld. Daarin heeft het veel weg van Rublev.

Ik heb nooit het gevoel gekregen dat The Northman gaat over sfeer en world-building. De focus in The Northman, mede door het vlotte tempo, lag mijn inziens bij het verhaal en, jawel, de actie. De film besteed nauwelijks tijd om ons de wereld van de Vikingen daadwerkelijk te laten aanvoelen. Met The Witch was dat wel even anders. Daar werd ik wel getransporteerd naar het tijdperk en de wereld van de film. Ik herinner mij zelfs het verhaal niet meer van The Witch, enkel de voortreffelijke, tastbare sfeer. Ik denk dat hij met The Northman toch ergens een blockbuster wou maken en niet het grote publiek wou vervelen met een trage sfeerfilm. Het Conan The Barbarian gedeelte kreeg de bovenhand op het Andrei Rublev gedeelte. Misschien dat er toch iets te veel geld mee gemoeid ging?

Heerlijk. Robert Eggers was al één van mijn favoriete nieuwe regisseurs, en met deze nieuwe film The Northman bevestigt hij dat des te meer. Zijn eerste twee films (bescheiden meesterwerkjes) waren beperkt qua opzet en speelden zich voornamelijk in een klein speelveld af; met The Northman echter gooit Eggers het over een veel grotere en ambitieuzere boeg. Altijd afwachten of zoiets werkt, maar dat was hier dubbel en dik het geval. Gelukkig is het ondanks de grote scope nog steeds 100% een Eggers film; veel toegevingen aan het 'mainstream'-publiek worden er niet gedaan (hoewel het een veel rechtlijniger en makkelijker te behappen narratief heeft dan bv. The Lighthouse). Het mythologische/religieuze/magische wereldbeeld van de middeleeuwen, uiteraard toegespitst op de Vikingcultuur, wordt in ongeveer elke scène benadrukt en doorgetrokken. De rituelen, gebruiken, vreemde denkwijzen over voorspellingen en lotstoestanden, en het feit dat Eggers dit allemaal zo authentiek en compromisloos in beeld brengt; fantastisch vind ik dat. En op dat vlak heeft het gewoon veel weg van zijn eerste film The VVitch, waarin ook zo'n authentiek tijds- en wereldbeeld werd gepresenteerd. Daarbuitenom zit er ook redelijk wat goed in beeld gebrachte actie en geweld in het geheel, meer zelfs dan ik op voorhand had gedacht (maar nergens te veel of een overkill). Goed gedoseerd doorheen de film, en nooit te lang aan een stuk. De one-take overval op het dorpje in het begin was indrukwekkend, en laat een andere kant van Eggers zien. Het geweld had misschien ietsje bruter moeten/kunnen zijn, maar zoiets maakt me verder weinig uit.

Fijne cast ook. Alexander Skarsgard moet vooral veel dreigend lopen, kijken en schreeuwen, maar begon ik tijdens de tweede helft van de film beter en beter te vinden, en Anya Taylor-Joy is altijd een hoogtepunt, zo ook hier. Sterke prestaties ook van Claes Bang en Nicole Kidman, die beide hun momentjes krijgen. En tja, dat het verhaal heel stereotiep is, dat klopt. Maar daar heb ik me echt geen seconde aan gestoord. En dat is het natuurlijk ook om een reden; het verhaal/de mythe waar de film op gebaseerd is, is de vroegste oorsprong van dit soort wraak-narratief. Uiteindelijk dient dit simpele 'A naar B naar C' plot ook enkel en alleen maar als een kapstok, om daaraan al die elementen van mythologie/magie, sfeer en middeleeuwse worldbuilding op te hangen. Dat je op voorhand weet hoe een verhaal als dit afloopt, is secundair.

Dikke 4*, balanceert op het randje van 4.5. Laat Eggers' Nosferatu maar komen aub.

Best bijzonder dat een film als deze gemaakt kan worden. Eigenlijk loop je gewoon te kijken naar een typische arthouse-film met een budget van 90 miljoen dollar. Het mainstream-publiek zal wellicht niet zo aan zijn trekken komen. Hoewel de film uitstekende actiescènes bevat – het hoogtepunt van de film is een in een take geschoten brute aanval van Vikingen op een dorpje – besteedt Eggers toch vooral bewonderenswaardig veel tijd aan het uitwerken van de tijd en plaats waarin zijn film zich afspeelt, met veel scènes gewijd aan folklore etc.

