Nightmare Alley (2021)

Nieuwe Guillermo del Toro

Vanaf 6 januari 2022 in de bioscoop

Een nieuwe Guillermo del Toro is altijd iets om naar uit te kijken. Visueel zien zijn films er altijd gelikt uit.

Verhaal spreekt me niet gelijk aan. Maar Del Toro weet wel vaker te verassen, en wat een cast!

Prachtige trailer ben benieuwd.

Dit was één goede film begrijp me niet verkeerd. Maar de trailer schept voor mij de verkeerde verwachtingen waardoor je met volk in de zaal zit dat in het midden van de film wegloopt. Natuurlijk schept de trailer de verwachting van een Horror/Noire film maar niets is minder waar want dit is een heuse karakterstudie geplaatst in een sprookjes setting van de jaren 40. De film duurt ook wel zeker 30 mintuen te lang, 30 minuten die ze er wel hadden kunnen uitknippen.

Als je actie verwacht ben je echt niet juist aan het juiste adres het is een film met een trage opbouw. Bradley Cooper speelt op automatische piloot en door spider mann had ik het gevoel bij Willem Dafoe dat ik naar een soort jaren 40 type van The Green Goblin aan het kijken was. Verrast door wat de film eigenlijk was, teleurgesteld dat het niet was wat ik gehoopt had.

3.0

Martin Scorsese roept op om Nightmare Alley in de bioscoop te gaan zien - Vertigo

Goed.

Guillermo del Toro en hoofdrollen voor Bradley Cooper en Cate Blanchett: meer wist ik op voorhand niet en dat is positief uitgedraaid. Of het mede daardoor komt of niet: in ieder geval bleef ik de ganse speelduur lang geïnteresseerd in wat komen zou. Zeker in het begin is het niet direct duidelijk - behalve dan dat Cooper's personage op een dunne koord danst. De finale is vrij explosief, maar een logisch slot van hetgeen opgebouwd is.

Voorts is vooral genieten van de setting en wat del Toro daar mee doet. Nightmare Alley is ontzettend sfeervol - visueel uiterst verzorgd. De tijdsgeest en circussetting zijn tools waar del Toro alles uithaalt. Ook de soundtrack is een meevaller - klassiek maar efficiënt gebruikt.

Enige echte manco is Cooper. Die vind ik toch te beperkt voor een gelaagde rol als deze. Hij speelt de ganse film een eikel, de charme die zijn vriendinnetje er op zeker moment in ziet is quasi onbestaande. Dat vriendinnetje wordt trouwens neergezet door Rooney Mara - die wat mij betreft de beste rol neerzet. Ze steekt ook af tegen de wat meer over-the-top benadering door bv. Blanchett - maar dat vind ik dan ook wel weer passen.

In ieder geval een puike film. Een lust voor het oog en bijna 2,5 uur lang interessant.
3,5

Een nieuwe film van Guillermo del Toro; altijd iets om naar uit te kijken. Nightmare Alley wordt gekenmerkt door de prototypische stijl van del Toro, maar wijkt tegelijkertijd een beetje af van de rest van zijn oeuvre, vooral op verhaaltechnisch en thematisch vlak dan. Hoewel het in meerdere of mindere mate een terugkerend thema in ongeveer al zijn films is, is het hier uitsluitend de mens als monster. Geen bovennatuurlijke gebeurtenissen of rariteiten in Nightmare Alley, iets wat mijn verwachtingen in ieder geval doorbrak (ik was noch met de oude film, noch met het bronmateriaal, bekend). Maakt verder helemaal niets uit, en de film is er zeker niet minder door. Ik kon vooral erg genieten van het eerste uur in het rondreizende circus. Wat zag dit stuk er visueel mooi en sfeervol uit (de héle film overigens), en ook de introductie van al de verschillende (bevreemdende) personages voelde perfect aan. De meeste grote namen verbonden aan deze productie zitten in dit gedeelte verpakt in een klein bijrolletje; vooral Toni Collette en Willem Dafoe waren prima. Voor ik het goed en wel wist is het eerste gedeelte voorbij, en het is hierna dat de film overschakelt naar een andere structuur en daardoor wat momentum verliest. De speelduur van 150 minuten laat zich voelen in het middenstuk, dat toch wel wat sleept. Del Toro rondt gelukkig af met een heerlijk laatste halfuur, waarin het zorgvuldig opgebouwde plot in een stroomversnelling geraakt. Het einde voelde in ieder geval heel passend aan, en de allerlaatste scène bevatte een perfecte callback naar het gesprek met Dafoe, en de gek in de kooi. Subtiel misschien niet echt, maar het is het dieptepunt waar de film onvermijdelijk zou gaan eindigen.

