Angèle (2021)

De fluwen muzakjes van Angèle zijn behoorlijk luisterbaar en stralen een low-key bescheidenheid uit. Wat jammer dat we niet hetzelfde over de zangeres kunnen zeggen, die in deze obligate Netflix hagiografie als een totaal zelfingenomen wicht overkomt. Mevrouw ziet zich zowaar als uitvinder van het feminisme, die succesvol het pariarchaat en zijn verstikkend schoonheidsideaal heeft verwoest, omdat ze wel eens een filmpje maakt waar ze haar tong uitsteekt. En soms vettig haar heeft. Het is eng hoe dit zelfverklaard baken van spontaniteit elke handeling overdreven ingestudeerd lijkt te hebben. Al haar 'gekke filmpjes' en vermeend non-conformistisch gedrag nestelen zich allemaal in het sociaal aanvaardbare. De generation X-achtige krabbeltjes waarmee ze nog steeds (?) haar dagboeken versiert, deden mij een beetje denken aan het soort tekeningen die ik als 12-jarige maakte en ik nog in de overtuiging was dat zelfs mijn meest bescheiden persoonlijke expressie om 'coolheid' moest draaien. Het wordt natuurlijk helemaal erg wanneer dit soort egocentristen dan in de overtuiging komen dat ze iets maatschappelijk relevant te zeggen hebben. Ha, dus Angèle valt ook op vrouwen? Wat dapper, in deze heteronormatieve samenleving (waar er zelfs een pridevlag aan het gemeentehuis van het meest achterlijke gehucht hangt te prijken). En ze verschijnt, je raadt het nooit, in de tabloids? En mensen bekritiseren, hoe durven ze, haar vermeende double standards van langs de ene kant seksisme aan te klagen, maar langs de andere kant wel met machorappers als Damso samen te werken. Laten we allemaal wat liever zijn tegen Angèle, anders is dat arme kind tegen haar dertigste totaal uitgeblust. En ze heeft zo haar best gedaan om haar nieuw album 'nonante cinq' (want die 'belgitude, dat verkoopt als zoete broodjes in Frankrijk) een week vroeger te 'droppen', zoals dat dan heet in het vakjargon. Dat album omvat o.a. een nummer 'Bruxelles Je t'aime', een knieval voor haar nieuwe thuisland Frankrijk, waarin ze zoals het een goede parisienne betaamt Brussel 'prijst' met allerlei neerbuigende non-complimenten die vooral dienen om de Franse superioriteit te bestendigen. "Brussel, het is er grijs en het regent, maar toch mis ik het. En hopelijk blijft België één land." Ja ja, want zelfs wat communautaire inzichten zijn Angèle niet vreemd! Het verbaast mij hoegenaamd niet dat zij verlangt naar het unitaire, eentalige België van weleer. Opgroeiend in Vlaamse (faciliteiten)gemeente Linkebeek, eigenlijk gereduceerd tot een soort satellietstad voor welstellende Franstalige Brusselaars, heeft ze blijkbaar toch nooit echt Nederlands geleerd (want waarom doorbreken in je thuisland wanneer het ook in Parijs kan?), maar gaat ons nu toch de les spellen. De Belgische utopie van Angèle, dat is dan gewoon één federale faciliteitenstaat? Ik ben allesbehalve een separatist, maar na het zien van deze docu, zou ik wel iets voelen voor een splitsing van België - gewoon om Angèle op stang te jagen. Ultrarechtse republiek Vlaanderen zal gauw kunnen aansluiten in het rijtje met problematische EU-lidstaten samen met Polen en Hongarije. Wallonië wacht een mooie toekomst van (nog verdere) postindustriële aftakeling en clientelisme volgens een Grieks recept. En Brussel? Wel, dat wordt een debiel en nutteloos ministaatje zoals Liechtenstein of San Marino. Angèle, vanuit haar Parijse loft in Le Marais, zag dat het goed was.