Nightmare Alley (2021)

Dit was één goede film begrijp me niet verkeerd. Maar de trailer schept voor mij de verkeerde verwachtingen waardoor je met volk in de zaal zit dat in het midden van de film wegloopt. Natuurlijk schept de trailer de verwachting van een Horror/Noire film maar niets is minder waar want dit is een heuse karakterstudie geplaatst in een sprookjes setting van de jaren 40. De film duurt ook wel zeker 30 mintuen te lang, 30 minuten die ze er wel hadden kunnen uitknippen.

Als je actie verwacht ben je echt niet juist aan het juiste adres het is een film met een trage opbouw. Bradley Cooper speelt op automatische piloot en door spider mann had ik het gevoel bij Willem Dafoe dat ik naar een soort jaren 40 type van The Green Goblin aan het kijken was. Verrast door wat de film eigenlijk was, teleurgesteld dat het niet was wat ik gehoopt had.

3.0

Goed.

Guillermo del Toro en hoofdrollen voor Bradley Cooper en Cate Blanchett: meer wist ik op voorhand niet en dat is positief uitgedraaid. Of het mede daardoor komt of niet: in ieder geval bleef ik de ganse speelduur lang geïnteresseerd in wat komen zou. Zeker in het begin is het niet direct duidelijk - behalve dan dat Cooper's personage op een dunne koord danst. De finale is vrij explosief, maar een logisch slot van hetgeen opgebouwd is.

Voorts is vooral genieten van de setting en wat del Toro daar mee doet. Nightmare Alley is ontzettend sfeervol - visueel uiterst verzorgd. De tijdsgeest en circussetting zijn tools waar del Toro alles uithaalt. Ook de soundtrack is een meevaller - klassiek maar efficiënt gebruikt.

Enige echte manco is Cooper. Die vind ik toch te beperkt voor een gelaagde rol als deze. Hij speelt de ganse film een eikel, de charme die zijn vriendinnetje er op zeker moment in ziet is quasi onbestaande. Dat vriendinnetje wordt trouwens neergezet door Rooney Mara - die wat mij betreft de beste rol neerzet. Ze steekt ook af tegen de wat meer over-the-top benadering door bv. Blanchett - maar dat vind ik dan ook wel weer passen.

In ieder geval een puike film. Een lust voor het oog en bijna 2,5 uur lang interessant.
3,5

Een nieuwe film van Guillermo del Toro; altijd iets om naar uit te kijken. Nightmare Alley wordt gekenmerkt door de prototypische stijl van del Toro, maar wijkt tegelijkertijd een beetje af van de rest van zijn oeuvre, vooral op verhaaltechnisch en thematisch vlak dan. Hoewel het in meerdere of mindere mate een terugkerend thema in ongeveer al zijn films is, is het hier uitsluitend de mens als monster. Geen bovennatuurlijke gebeurtenissen of rariteiten in Nightmare Alley, iets wat mijn verwachtingen in ieder geval doorbrak (ik was noch met de oude film, noch met het bronmateriaal, bekend). Maakt verder helemaal niets uit, en de film is er zeker niet minder door. Ik kon vooral erg genieten van het eerste uur in het rondreizende circus. Wat zag dit stuk er visueel mooi en sfeervol uit (de héle film overigens), en ook de introductie van al de verschillende (bevreemdende) personages voelde perfect aan. De meeste grote namen verbonden aan deze productie zitten in dit gedeelte verpakt in een klein bijrolletje; vooral Toni Collette en Willem Dafoe waren prima. Voor ik het goed en wel wist is het eerste gedeelte voorbij, en het is hierna dat de film overschakelt naar een andere structuur en daardoor wat momentum verliest. De speelduur van 150 minuten laat zich voelen in het middenstuk, dat toch wel wat sleept. Del Toro rondt gelukkig af met een heerlijk laatste halfuur, waarin het zorgvuldig opgebouwde plot in een stroomversnelling geraakt. Het einde voelde in ieder geval heel passend aan, en de allerlaatste scène bevatte een perfecte callback naar het gesprek met Dafoe, en de gek in de kooi. Subtiel misschien niet echt, maar het is het dieptepunt waar de film onvermijdelijk zou gaan eindigen.