Cate Blanchett speelt een kille en verleidelijke femme fatale, zoals het in een (neo)noir-film betaamt. Bradley Cooper is een acteur die ik meer en meer ga waarderen, en gewoonweg een prima acteerprestatie neerzet. Nergens al te complex of gelaagd, maar daar vroeg het plot ook niet echt om. Carlisle is vanaf het begin al opportuun, met dubieuze motieven. Een morele downfall is er niet echt. Visueel haalde ik de prachtige beelden van het eerste uur al aan, maar visuele flair en sfeer is doorheen de hele film te vinden. Zelfs in een simpele locatie als Blanchetts kantoor. Die duister sprookjesachtige sfeer van del Toro is zeker aanwezig, en daardoor alleen al is het het absoluut waard om dit op het grote scherm te gaan bewonderen. Als hij de schaar had bovengehaald in het middenstuk was hier een iets hogere score uitgevloeid. Voor nu een dikke 3.5*.

"You don't fool people, they fool themselves."

Een nieuwe film van Guillermo del Toro is altijd iets om naar uit te kijken. Al moet ik zeggen dat ik hier vrijwel blanco in ben gegaan, omdat ik buiten de namen van een paar acteurs niet veel heb meegekregen.

Ditmaal neemt Del Toro je mee naar de jaren '40. Hier volg je Stanton Carlisle die aan een nieuw leven begint in het circus. Aldaar leert hij de fijne kneepjes van de helderziendheid en wordt alsmaar beter in het misleiden van goedgelovige mensen. Hierbij is het de vraag hoeveel risico Stanton kan nemen voordat het fataal wordt, want zijn gulzigheid lijkt geen grenzen te kennen.

Vanaf het begin zit de sfeer er goed in. Ik waande mij gelijk in het modderige circus waarachter een heus rariteitenkabinet schuilgaat. De tijdsgeest is treffend en de doorleefde decors vormen prachtige metaforen. Het gevoel voor detail is simpelweg onberispelijk; zo een Maltese Falcon aansteker gebruiken is werkelijk schitterend. Door zulke dingen is 'Nightmare Alley' door en door een heerlijke film noir te noemen.

Het is intrigerend om te zien hoe ver iemand wil gaan. Hiervoor worden er over het geheel meerdere zaadjes geplant die zich langzamerhand ontkiemen. Dat er monsters ontbreken is geen gemis, want het ware monster bevindt zich hier in de menselijke natuur. Bradley Cooper vertolkt dit zeer sterk, met als gevolg een onvergetelijke slotscène.

Al met al levert Del Toro weer een geweldige film af. Deze film verdient echt meer publiek.

4,0 Sterren.

Wat ik vooral wil weten: is ie minstens even goed als de bewerking van Edmund Goulding met Tyrone Power van 1947, want die vond ik wel de moeite waard hoor!

Had me totaal niet ingelezen en betwijfel of ik uberhaupt een trailer heb gezien. Had in mijn hoofd dat dit meer horror zou zijn. Gelukkig niet, want dat is niet mijn ding. Wel spannend natuurlijk en prachtig gemaakt. Uitstekend acteerwerk ook.

Een remake van de film uit 1947 met Tyrone Power, of een nieuwe interpretatie van het zelfde boek uit 1946. Maar del Toro zal wel naar de eerdere verfilming gekeken hebben met Romina Power (dochter van diezelfde Tyrone) als cameo in de nieuwe verfilming. Een filmnoir met een gothic randje en daar is del Toro wel de geschikte man voor. Iets minder mysterieus dan de voorganger, maar de film is wel evenwichtiger en visueel zeker de moeite.

De intrige blijft wel wat uit, maar het verhaal staat nog recht. Kleurrijke figuren en een cast die de moeite is. Je herkent duidelijk de stijl van Guillermo del Toro, ook al is die wat gelimiteerd door het bestaande verhaal. Alleen het einde is wat minder. Deels is dat bij mij te wijten aan het feit dat ik de oudere film al heb gezien, die bij het kijken van deze film toch altijd wat in het achterhoofd had zitten. Toch een mooie film en blij dat ik deze in de cinema heb kunnen zien.

