Being the Ricardos (2021)

Hm, in Amerika natuurlijk mateloos populair stel, maar ze hebben me nooit erg geboeid.

Deze regisseur en cast had ik liever een andere film zien maken.

Uitstekende film over een tumultueuze week bij de repetities/opnames van de comedyserie I Love Lucy. Er worden een flink aantal lijntjes uitgezet waardoor de film onderhoudeng blijft. Scherpe en vaak ook grappige dialogen die vlot worden afgevuurd. Goed acteerwerk en Nicole Kidman en Javier Bardem zijn ook goed gecast samen.

Er wordt vaak wat denigrerend gedaan over Lucille Ball, maar het staat buiten kijf dat zij een van de grootste comédiennes is die Hollywood ooit heeft voortgebracht. Hoewel zij ook geacteerd heeft in talloze (drama)films, is Lucille Ball vooral bekend geworden door haar tv-shows, zoals I Love Lucy (jaren 50) en The Lucy Show (jaren 60), die wereldwijd immens populair waren.

Regisseur/scenarist Aaron Sorkin belicht in deze film een moeilijke periode uit haar leven, toen haar huwelijk met Desi Arnaz op springen stond wegens overspel, juist op het moment dat zij door een tabloid aangewezen werd als een communist. Dat was ten tijde van Senator Joseph McCarthy en diens House Committee on Un-American Activities een doodzonde in Amerika.

Het levert op zich een interessante film op met scherpe dialogen en prima acteerwerk. Toch hoop ik dat iemand nog op het idee komt om een echte biopic te maken over de openhartige Lucille Ball.

Minder mijn genre.

Acteurs doen het wel goed dat wel.

Beetje oubollig...maar dat was in die tijd. Kidman doet het goed.

Hoewel het huwelijk tussen Lucille Ball [Nicole Kidman] en Deni Arnas [Javier Bardem] onder druk staat door eindeloze ruzies, is de sitcom I Love Lucy, waarin zij de Ricardo’s uit de titel spelen, een kijkcijferkanon. Meer dan 60 miljoen Amerikanen zetten iedere maandagavond de televisie aan om de lotgevallen van de Ricardo’s te volgen. Deze biografische film richt zich op de perikelen achter de schermen van de hitserie gedurende een week die begint met de ontdekking dat er een artikel verschijnt dat beweert dat Lucille een Communist is. Hoewel het feitelijk onjuist is realiseert iedereen zich dat dit het einde kan betekenen van de serie. Maar Lucille heeft nóg een verrassing in petto die niet bij iedereen in goede aarde valt. Kidman en Bardem zijn voortreffelijk, maar ook Nina Arianda en JK Simmons schitteren als de acteurs die de rollen van respectievelijk Ethel Mertz en haar echtgenoot Fred spelen in I Love Lucy. Sorkins scenario neemt wat teveel hooi op de vork, maar er zijn meer dan genoeg memorabele momenten om dit in de armen te sluiten.

Met Sorkin krijg je altijd wel een goed script, met dialogen die op zichzelf al bijna een film overeind kunnen houden. Ze zijn eigenlijk weer wat te gevat en protserig misschien, maar de acteurs weten er goed raad mee, vooral Kidman. Hoewel ik haar totaal niet op Ball vind lijken mag ze toch de uitblinker van de film worden genoemd. Aardig ook om Bardem in een wat andere rol te zien dan ik van hem gewend ben. Simmons helaas wel in een net wat te marginale rol. Shawkat is goed gecast.

Ondanks dat het onderwerp me weinig interesseert was het script al genoeg om mijn aandacht vast te houden, zeker in handen van deze cast. Sorkin is nu eenmaal goed in dialogen waarin personages elkaar steekjes uitdelen. Waar de film wel een klein beetje de bocht uit vliegt is toch weer de regie. Op een weinig elegante manier gaat de film van voornamelijk een komedie naar meer een serieus drama, om zelfs op een wat zoete nooit te eindigen. Ook die flashbacks en rare fake documentaire-omlijsting vond ik wat warrig. 3.0*.

Ik moest echt heel lang wennen aan Kidman als Lucille Ball. Want inmiddels toont het uitgestreken botoxgezicht van Kidman vrijwel geen enkele plooi meer. Terwijl Lucille Ball juist ook in haar mimiek zo expressief was. Kidman komt niet veel verder dan haar ogen wat groter te maken, als een konijn die in een koplamp kijkt... Wie zou Lucille Ball beter kunnen spelen en een goede vertolking neerzetten, dat heb ik me wel af zitten te vragen. Misschien Laura Dern?

Ondanks dit euvel vind ik het een geslaagde film die een eerlijk inkijkje geeft in het leven van Lucy en haar man Desi en hun huwelijkdip. Maar bovenal een mooie film over het reilen en zeilen op productieset in de jaren 50 van een van de populairste komedies ooit. Javier Bardem speelt de rol van Cubaanse macho-man en gladjakker uitermate goed.