Cate Blanchett speelt een kille en verleidelijke femme fatale, zoals het in een (neo)noir-film betaamt. Bradley Cooper is een acteur die ik meer en meer ga waarderen, en gewoonweg een prima acteerprestatie neerzet. Nergens al te complex of gelaagd, maar daar vroeg het plot ook niet echt om. Carlisle is vanaf het begin al opportuun, met dubieuze motieven. Een morele downfall is er niet echt. Visueel haalde ik de prachtige beelden van het eerste uur al aan, maar visuele flair en sfeer is doorheen de hele film te vinden. Zelfs in een simpele locatie als Blanchetts kantoor. Die duister sprookjesachtige sfeer van del Toro is zeker aanwezig, en daardoor alleen al is het het absoluut waard om dit op het grote scherm te gaan bewonderen. Als hij de schaar had bovengehaald in het middenstuk was hier een iets hogere score uitgevloeid. Voor nu een dikke 3.5*.

"You don't fool people, they fool themselves."

Een nieuwe film van Guillermo del Toro is altijd iets om naar uit te kijken. Al moet ik zeggen dat ik hier vrijwel blanco in ben gegaan, omdat ik buiten de namen van een paar acteurs niet veel heb meegekregen.

Ditmaal neemt Del Toro je mee naar de jaren '40. Hier volg je Stanton Carlisle die aan een nieuw leven begint in het circus. Aldaar leert hij de fijne kneepjes van de helderziendheid en wordt alsmaar beter in het misleiden van goedgelovige mensen. Hierbij is het de vraag hoeveel risico Stanton kan nemen voordat het fataal wordt, want zijn gulzigheid lijkt geen grenzen te kennen.

Vanaf het begin zit de sfeer er goed in. Ik waande mij gelijk in het modderige circus waarachter een heus rariteitenkabinet schuilgaat. De tijdsgeest is treffend en de doorleefde decors vormen prachtige metaforen. Het gevoel voor detail is simpelweg onberispelijk; zo een Maltese Falcon aansteker gebruiken is werkelijk schitterend. Door zulke dingen is 'Nightmare Alley' door en door een heerlijke film noir te noemen.

Het is intrigerend om te zien hoe ver iemand wil gaan. Hiervoor worden er over het geheel meerdere zaadjes geplant die zich langzamerhand ontkiemen. Dat er monsters ontbreken is geen gemis, want het ware monster bevindt zich hier in de menselijke natuur. Bradley Cooper vertolkt dit zeer sterk, met als gevolg een onvergetelijke slotscène.

Al met al levert Del Toro weer een geweldige film af. Deze film verdient echt meer publiek.

4,0 Sterren.

Had me totaal niet ingelezen en betwijfel of ik uberhaupt een trailer heb gezien. Had in mijn hoofd dat dit meer horror zou zijn. Gelukkig niet, want dat is niet mijn ding. Wel spannend natuurlijk en prachtig gemaakt. Uitstekend acteerwerk ook.

Een remake van de film uit 1947 met Tyrone Power, of een nieuwe interpretatie van het zelfde boek uit 1946. Maar del Toro zal wel naar de eerdere verfilming gekeken hebben met Romina Power (dochter van diezelfde Tyrone) als cameo in de nieuwe verfilming. Een filmnoir met een gothic randje en daar is del Toro wel de geschikte man voor. Iets minder mysterieus dan de voorganger, maar de film is wel evenwichtiger en visueel zeker de moeite.

De intrige blijft wel wat uit, maar het verhaal staat nog recht. Kleurrijke figuren en een cast die de moeite is. Je herkent duidelijk de stijl van Guillermo del Toro, ook al is die wat gelimiteerd door het bestaande verhaal. Alleen het einde is wat minder. Deels is dat bij mij te wijten aan het feit dat ik de oudere film al heb gezien, die bij het kijken van deze film toch altijd wat in het achterhoofd had zitten. Toch een mooie film en blij dat ik deze in de cinema heb kunnen zien.