Een nieuwe van Del Toro kon ik niet links laten liggen in de zalen. Hij schetst hier met zijn remake een uiterst sfeervol portret van de kermiswereld in de jaren 40. En het zou Del Toto niet zijn, mocht hij zoals in haast elk van zijn films een vreemd wezen te voorschijn halen. Niet dat diens rol groots is, maar het kleine radartje past mooi in de geheel magische wereld van kunstenaars, acrobaten en helderzienden.

Ik ken de oude film niet, noch het boek, dus ik kan met niet veel refereren. Het plot is inderdaad erg toegankelijk. De lange speelduur is deels gerechtvaardigd. Halfweg toch even een dipje na een erg sterk sfeervol begin en een climax naar het einde toe. De film wordt voor mij gedragen door de sterke mysterieuze vrouwen Zeena (Toni Collette) en Dr. Litter (Cate Blanchet). Stanton (Bradley Cooper) zweeft er rond heen, opportunistisch dat hij is, maar niet beseffend wie nu werkelijk wie overheerst.

De sfeer is deels magisch, maar gaat langzamerhand over naar mysterie en duisternis. De kermiswereld met zijn geheimen huist als metafoor ook verder in de ziel van de mens waar hebzucht centraal staat. Sterk einde ook waarbij spanning en cinematografie hand in hand gaan. Prima film met uitstekende gastrollen (Dafoe bvb) en prima dialogen. Fijn deze in de bioscoop gezien te hebben!

Jammer dat in de film alles zo vreselijk expliciet werd uitgelegd. "ik keek naar zijn voeten", "ik keek op het formulier", "ik zag hoe je je tasje vasthield"... dat soort dingen. Dan blijft er uiteindelijk niets over dan een mooi gefilmd en goed geacteerd, maar eenvoudig oplichtersverhaaltje. En daar is 150 minuten gewoon veel te lang voor.

Ik denk dat je daar het snelst achter komt door de film te gaan kijken.

Beide films heb ik maar 1 keer gezien en ik vind ze ongeveer even goed . Maar als ik vandaag een van de twee opnieuw moet zien , dan ga ik toch voor de originele film / versie uit 1947 .

Deze film heeft meer sfeer , maar er zit ook veel minder vaart in . Naarmate ik ouder word , heb ik steeds minder geduld voor ' trage sfeervolle ' films en gaat mijn voorkeur nu juist uit naar de ' vlotte films ' .

Sfeervol duister sprookje, erg lang maar gelukkig wel meeslepend en continu verrassend qua plot en personages. De vormgeving is prachtig, zoals gebruikelijk bij regisseur Guillermo Del Toro, en de cast eersteklas, met Bradley Cooper in een voor hem atypische onsympathieke hoofdrol. Halverwege verandert de film qua sfeer en setting, om naar het einde toe weer aan te sluiten bij het begin. Knap gedaan. Wel jammer overigens van de opzichtige cgi-vlammen in de openingsscene. Dat heb ik zelden zo slecht gezien.

Je zou hem wel ergens moeten kùnnen zien, maar hoeveel moeite je daar voor over hebt ligt aan jezelf.

Dat je problemen hebt met Bradley Cooper heeft met de vraag van Henry Spencer niet zoveel te maken.

En de poster? Ach ja, product van deze tijd, net als die minstens zo kitscherige poster van de 1947-versie een product van die tijd is.

Ook wat waardering - tot nu toe - betreft ontloopt het elkaar niet veel.

Ik ken de 1947-versie niet, maar als ik die wil vergelijken met deze, dan probeer ik die wel te zien (lijkt me moeilijker voor mij dan voor jou om deze te zien). Als het verschil in sterrenwaardering nou erg groot was, maar nu heb ik er dus weinig aan om het een ander te vragen.

Ik twijfel, ik herinner mij, dat ik destijds erg uitkeek naar 'the shape of water', maar die viel toch tegen.

bradley cooper lijkt me een miscast...

Ah, dat zal ik noteren. Misschien heb ik begin volgende week daar tijd voor. Bedankt.

Wat een sfeervol prentje is dit zeg.