Overigens is de sfeer niet zo authentiek als in The Witch en The Lighthouse, films die ik om die reden alleen al wat hoger inschaal. Dat Engels met een maf accent doet daar direct al wat afbreuk aan. Voor de rest is alles weer met verbluffend veel oog voor detail uitgewerkt. De kostuums en sets etc. zijn meer dan imponerend. Daarnaast is de film visueel erg sterk, met ook een aardige score, en de voor Eggers typerende tripperige elementen werken heel goed.

Ik had aanvankelijk wel wat twijfels bij de casting van Kidman, maar dat betaalt zich alleen al in die scène met Gudrun en Amleth tegen het einde uit. Vond die kleine rolletjes voor Dafoe en Bjork verder wel geinig. Het verhaal is uiteindelijk natuurlijk overbekend, maar een film hoeft ook niet per se te verrassen natuurlijk, en dit is zeker ook meer dan slechts een eenvoudig wraakverhaal. De wraakgevoelens van Amleth worden niet geromantiseerd. Maar goed, uiteindelijk kijk je een film als deze vooral om je onder te laten dompelen in de sfeer, en dat lukt hier weer meer dan aardig.

Na een aantal mooie trailers en reviews gelezen te hebben ook de film gezien in Bios. Om maar met de deur in huis te vallen; Het was een zeer saaie en trage film. Als je de trailers hebt gezien dan zou ik het daar bij laten. Geen bioscoopbezoek waard en ook om later te huren is het nog zonde van je tijd. Het verhaal is erg saai. De acteurs doen hun best, maar het verhaal en de trage voortgang verpesten de belevenis. Als echte fan van dit genre moest ik halverwege de film zeer veel moeite doen om de filmzaal niet voortijdig te verlaten. Je blijft maar wachten tot er iets gaat gebeuren.. Dat is de kern van de film. Om heel eerlijk te zijn mis je helemaal niets als je deze overslaat.

Ik vond het begin met de nog jonge Amleth heel erg slecht, maar tenenkrommende dialogen en acteerwerk. Het wordt beter nadat Amleth volwassen is, maar het wordt nooit goed. En het is een stuk minder bloederig dan verwacht, of beter gezegd: het bloederige gebeurt net buiten beeld.

De trailer zag er fantastisch uit, dan de film zelf , saai ...2 sterren

Van Robert Eggers. The VVitch vond ik niet geweldig. The Lighthouse daarentegen wel. Op voorhand dus benieuwd welke wegen Eggers met The Northman inslaat. Dat blijken achteraf dezelfde en ook geheel andere wegen te zijn. Verderop meer daarover. Eerst maar eens de constatering benoemen dat The Northman een prachtige film is.

The Northman is veel explicieter dan zijn voorgangers. In de eerdere werken werden zaken soms slechts gesuggereerd en waren onduidelijk. Bij het kijken popte steeds de vraag op of gebeurtenissen daadwerkelijk plaatsvonden of het gevolg waren van de kracht der verbeelding. In The Northman zijn de dingen visueel gruwelijker en doorzichtiger. In The Northman worden lichaamsdelen afgehakt en mensen levend verbrand. De film laat weinig aan de suggestie over. Nu is het personage Amleth (Alexander Skarsgård) ook geen personage dat met suggestieve ontspanningsoefeningen in verband wordt gebracht. De man is een krijger. Een houwdegen. En zo gedraagt hij zich ook.

Betreffende het psychologische element zijn er duidelijker aanknopingspunten met de andere werken. De film zoekt in zijn personage naar grenzen. Waar houdt de rede op en begint de waanzin. In The Lighthouse werd de waanzin zichtbaar als gevolg van de geïsoleerde positie van de protagonisten. En door hun bovenmatige alcoholgebruik natuurlijk. In The Northman heeft de waanzin religieuze verbindingen. Bij de vikingen is religie volledig ingebed in het dagelijkse bestaan. Religie is geen aspect van het leven. Religie is het leven. Als Amleth religieus in vervoering raakt dan vermengt de spirituele wereld zich met de fysieke wereld. Daar zit geen spatje suggestie of verbeelding bij, maar is een feitelijke omstandigheid. Mooie scènes trouwens.