Een nieuwe van Del Toro kon ik niet links laten liggen in de zalen. Hij schetst hier met zijn remake een uiterst sfeervol portret van de kermiswereld in de jaren 40. En het zou Del Toto niet zijn, mocht hij zoals in haast elk van zijn films een vreemd wezen te voorschijn halen. Niet dat diens rol groots is, maar het kleine radartje past mooi in de geheel magische wereld van kunstenaars, acrobaten en helderzienden.

Ik ken de oude film niet, noch het boek, dus ik kan met niet veel refereren. Het plot is inderdaad erg toegankelijk. De lange speelduur is deels gerechtvaardigd. Halfweg toch even een dipje na een erg sterk sfeervol begin en een climax naar het einde toe. De film wordt voor mij gedragen door de sterke mysterieuze vrouwen Zeena (Toni Collette) en Dr. Litter (Cate Blanchet). Stanton (Bradley Cooper) zweeft er rond heen, opportunistisch dat hij is, maar niet beseffend wie nu werkelijk wie overheerst.

De sfeer is deels magisch, maar gaat langzamerhand over naar mysterie en duisternis. De kermiswereld met zijn geheimen huist als metafoor ook verder in de ziel van de mens waar hebzucht centraal staat. Sterk einde ook waarbij spanning en cinematografie hand in hand gaan. Prima film met uitstekende gastrollen (Dafoe bvb) en prima dialogen. Fijn deze in de bioscoop gezien te hebben!

Sfeervol duister sprookje, erg lang maar gelukkig wel meeslepend en continu verrassend qua plot en personages. De vormgeving is prachtig, zoals gebruikelijk bij regisseur Guillermo Del Toro, en de cast eersteklas, met Bradley Cooper in een voor hem atypische onsympathieke hoofdrol. Halverwege verandert de film qua sfeer en setting, om naar het einde toe weer aan te sluiten bij het begin. Knap gedaan. Wel jammer overigens van de opzichtige cgi-vlammen in de openingsscene. Dat heb ik zelden zo slecht gezien.

Ik twijfel, ik herinner mij, dat ik destijds erg uitkeek naar 'the shape of water', maar die viel toch tegen.

bradley cooper lijkt me een miscast...

Wat een sfeervol prentje is dit zeg.

Guillermo del Toro heeft er slim aan gedaan om een film als dit te maken. Het is overduidelijk een film van hem, maar tegelijkertijd ook iets minder fantasie dan wat we gewend zijn. Nightmare Alley is een film met twee gezichten. Audiovisueel heb ik echt ontzettend genoten en an sich vind ik het ook niet erg naar een slowburner te kijken. Maar hoewel ik het neerzetten van de wereld in de eerste 60 minuten erg leuk vond, was het ook erg stuurloos. De film ging nergens naartoe. Dan volgt er een timejump en verandert het in een soort misdaad film-noir achtig geheel. Onderhoudend en een veel duidelijkere richting dan deel 1 van de film, maar tegelijkertijd is het contrast van het gedrag van personages t.o.v. het eerste gedeelte weer zo groot dat ik het gevoel had naar twee verschillende films te kijken. Ondanks dat de film alles erg goed afwerkt en ik het einde lichtelijk briljant vind, mis ik toch ook weer de impact omdat het afglijden van Cooper's personage toch lichtelijk irritant was. Onbegrijpelijk hoe iemand van zo sympathiek (al kreeg je wel hints dat ie niet 100% zuiver was omdat ie giftige alcohol uit het rode kratje had gepakt) naar zo extreem unlikable kan gaan in slechts 1 overgang. En dat ie daarbij ook nog extreem dom overkomt (wie zag niet aankomen dat ie opgelicht zou worden door de psych?) maakt het ook frustrerend en boeiend tegelijk.

Erg leuke film met een weergaloze nederzetting van dit tijdbeeld die me compleet naar een andere wereld brengt, maar met dusdanige gebreken dat ik het geen topper kan vinden. Het begin is mysterieus, maar stuurloos en de tweede helft is weer iets te lomp in verhaalvertelling. De film duurt daardoor ook een half uur te lang. Misschien dat er toch teveel vertelt wil worden door del Toro in te weinig tijd. Ik heb het idee dat ik een akte mis. Het einde maakt gelukkig alles goed. Dat was een echte voktreffer.