Guillermo del Toro heeft er slim aan gedaan om een film als dit te maken. Het is overduidelijk een film van hem, maar tegelijkertijd ook iets minder fantasie dan wat we gewend zijn. Nightmare Alley is een film met twee gezichten. Audiovisueel heb ik echt ontzettend genoten en an sich vind ik het ook niet erg naar een slowburner te kijken. Maar hoewel ik het neerzetten van de wereld in de eerste 60 minuten erg leuk vond, was het ook erg stuurloos. De film ging nergens naartoe. Dan volgt er een timejump en verandert het in een soort misdaad film-noir achtig geheel. Onderhoudend en een veel duidelijkere richting dan deel 1 van de film, maar tegelijkertijd is het contrast van het gedrag van personages t.o.v. het eerste gedeelte weer zo groot dat ik het gevoel had naar twee verschillende films te kijken. Ondanks dat de film alles erg goed afwerkt en ik het einde lichtelijk briljant vind, mis ik toch ook weer de impact omdat het afglijden van Cooper's personage toch lichtelijk irritant was. Onbegrijpelijk hoe iemand van zo sympathiek (al kreeg je wel hints dat ie niet 100% zuiver was omdat ie giftige alcohol uit het rode kratje had gepakt) naar zo extreem unlikable kan gaan in slechts 1 overgang. En dat ie daarbij ook nog extreem dom overkomt (wie zag niet aankomen dat ie opgelicht zou worden door de psych?) maakt het ook frustrerend en boeiend tegelijk.

Erg leuke film met een weergaloze nederzetting van dit tijdbeeld die me compleet naar een andere wereld brengt, maar met dusdanige gebreken dat ik het geen topper kan vinden. Het begin is mysterieus, maar stuurloos en de tweede helft is weer iets te lomp in verhaalvertelling. De film duurt daardoor ook een half uur te lang. Misschien dat er toch teveel vertelt wil worden door del Toro in te weinig tijd. Ik heb het idee dat ik een akte mis. Het einde maakt gelukkig alles goed. Dat was een echte voktreffer.

3,5*

Qua sfeer een klein meesterwerkje, een mooie cast waarbij ik voor het eerst echt kon leven met Cooper. Aardig verhaal wat wel erg veel tijd kreeg, 2,5 uur vond ik best te doen maar had korter gekund. Het grote gemis was het thriller gedeelte, dat was mij te kort. Het is dus ook meer een drama dan thriller, en drama is nou niet speciaal mijn favo genre.

Heel moeilijk om dit te beoordelen. Het ziet er fantastisch uit, dat Del Toro echt goed voor elkaar. Maar ik ben niet omvergeblazen, en met zo’n budget had ik meer verwacht stiekem. Ik ben wel gemakkelijk door de prent heen gekomen, ondanks het soms wel eens traag wil aandoen. Alles krijgt de tijd en detail, had het wat meer thriller in zich gehad. Nou vooruit 3,5**, puur door decors en hoe het in beeld is gebracht.

Sfeervol, zeker. Maar ook een beetje een potpourri. Het script schiet alle kanten op, en de film probeert zoveel stijlen te combineren (drama, psychologische thriller, film-noir, mystery om een paar te noemen) dat het uiteindelijk een beetje vlees noch vis is. Sowieso was Molly een nogal vaag karakter. Het einde karakteriseert deze film nog het beste. Wel komisch bedacht, maar ook wel potsierlijk en geforceerd.

Derde film in 3 dagen back in the bios die meer dan 2 uur duurde en de eerste waarbij ik dat wel prima vond. Zeker het eerste deel in de freak show was een lust voor het oog, vond het eigenlijk wel jammer dat we daar afscheid van namen. Maar ook in de rest vd film blijft de sfeer goed neergezet en ziet het er mooi uit. Het hielp wel dat ik niks van het verhaal wist en dat ik wel van drama hou, daardoor heb ik me erg goed vermaakt zowel met het verhaal als met hoe het vormgegeven werd.

Wel weer jammer dat deze film bij Pathé voornamelijk op onnozele tijden draait, voornamelijk laat in de ochtend of rond zes uur s Avonds. Okay, ook nog een paar keer halverwege de middag maar dat is op werkdagen of op voetbalzondagmiddag. Bij de voorstelling waar ik was zaten we met zijn tweeën in de zaal. Wel lekker rustig, maar ook bij de vorige twee films die ik deze week zag en waar het wat drukker was wqua publiek was het stil in de zaal. Maar goed, zo’n bijna privé voorstelling is ook altijd fijn.