De eenzaamheid van Lucille Ball komt pijnlijk naar voren. Het on screen succes ging blijkbaar niet bepaald gepaard met een florissant privéleven, en mensen als Walter Winchell (check de Stanley Tucci film!) konden behoorlijk wat roet in het eten gooien, laat staan de bekende commissie voorgezeten door McCarthy.

Qua sfeer en opzet heeft het deels wel wat weg van een Woody Allen film. Het gebruikt dezelfde vertelconstructie als Sweet and Lowdown. Die intermezzo's voegden niet heel veel toe, maar als kapstok en vertelvorm heeft het ook wel iets.

De druivenstamp scène die in de film te zien is is overigens Lucille Ball's favoriete scène van I Love Lucy! Check het Dick Cavett interview dat ik bij de video's heb geplaatst.

In de jaren 50 zijn Lucille Ball en Desi Arnaz de grote sterren van de Amerikaanse tv. De sitcom „I love Lucy“ is een gigantische hit. De film is het portret van het echtpaar tijdens de hitjaren.

Met de feitelijke sitcom heeft de film eigenlijk maar weinig te maken. Regisseur en schrijver Aaron Sorkin is erg bezig met de problemen op de set en de onderlinge hatelijkheden tussen het echtpaar. Het geniale van de serie blijft onbesproken. Het waarom van het succes van de serie wordt amper beroerd.

Toch levert het inkijkje leuke revelaties op. Ruzie op de set. De tijdsdruk. De roddels. De buitenwacht. Het gevecht met de fatsoensnorm. De totstandkoming van een wekelijkse aflevering van de serie gaat elke dag weer met harde strijd gepaard en gaat ten koste van veel energie. Vechtend met het turbulente drama rondom de sitcom komt de komedie in de serie op een hardbevochten en cynische manier tot stand. Voor de acteurs vermoeiend. Voor de makers evenzo. De enkele nagespeelde scène uit de serie wordt er meteen een stuk minder grapig door.

Goed acteerwerk. Nicole Kidman speelt de rol van zakenvrouw en comédienne Lucille Ball uitstekend. Javier Bardem is degelijk. Hoewel Being the Ricardos niet de levendigheid van ander werk van Sorkin bezit en op momenten zelfs wat vermoeiend werkt, is de tijdreis naar de jaren 50 redelijk amusant.

Ik vond deze film all over the place. Gaat dit over de carrière van Lucille en Desi? Gaat dit over de rol van de vrouw in Hollywood? Of over de huwelijksproblemen van het duo? Of over de invloed van de omgeving op wat wel en niet mag in hun serie (zwangerschap)? Of over de communisme-beschuldigingen van Ball? Het gaat overal over en het gaat nergens over.

Alle bovenstaande thema's worden lichtjes aangekaart, maar als het interessant of relevant dreigt te worden, schakelt het over naar iets anders. Acteerwerk is wel OK, ook al duurde het erg lang voor ik gewend was geraakt aan plastic Nicole, Bardem was natuurlijker. Ook had de vertelstructuur met 3 tijdlijnen (de week op de set, flashback naar hoe ze elkaar leerden kennen en flashback uit de toekomst waarin men terugblikt op de week op de set) echt nauwelijks meerwaarde.

Heb het idee dat Sorkin qua script en regie hier onbeteugeld zijn gang mocht gaan en dat was dan toch geen goede zaak, qua vertelling zit het gewoon niet strak in elkaar, maar blijkbaar heeft niemand hem dan vertelt.

Zoals de vorige films van Sorkin: goed geschreven en qua opzet is vooral het script prima, maar als regisseur mist hij een persoonlijke touch. En in deze film maakt hij de boel helemaal degelijk, waardoor dit te vaak een wat saai ding wordt. Visueel valt er weinig te beleven, ondanks redelijke sfeerzetting en mooie aankleding. De film moet het hebben van de goed geschreven teksten en de acteurs. Vooral Bardem zet een fijne rol neer. Kidman is ook goed op dreef maar haar expressieloze gezicht past niet echt bij haar rol. Simmons doet het weer goed, maar wel in een rolletje dat weinig voorstelt en eigenlijk kennen we deze Simmons al wel. Al met al een film die een goed beeld geeft, maar als film te weinig brengt om 130 minuten boeiend te blijven. 3,0*.

Nicole Kidman marathon 55#

Saai en wat hebben we hieraan? film

Ik had best zin in de film zodat ik wat meer te weten zou komen over Lucille Ball en haar geschiedenis. Helaas, het blijkt een momentopname te zijn van een paar dagen op de set. Hier heb je niks aan. Je wordt niks wijzer, het is niet interessant en is oer en oersaai met hier en daar een paar lichtpuntjes. De tweede helft maakt het allemaal wat aangenamer en waardoor toch nog twee sterren.

De eerste helft is niet om doorheen te komen. Kidman lijkt in niets op Lucille Ball. Alleen tijdens het acteren (de oorspronkelijke scenes na doen) komt ze wel in de buurt.