3,5*

Ik ken de film uit 1947 niet en ook het oorspronkelijke boek uit 1946 heb ik niet gelezen, maar ik begrijp wel dat in ieder geval het boek hogelijk wordt geprezen en verfilming rechtvaardigt want het verhaal is heel sterk. Uiteraard heeft Del Toro het grimmige verhaal een wat fantastisch, naar cartoon neigende, uiterlijk gegeven hetgeen mijns inziens wel bij het genre past. Ik heb dan ook van de film genoten.

Het is een typische noir-verhaal en dus (neo)noir-film over een bedrieger die zelf wordt bedrogen – of beter gezegd: die zichzelf bedriegt want dat is altijd de kern van bedrog – en daarmee zijn eigen ondergang bewerkstelligt, daarbij verleid door een femme fatale. Of eigenlijk twee femme fatales, als we Zeena meerekenen als de voorloper van dr. Ritter en die hem op het pad zette van z’n act die hem – door haar waarschuwing nooit de spook show te doen in de wind te slaan - naar grote hoogtes brengt maar ook naar de onvermijdelijke val. Zoals het een noir betaamt toont de film zo de donkere kant van onze natuur – waarbij mentalisme en psychologie op mooie wijze samen komen en de suggestie is dat we aldoor elkaar maar dus ook onszelf bedriegen in de hoop verlossing te vinden om een door trauma veroorzaakte leegte te vullen (zoals ook in het geval van religie) – en de overvloedige regen, sneeuwval en nachtelijke decor het qua sfeer helemaal afmaakt. Het verhaal zit ook goed in elkaar: elk thema dat ogenschijnlijk als zijpaadje wordt gepresenteerd – van de geek als kermis act tot de pistool in de handtas – komt later terug als de film naar z’n spannende ontknoping gaat en ook de kijker beseft dat hij een mark was die misschien meer in Stan geloofde dan de waarheid toelaat.

Het duurt ongeveer 40 minuten voordat de film op gang komt, en het is allemaal een beetje langdradig.

Ik had er wat meer van verwacht eigenlijk.

Teleurstellend.

Del Toro is altijd wel consistent geweest met het niveau van zijn films, dat me doorgaans erg goed ligt. Zijn fantasiefilms weten me nagenoeg altijd te charmeren. Nightmare Alley kent wel raakpunten met die stilering, maar is qua verhaal heel anders dan voorgaande projecten die Tel Toro in elkaar heeft gezet, helaas.

Het verhaal wist gedurende het eerste uur nog wel te boeien, maar de tweede helft was best een opgave. Dat heeft er vooral mee te maken dat ik de film te veel vond hangen in de jaren 40. Ik snap dat heel goed in verband met het bronmateriaal, maar in de hedendaagse tijd nog met dit soort ouderwetse, overacterende personages en dialogen aan komen draven kan echt niet meer. We zijn niet voor niets 80 jaar verder met de techniek.

Daarnaast is het acteerwerk zelf ook echt niet van het soort om over naar huis te schrijven. Mara is compleet charismaloos en een prestatie die je direct na afloop vergeet. Cooper kan nauwelijks in zijn rol opgaan en je ziet hem altijd als iemand die vooral iemand anders nadoet. Blanchett vond ik al helemaal de plank misslaan. Je moet haast wel debiel zijn om haar manipulatieve persoonlijkheid niet op te merken.

Wel kenmerkt de film zich in een erg knappe visuele stijl. Mooi camerawerk, sublieme cinematografie en een presentatie die strelend voor het oog is. Je kan aan vrijwel alle attributen op het visuele vlak opmaken dat Del Toro een vakman is die niet stopt voordat alles in zijn film er tiptop uitziet. Nightmare Alley is op dat vlak een erg fijne voortzetting van zijn visie.

Het is best aardig, maar gaat niettemin lang door en je moet ook fan zijn van dit soort taferelen om er echt waardering voor op te kunnen brengen. Mooi sfeervol, sterk gesloten maar ook zwak geacteerd en met een inhoud die me vooral in de tweede helft niet mee wist te nemen. Het verhaal is daarnaast ook niet bijzonder slim of onderscheidend, eerder een ode naar oudere films. Ik had echter liever gezien dat Del Toro gewoon weer aan de slag ging met fantasie.