Nu zijn de scènes die zich bemoeien met de cultuur van de vikingen wat mij betreft niet alleen mooi, maar zelfs de mooiste scènes. In de film wordt een schitterend wereld geschapen die zich baseert op mythe en geschiedenis. Een wereld die geen vrolijk gevoel oproept maar eerder een grauwe en mysterieuze sfeer aanhangt. De religieuze en culturele rituelen die in deze wereld worden beoefend verzwaren dat gevoel. De wereld laat geen greintje licht toe, maar verzinkt ook niet geheel in duisternis. De wereld is een grauw oord waarin noch wit noch zwart de overheersende kleuren zijn. Het is terug te zien in Amleth. Hij wordt niet als held geportretteerd. Ook niet als slechterik. Hij vermoordt net als ieder ander zonder gêne degenen die hem in de weg staan. Zo werkt dat nu eenmaal in die wereld. De wereld is niet donker en niet licht. De wereld is gewoon zoals hij is.

De personages en hun doeleinden zijn interessant zonder dat de personages veel verdieping meekrijgen. Visueel is de film prachtig. De gecreëerde wereld is een boeiende plaats. Met name de verbinding die de film maakt met de alomtegenwoordige mythologie waaruit prachtige en ontzagwekkende beelden voortkomen is magnifiek. Het verhaal is niet slecht maar onderscheidt zich niet heel bijzonder van andere verhalen met een wraakmotief.

The Northman is een indrukwekkende film.

Zijn we teveel gewoon? Is de gewenning te groot?

Maar het was keer op keer zo, en dat werkte storend.

Overigens in natuurdocumentaires wordt dat heden ten dage ook toegepast...

De film begint met alle clichés op een hoop en doet 2 uur lang op hetzelfde elan verder.

Met die vikingen is het een beetje als met de indianen: allemaal stoere krijgers (brave warriors). Nooit staat er eens een suf exemplaar tegen de tent uit z'n neus te vreten.

Vermoeiend genre dit...

Tussen de kinderfilms, superhelden en franchisefilms is er gelukkig ook ruimte voor films als The Northman. Robert Eggers gooit opnieuw alle passie in een schilderachtige film na eerdere pareltjes als The Witch en The Lighthouse. Het verhaal van een Noorman die op zoek is naar wraak. Amleth, de naam doet al denken aan Hamlet. Zijn legende was dan ook de basis voor het latere verhaal van Shakespeaere. De acteurs brengen een mooie vertolking die de wereld van Shakespeare en die van de ruwe historische mytische drama's bij elkaar brengt.

De film is heerlijke poëzie met de blik van een ruwe bolster. Naast de woede en het geweld schitteren vooral de prachtige kleuren en de blik op de groene heuvels en de sputterende vulkaan. Dit is een epische film waarbij Robert Eggers zeer duidelijk speelt met alle middelen die hij in handen heeft. Van mooie cinematografie over zijn gekende regiestijl tot sterke acteerprestaties. Ik hoop dat we van de man nog meer mogen zien en vooral dat we in de cinema meer van dit soort films kunnen zien.

Niet voor iedereen weggelegd want de film balanceert tussen arthouse en mainstream wat net het moeilijk maakt om duidelijk voor een bepaald publiek te kiezen. Een verdienste van de regisseur om toch voor dit risico te gaan. De film heeft een simpel wraakverhaal, maar de uitwerking ervan is zonder meer knap gedaan. Het verhaal krijgt een episch getint sfeertje door de opbouw, de nare donkere sfeer, de aanwezige muziek, de schitterende locaties, de fantasie die een combinatie is van mythe, middeleeuwse leven, cultuur en niet te vergeten te brutaliteit. De brutale gevechten zien er goed uit. De casting is prima met Alexander Skarsgård die als hoofdrolspeler zowel goed als slecht kan bestempeld worden wat dan ook weer een pluspunt is t.o.v. van vele genrefilms waar de actieheld alleen maar de goede is. 8/10

Vandaag de 4k UHD op de mat. Meteen gekeken. Wat een heerlijke Dolby Atmos track heeft deze film. Het ziet er ook geweldig uit. En wat de film ook bijzonder maakt is dat het laat zien dat bij wraak nemen geen heroïek komt kijken. Het is een duistere helletocht.

