All My Friends Hate Me (2021)

Wat een miskleun deze film, vond hier werkelijk niks aan. Horror? Komedie? Heb ik nergens ervaren.

Goed.

Hele aparte film, die naast komedie moeilijk aan een ander genre verbonden kan worden. Het ligt er een beetje aan hoe goed je jezelf in de film kan plaatsen. Het is een film die echt doodeng kan zijn voor een bepaald soort mensen, aangezien het thema's zoals paranoia en onzekerheid aanraakt. Maar daar moet je wel wat bij voor kunnen stellen.

Persoonlijk vind ik het erg slim geschreven. De film lijkt op het eerste gezicht erg dun te zijn, maar de acteurs helpen het aardig op weg. Door middel van een enkele expressie kan er verwarring en twijfel ontstaan. Niet veel films kunnen dat ook echt omzetten in gedoe dat discussie oproept. En als er iets is waar deze film op kan scoren is het dat het de kijker goed kan aanzetten tot discussie.

Verder boeit het ook goed. Er hangt een erg fijne afwisseling tussen wat luchtigere stukjes en wat zwaardere stukken. Het bouwt mooi op naar een finale die best pijnlijk is, maar helaas wel die druk een beetje mist. Dat is ook mijn voornaamste kritiek. Eenmaal de film echt onder je huid kan kruipen, kan de regie het toch niet invoelbaar genoeg maken.

Maar het blijft een leuk, vermakelijk stukje film. Het kent wat sterke momenten, maar het is voor mij eigenlijk vooral de laatste scene die de wonderen kan verrichten. Een heel slimme vorm van een open einde. De film had zichzelf tegoed kunnen doen met wat meer regiekracht en visuele verwennerij, maar de basis is sterk. Ik kijk uit naar meer werkjes van deze namen.

Leuke cringe comedy met een zwart randje.

Eigenlijk is de horror aanduiding niet echt van toepassing, maar ik begrijp hem wel. Regisseur Gaynord regisseert de film alsof het een horror film betreft, wat de humor nog een extra dimensie geeft. Ik was in ieder geval wel weer eens toe aan een comedy die wat scherper was.

Las ook dat Stourton z'n personage op zichzelf gebaseerd heeft, toch best moedig, aangezien Pete hier duidelijk kop van jut is. Op zich is het geen slechte kerel, maar zo gemakkelijk om je aan te irriteren, wat het komische karakter alleen maar versterkt.

Verder een fijne uitvoering over de gehele breedte. Visueel leuk, slim gebruik van muziek en klankband, acteurs doen het ook goed en het einde brengt wat je er van hoopt. Echt ergens bovenuit steken doet de film misschien niet, maar verder een geweldige comedy.

4.0* en een uitgebreide review

Pete's oude maten van de universiteit organiseren voor zijn verjaardag een schoolreünie op een familielandgoed. Echter Pete begint het gevoel te krijgen dat A) ze nooit volwassen zijn geworden, B) ze zich allemaal tegen hem hebben gekeerd en C) een of andere "vreemde Harry" die ze uit de pub hebben meegenomen, zit erachter.

Dit was een nogal aparte film want waar het bij horror meestal bedoeld is om de kijker angst aan te jagen is de horror hier meer voor hoofdpersonage Pete. De angst om in het ooitje te worden genomen, om er niet bij te horen of zich geen houding weet te geven in het groepje oude chique vrienden. Sociaal onhandig ...of toch niet? Ze halen herinneringen op, hoewel Pete zich dingen anders lijkt te herinneren, vitten een beetje op elkaar, wat meestal wordt gevolgd door "grapje" of "neem de dingen niet zo serieus" Hier weet je nooit helemaal zeker of deze mensen proberen om Pete's leven tot een hel te maken of dat alles gewoon een onschuldig toeval is.

Door de regie van Gaynord kan Pete's paranoia zachtjes koken en sudderen. Het is denk ik ook het soort film dat eigenlijk alleen in Groot-Brittanie gemaakt kan worden. De absurde, hilarische situaties die in de film worden afgebeeld zijn herkenbaar, het is niet alleen lachen om de wonderbaarlijke absurditeit van dit alles, maar ook verbonden voelen met de sympathieke, gevoelige hoofdrolspeler Het resultaat is dus zowel onaangenaam als boeiend, als herkenbaar en een deel van de humor is erg donker.

Standaard horrorwerk is dit sowieso niet en hoe goed je de film kan waarderen hangt af of je zwarte humor leuk vind! Maar één ding is zeker...anders dan al het andere was het wel!

Dit was met zekerheid geen horror. Wel een donkere tragikomedie zoals de Britten die goed kunnen maken. Vermakelijk, maar ergens ook teleurstellend in de ontknoping.

Pete [Tom Stourton] nodigt een aantal vrienden uit in een afgelegen villa voor een feest en hoopt daar Sonia [Charly Clive] ten huwelijk te kunnen vragen. Hoewel hij vertraging oploopt tijdens zijn reis blijkt bij aankomst nog niemand aanwezig te zijn en vanaf dat moment bekruipt Pete al het gevoel dat zijn vrienden hem in werkelijkheid helemaal niet mogen. Heeft hij werkelijk redenen om dat aan te nemen of is zijn wantrouwen het gevolg van dezelfde psychische klachten waarvoor hij medicijnen dient in te nemen? Hoewel meerdere bronnen dit een horrorkomedie noemen valt er weinig te lachen en alleen een paar onaangename dromen zouden de meest gevoeligen onder ons als een rechtvaardiging voor het label ‘horror’ kunnen noemen. De acteurs leveren goed werk af, maar het scenario (waaraan hoofdrolspeler Stourton een grote bijdrage levert) hinkt op teveel gedachten waardoor het als geheel onvoldoende werkt.

Matige film over een man die na jaren zijn vrienden van de universiteit weer terug ziet. Een betere introductie was wel wenselijk. Maar je blijft kijken, omdat je je blijft afvragen waar het geheel naartoe gaat. In dat opzicht valt het einde ook een beetje tegen. De sociale ongemakkelijke situaties zijn het beste aan deze toch ietwat eigenaardige film.

Wrange, effectieve zwarte komedie vol ongemakkelijke momenten, gestructureerd als een soort horrorfilm. De grotendeels onbekende cast levert uitstekend werk en de dialogen zijn eersteklas. Het is jammer dat de film uiteindelijk meer vragen oproept dan er worden beantwoord, resulterend in een matte finale waarmee de film een beetje als een nachtkaars uitgaat. Jammer, want tot die tijd is dit intrigerend, plaatsvervangend beschamend en vaak erg grappig.

Ach wat was dit een hoogst ongemakkelijke en vervelende ervaring . Het kostte zelfs even om uit de film te komen. Een film over onzekerheid en twijfel, je krijgt eigenlijk zelden een inzicht wat er aan de hand is. Is hij nu anders geworden of gaan doen of ligt het toch eerder aan hen? Vermoedelijk beiden. Stourton doet het goed. Je zit ergens wel in met z'n personage, maar hij is net zo goed bijzonder makkelijk om vervelend te vinden. Hij wil telkens graag over zichzelf vertellen, maar vergeet dat ook het leven van z'n oude vrienden niet is blijven stilstaan. Goed gedaan, claustrofobische ervaring waarbij het hoofdpersonage met niemand echt een aansluiting kan vinden.