Guillermo Del Toro, altijd wel de moeite om te bekijken. Vaak draait het in zijn films rond het thema monsters. Interactie met een monster, verliefd worden op een monster, een monster zijn maar er niet zo uitzien. Ik denk ook dat hij iets met horloges heeft, dat is ook wel iets wat ik al meerdere keren heb zien terugkeren.

De cinematografie is werkelijk weer adembenemend goed. Het verhaal is interessant genoeg voor een keer te zien. Niet meteen mijn meest geliefde onderwerp, ik ben ook altijd zeer sceptisch. Niet alleen over mediums maar over alles in feite waar ik over lees/zie/hoor. Nightmare Alley was dus een aparte film en ik ben wel tevreden dat ik de film eens gezien heb, maar met een speelduur van 2u30 moet je voor jezelf uitmaken of dit een film is waar je tijd wilt aan spenderen.

Redelijk sprookjesachtige film. Het verhaal is best aardig. De uitwerking is wat tweeledig. Het eerste deel van de film is het beste. Het verhaal wordt mooi opgebouwd en er zitten een aantal sterke scènes in met een aantal leuke karakters. Het tweede deel dat zich later afspeelt, is wat minder en zeker het eerste halfuur van het derde kwart is best saai. Het lijkt ook als of het eerste en het tweede deel aparte films of verhalen zijn. Er zit weinig verband tussen de twee. Richting het einde herpakt de film zich iets, maar echt een memorabel slot is het niet. Het acteerwerk is verder prima en visueel ziet de film er fantastisch uit, echt heel kleurrijk en fraai. Iets wat onsamenhangende film. 3.0/3.5

Guillermo del Toro's films hebben altijd wel wat, en met name visueel is dit weer zeer verzorgd. In Nightmare Alley zien we de opkomst en ondergang van mentalist Stanton Carlisle, en hoe hij via een aantal episodes vrij abrupt te hoog grijpt en daarna dieper valt dan ooit tevoren. Het verhaal is op zich wel redelijk, maar zeker niet vlekkeloos. Mentalisme en vooral de trucjes die bij deze vorm van oplichterij horen waren op momenten best interessant, en dito voor de kermisdelen. Maar het middendeel waar (de verder niet heel bijzonder acterende) Bradley Cooper bijvoorbeeld zich wel heel makkelijk door Cate Blanchett laat manipuleren en waar ook een bloedeloze Rooney Mara vaak aanwezig is, interesseerde me toch al een stuk minder. Het plot had sowieso wel last van wat rare wendingen die niet heel geloofwaardig of tenminste out of character overkwamen.

De speelduur is wat mij betreft sowieso overdreven lang; waarbij voor mij het drama in de eerste anderhalf uur aanvoelde als een sfeervolle maar wel heel lange aanloop voor het half uurtje thriller. Maar ik kan me ook voorstellen dat er mensen zijn die het drama in het eerste deel prefereren en het laatste derde juist een vervelende stijlbreuk vinden. Hoe dan ook, een wat korter en scherper eerste deel en en wat minder flauw en voorspelbaar einde had de film wat mij betreft goed gedaan. Gelukkig was er visueel meer dan genoeg te genieten en vervelend was het zeker niet, maar ik had stiekem toch hogere verwachtingen.

De film duurt 2,5 uur en dat is wat lang voor deze film die gewoon draait om een oplichter. De lengte komt deels door de lange introductie in de kermiswereld. Zo lang zelfs dat het jammer was dat op een gegeven moment dat werd losgelaten, want juist dat eerste deel is veruit het vermakelijkst met al die personages. Daarna zakt de film toch echt wel in. Op momenten nog aardig en sfeervol, maar zeker de centrale romance tussen Cooper en Mara komt niet goed uit de verf, vooral door Mara, sowieso niet mijn favoriete actrice - overtuigen doet ze me nooit. Cooper redt het in zijn eentje ook niet. En dat stuk is, ook los van het eerdere deel in de kermiswereld, te lang voor hetgeen de makers willen vertellen.