4,5 blijft staan. Film van het jaar tot nog toe.

gezien de films en series die ik al had gezien over dit thema, is dit een erg slap aftreksel

Goeie film over een prins die wraak zoekt op de moord van zijn vader de koning. Een simpel wraak-verhaal dat zich afspeelt die zich afspeelt in de tijd van de Vikingen. Het ziet er allemaal goed uit met mooie kostuums en decors en vooral prachtige landschappen. De meest toegankelijke film van Robert Eggers.

Het nieuwe album van Heilung luisterend, moet ik aan mijn opmerking hier denken en daar sta ik nog steeds achter. Heilung brengt de in deze film zo gezochte sfeer overtuigend naar voren, ongekunsteld, waar deze film gekunsteld overkomt en daardoor zonder overtuigingskracht.

Het viel me helaas tegen. Hier en daar kwam The Northman domweg knullig over. Voornamelijk in verschillende gevechten, maar bijvoorbeeld ook wanneer bepaalde geluiden niet goed ingemonteerd waren. En dat voor een film met dergelijk budget. Nu en dan was het geheel ook wat te vaag naar mijn smaak en bij vlagen zelf langdradig tot saai. Terwijl ik daar bij zijn vorige film totaal geen last van had.

Ik vrees dat Eggers zich na enkele mooie, kleinschaligere producties lichtelijk vertild heeft aan een te grote kluif. Of zijn artistieke benadering van filmen match gewoon niet met een episch verhaal als dit. Natuurlijk zijn de locaties prachtig en wordt er een redelijk geloofwaardig tijdperk neergezet. Maar toch overheerst de teleurstelling over de zaken die The Nortman in mijn ogen niet goed doet.

Zeer indrukwekkende film en de setting is knap gemaakt.

Die deze film een realistische sfeer geeft.

Door het kwalitatieve sterkte camera werk.

Een op meerdere momenten grove en geweldadige film.

Met sterk acteer spel van de hoofdrol spelers.

Een echte Noormannen film.

Barbaars en avontuurlijk en met een mystieke sfeer.

Echter de Gladiator om een vergelijking te maken, zat meer ontroering in en daarvan was ook de film muziek van het hoogste niveau.

Maar deze film is ook fantastisch als ook de film muziek.

Ook heeft de film een indrukwekkende afsluiting.

Een sublieme film is dit.

Oei, vrij hoog aangeschreven film waarmee het helemaal niet klikte.

Om te beginnen moet ik toegeven dat ik absoluut geen fan ben van films waarin iedereen allemaal hetzelfde gebroken Engels spreekt, blijf dat ridicuul vinden, helemaal als ze 't zo zwaar dramatisch brengen. Na 5 minuten kan je het plot voor de rest van de film ook wel uitschrijven, daar hoef je 't ook niet voor te doen (al hoeft een voorspelbaar verhaal uiteraard niet altijd een minpunt te zijn). Het nogal stoïcijns acteerwerk waarbij iedereen enkel varieert tussen emotieloos staren en grommend roepen was ook niet mijn ding. En dan komt onze held voor de 23e keer vertellen dat hij wraak wil, waarna er ritueel plaatsvindt waarbij er één of meerdere figuren in de rondte staan te jammeren, waarna onze held voor de 24e keer komt vertellen dat hij wraak wil, waarna er weer iemand gaat staan kwelen rond een vuurtje, etc.... Zal wel leuk zijn als je mee bent in de sfeer, maar als dat niet zo is, dan is 't een lijdensweg.

En de dialogen.... pfff. Los van de accenten die me niet lagen, duwde het dik aangezet archaïsch taalgebruik me nogal vaak meer in de richting van een parodie dan van dramatiek. En dialogen gewichtiger maken door gewoon langere pauzes in te lassen na elke zin, vind ik nogal geforceerd.

Soms heb je van die films die het niet moeten hebben van spektakel, verhaal, dialogen of dergelijke meer en in essentie eigenlijk vooral voor een gevoel/sfeer gaan. Ik merk dat ik daar vroeger vaak makkelijker in kon meegaan en dat het bij de nieuwe generatie filmmakers moeizamer lukt. Had hetzelfde probleem met The Green Knight.

Sommige acteurs/actrices (waaronder Kidman) spelen in een verkeerde film... De sfeer, de gruwelijkheid en de opwellende muziek zijn wel goed vertegenwoordigd maar ik mis de touch/de medeleving van het verhaal.