Ik ken de film uit 1947 niet en ook het oorspronkelijke boek uit 1946 heb ik niet gelezen, maar ik begrijp wel dat in ieder geval het boek hogelijk wordt geprezen en verfilming rechtvaardigt want het verhaal is heel sterk. Uiteraard heeft Del Toro het grimmige verhaal een wat fantastisch, naar cartoon neigende, uiterlijk gegeven hetgeen mijns inziens wel bij het genre past. Ik heb dan ook van de film genoten.

Het is een typische noir-verhaal en dus (neo)noir-film over een bedrieger die zelf wordt bedrogen – of beter gezegd: die zichzelf bedriegt want dat is altijd de kern van bedrog – en daarmee zijn eigen ondergang bewerkstelligt, daarbij verleid door een femme fatale. Of eigenlijk twee femme fatales, als we Zeena meerekenen als de voorloper van dr. Ritter en die hem op het pad zette van z’n act die hem – door haar waarschuwing nooit de spook show te doen in de wind te slaan - naar grote hoogtes brengt maar ook naar de onvermijdelijke val. Zoals het een noir betaamt toont de film zo de donkere kant van onze natuur – waarbij mentalisme en psychologie op mooie wijze samen komen en de suggestie is dat we aldoor elkaar maar dus ook onszelf bedriegen in de hoop verlossing te vinden om een door trauma veroorzaakte leegte te vullen (zoals ook in het geval van religie) – en de overvloedige regen, sneeuwval en nachtelijke decor het qua sfeer helemaal afmaakt. Het verhaal zit ook goed in elkaar: elk thema dat ogenschijnlijk als zijpaadje wordt gepresenteerd – van de geek als kermis act tot de pistool in de handtas – komt later terug als de film naar z’n spannende ontknoping gaat en ook de kijker beseft dat hij een mark was die misschien meer in Stan geloofde dan de waarheid toelaat.

Geweldige film weer van delToro. Er is ook de tijd genomen voor een degelijke verhaallijn en uitdieping van de karakters.

Het duurt ongeveer 40 minuten voordat de film op gang komt, en het is allemaal een beetje langdradig.

Ik had er wat meer van verwacht eigenlijk.

Teleurstellend.

Del Toro is altijd wel consistent geweest met het niveau van zijn films, dat me doorgaans erg goed ligt. Zijn fantasiefilms weten me nagenoeg altijd te charmeren. Nightmare Alley kent wel raakpunten met die stilering, maar is qua verhaal heel anders dan voorgaande projecten die Tel Toro in elkaar heeft gezet, helaas.

Het verhaal wist gedurende het eerste uur nog wel te boeien, maar de tweede helft was best een opgave. Dat heeft er vooral mee te maken dat ik de film te veel vond hangen in de jaren 40. Ik snap dat heel goed in verband met het bronmateriaal, maar in de hedendaagse tijd nog met dit soort ouderwetse, overacterende personages en dialogen aan komen draven kan echt niet meer. We zijn niet voor niets 80 jaar verder met de techniek.

Daarnaast is het acteerwerk zelf ook echt niet van het soort om over naar huis te schrijven. Mara is compleet charismaloos en een prestatie die je direct na afloop vergeet. Cooper kan nauwelijks in zijn rol opgaan en je ziet hem altijd als iemand die vooral iemand anders nadoet. Blanchett vond ik al helemaal de plank misslaan. Je moet haast wel debiel zijn om haar manipulatieve persoonlijkheid niet op te merken.

Wel kenmerkt de film zich in een erg knappe visuele stijl. Mooi camerawerk, sublieme cinematografie en een presentatie die strelend voor het oog is. Je kan aan vrijwel alle attributen op het visuele vlak opmaken dat Del Toro een vakman is die niet stopt voordat alles in zijn film er tiptop uitziet. Nightmare Alley is op dat vlak een erg fijne voortzetting van zijn visie.

Het is best aardig, maar gaat niettemin lang door en je moet ook fan zijn van dit soort taferelen om er echt waardering voor op te kunnen brengen. Mooi sfeervol, sterk gesloten maar ook zwak geacteerd en met een inhoud die me vooral in de tweede helft niet mee wist te nemen. Het verhaal is daarnaast ook niet bijzonder slim of onderscheidend, eerder een ode naar oudere films. Ik had echter liever gezien dat Del Toro gewoon weer aan de slag ging met fantasie.