Visueel verder wel aardig allemaal, met een stoet aan leuke personages maar wel een onevenwichtige film lange tijd, alsof dit twee films in één zijn met totaal verschillende verhalen en sfeer. Wel een leuk einde. Nog net aan 3,0*.

Heb de eerdere verfilming van dit verhaal nooit gezien, maar gok dat die toch iets beter was(hou erg van die ouderwetse film noir). Gelukkig is een mindere Del Toro film nog altijd wel de moeite waard zodat niet vlug iemand zich bekocht zal voelen als hij deze nieuwe versie zal zien. Goed ook dat Guillermo zich probeert te vernieuwen want dit is wel weer heel iets anders dan die spookachtige monster movies die we van hem gewend zijn. Nadeel van deze Nightmare Alley is evident: de film duurt te lang, en is niet altijd effectief. Het eerste uur word de tijd genomen om een verhaal neer te zetten, gebeurt er niet al te veel en valt op dat de karakterisering van zijn hoofdrolspelers niet de sterkste kant van de regisseur is. Gevolg is dat, als na een uur de mysterie en de ellende toeneemt, je als kijker niet optimaal word meegesleept: had absoluut beter gekund. Qua vormgeving/visueel toch ook weer dik ok, prachtig zoals Del Toro weer gebruik maakt van kleuren, blijft toch zijn beste kwaliteit. Acteerwerk had beter gemoeten: Cooper doet zijn best maar blijft te veel een mooie jongen om te overtuigen als tragisch figuur. Blanchett overdrijft dit keer echt te veel(meer een stripverhaal figuur), respectabele acteurs als Collette en Dafoe hebben te weinig te doen en verdwijnen onbevredigend snel uit het verhaal. Enkel Mara kon me echt overtuigen en kwam dicht in de buurt van een klassieke femme fatale. Redelijke film al met al, maar zeker geen meesterwerk.

In 1947 verscheen er al een film met de titel Nightmare Alley. Een adaptie van de roman van William Lindsay Gersham en een film met grote namen. Een film die nu als een klassieker geldt. Guillermo del Toro doet het in 2021 nog eens. Hetzelfde verhaal en eveneens met grote namen. Ik heb de film uit 1947 niet gezien en kan niet beoordelen of de remake overbodig is. Del Toro maakt wat mij betreft geen nieuwe klassieker maar maakt in ieder geval wel een uitstekende film.

Wat mij wel onmiddellijk opvalt is de extreem lange speelduur van del Toro’s film. Die duurt maar liefst 150 minuten. Del Toro volgt daarmee de huidige dubieuze trend om het publiek met veel te lange speelfilms te verwennen. Dat betekent in dit specifieke geval dat alle handelingen in de film enorm worden gerekt zonder dat daar nu direct een goede reden voor bestaat. Het enige effect is eigenlijk dat de focus op het essentiële af en toe vertroebelt. Wat is dat toch met die aandrang om films zo lang te maken? De eerdere versie hield het gewoon bij een acceptabele 110 minuten. Dat leek me na afloop ook ruim voldoende voor de remake.

Te lang dus, maar wel een goede film. Dan Laustsen is de cameraman die vaak met del Toro werkt. Hij schept met zijn camera een wonderbaarlijke wereld die afwisselend betoverend en afstotelijk is. De film situeert scènes in een wereld vol schittering en glamour en situeert scènes op plaatsen vol vuil en duisternis. Nightmare Alley is een film van tegenstellingen en façades. Niets is wat het lijkt. Spannend en mysterieus. En dat is niet verwonderlijk als de belangrijkste setting die van een kermis is, het hoofdpersonage een illusionist is en zijn tegenspeelster een dubbelhartige psychiater.

De film staat te boek als een thriller, maar is veel meer een spannend drama over een man die gevangen raakt in zijn dromen en verwachtingen. Een verhaal waarin het beste en het slechtste in de mens aan bod komen, waarbij het niet altijd duidelijk is waar het ene eindigt en het andere begint. Weerzinwekkend, tragisch, onschuldig, boosaardig, lief, verloederd. Verzin het maar. Het komt allemaal in de film aan bod.

De film schetst een versluierde wereld. Het camerawerk, de personages en het verhaal wekken heel geslaagd een ongemakkelijke en onheilspellende sfeer op. Het is spannend om in een wereld te vertoeven waar niemand zijn ware gezicht toont en als kijker te proberen de ware gezichten achter de façades te ontsluieren.

Grote namen, wat kan er misgaan? Misschien ligt het eraan waar je van houdt. Voor mij was dit, in ieder geval, een langdradig voorspelbaar avond vullertje. Kon menig gaapje niet onderdrukken en bleef het maar volgen in de hoop dat het nog spannend ging worden. Dat werd het niet en zelfs het einde zie je na een uur al aankomen. Mijn breiwerk is wel lekker opgeschoten!

Goeie film over een man die zich aansluit bij een groep zwendelaars van een circus-gezelschap. Een goed verhaal, maar de film is wel wat aan de lange kant (het begin en de finale inclusief een sterk einde zijn de beste gedeeltes). De hele aankleding ziet er prachtig uit en neemt je mee naar eind jaren '30, begin jaren '40. Een cast met louter bekende namen.

Mooie beelden, slechte film.

Mooi gemaakt maar veel te lange en bij vlagen saaie film die punten bij me scoort op gebied van acteerniveau, sfeer en een historisch tijdsbeeld voorschotelen, maar dit had nooit 2,5 uur moeten duren. Ik heb me verveeld en dan mag een film vakkundig gemaakt zijn, maar als kijker wil je ook worden vermaakt en overtuigd. Jammer van mijn avond, al snap ik best dat mensen hier wel van hebben genoten. Del Toro is een vakman, maar ik heb liever dat hij weer van die mooie fantasyfilms gaat maken.

Ik ben nog gul: 2,5*

Nightmare Alley is bepaald geen doorsnee film. Best wel rauwe film geworden met wat rare trekjes. Vooral Bradley Cooper is niet bepaald een sympathiek persoon in deze film. Hij speelt deze rol wel met verve. Dat geldt ook voor de Australische Cate Blanchett die zomaar uit de begin jaren 20e eeuw tevoorschijn komt. Echt waanzinnig mooi vertolkt. Het verhaal boeit ook en is een kleine mix van de lievere Water for the Elephants en the Prestige, maar wel ver in de schaduw. Beeld en geluid zijn prima in orde. Het eind voel je een beetje aankomen, maar toch enigszins verrassend. Het spookhuis vond ik trouwens wel leuk gemaakt. Kortom prima film met een speciaal randje.

Film 3.5

Beeld en Geluid 4.5

Del Toro is kwaliteit en dat is met Nightmare Alley niet anders. Een opportunist, Stan, grijpt de kans om mentalist te worden op een kermis, en werkt daarna zelfstandig aan een act met zijn vriendin Molly. In Nightmare Alley zijn entertainment en oplichterij met elkaar vervlochten. De mentor van Stan maakt duidelijk dat er een grens is tussen onschuldige oplichterij (wat niet weet wat niet deert) en het uitbuiten van menselijke emoties ("I don't do spook things") voor geld. Het gaat één oor binnen en het andere oor buiten : Stan is een man die om zichzelf geeft, niet om anderen.

Naargelang de film vordert, glijdt Stan meer en meer af in hoogmoed en hebzucht, en zie je hem alsmaar meer als een onsympathieke vent met onmenselijke trekjes. Hij ontmoet tijdens één van zijn nummers de psychologe Lilith Ritter en er onstaat een band tussen hen, waarbij ze info doorgeeft over patiënten van haar zodat hij zijn act tot in de perfectie kan uitwerken. Het einde was het logische eindpunt van een man die in zijn zelfgemaakte hel is beland en pas hier besefte ik wat een enorm bittere film dit eigenlijk is. Met Bradley Cooper had ik geen probleem, en eigenlijk is de hele casting, met veel grote namen, goed bezig. Aangeraden kijkvoer.

Cinematografisch mooi in beeld gebracht. Beetje film noir, duister, sfeer jaren 40. Deel één kermis, deel twee eigen leven… Verhaal ok, niet wauw, maar ook niet saai. Is een speelfilm zonder franjes in juiste setting. Is niet voor iedereen weggelegd. Je moet houden van een speciaal sfeertje om van deze film te genieten. Was voor mij niet te lang, heb wel graag een wat langere film. Bradley Cooper brengt zijn rol met de nodige flair. Andere acteurs blijven eerder wat oppervlakkig. Persoonlijk dacht ik dat de film wat meer in zijn deel 1, zijnde kermis, ging blijven. Vond dat wel het meest sfeervolle. 3*

Dit was nog een opmerkelijke film. Een sfeervolle film met een leuk verhaal. Wat een cast ook en ook visueel zag het er wel goed uit.

Wel een lange film, maar er gebeurde dan ook wel veel. Het einde was wel goed gevonden.

Door de setting en tijdsgeest was het wel eens wat anders, vond het wel de moeite om gezien te hebben.

Visueel erg mooi, mooie plaatjes, mooie locaties en props, en een mooie cast. Nouja, behalve Blanchett dan, want zoals altijd ligt zij me niet zo goed. En Cooper vind ik ook eigenlijk wat tegenvallen, en dat groeit naarmate de film langer duurt - en ja, 150 minuten is dan echt wel lang genoeg. Daarmee komt het vooral voor Mara om het doek op te houden, en dat lukt maar matig.

Met het verhaal heb ik het ook niet zo heel erg, het gaat een beetje kronkelend steeds verder van de oorsprong af totdat het daar aan het einde volkomen los van komt. Dat zou niet zo erg zijn als het begin niet aangevoeld had als sterker, rijker dan het einde - het voelt ietwat als een steeds toenemende teleurstelling zo. Net zoals de mooie cast steeds kleiner wordt naarmate het verhaal vordert en zich steeds meer toespitst op de paar karakters die overblijven.

Maar misschien gewoon op een verkeerd moment gezien, dat kan ook. Vooralsnog maar even een wat matige score.

Het circus, magische curiositeiten en rare snuiters incluis: waar anders zou Guillermo del Toro zich kunnen thuis voelen? ‘Nightmare Alley’ verkent het straatje zonder schijnbaar end, van zodra een nachtmerrie zich op gang getrokken heeft – kunnen we de titel als dusdanig begrijpen?

Hoe echter ontstaat die nachtmerrie? Is er van meet af aan sprake van ernstig moreel verval bij Stanton Carlisle? Is hij al vanaf de eerste scènes een freak, een lot dat hem onvermijdelijk boven het hoofd hangt? Op zich heeft een dergelijk narratief – loontje komt om z’n boontje – weinig om het lijf…behandel geen ander, zoals je zelf niet behandeld wilt worden. Ergens in de verte dondert het Kants categorische imperatief, juist!

Guillermo del Toro maakt van zijn bovenal spannende film echter ook nog eens een interessante oefening in empathie. Zoals Bradley Cooper de protagonist neerzet, krijg je gaandeweg sympathie voor hem. Ook wanneer hij langzamerhand ontspoort. Ook wanneer hij moedwillig de rijken besteelt voor zijn eigen gewin. De ervaring is echter ontregelend: sympathie voor deze schurk zou uit den boze moeten zijn. En toch…

Wat leert ons dan ‘Nightmare Alley’? Dat mededogen maakbaar is, dat ook het publiek vatbaar is voor het opgevoerde toneel, dat mensen zich kunnen laten opslokken door het circus, de schone schijn die een pikzwarte moraal verbergt? Het is een les die we kunnen meenemen naar de wereld daarbuiten – wanneer Jan met de pet in de slachtofferrol kruipt, of een of andere despoot de legitimiteit van de democratie in twijfel trekt…opgepast, empathie is maakbaar, en het menselijke instinct dus feilbaar!

3,25*

Prachtige cinematografie, maar desondanks zijn de karakters zelf erg 2D gebleven. Terwijl de duur alleen al tot meer diepte zou kunnen nopen. Niettemin bleef ik geboeid hoe het zou aflopen. Verhaal eindigde geforceerd moralistisch, en dat terwijl de hoofdrolspeler Bradley Cooper niet eens zo'n bad guy was. Je kon merken dat ze dat tegen het einde ook doorhadden, en frommelde toen (voor mijn gevoel) een scene met z'n vader ertussen. Had beter gekund. Film is bij lange na niet uit de kosten gekomen.