Honja Saneun Saramdeul (2021)

Een hedendaagse film over een eenzelvige jonge vrouw, die zich afsluit van alles en iedereen in haar omgeving. Ze is beste maatjes met haar smartphone. Vroeger noemden wij zo iemand asociaal, maar het schijnt tegenwoordig zo vaak voor te komen dat die term allicht niet meer passend is.

Wat daar ook van zij, regisseur Sung-eun Hong heeft over dit fenomeen een indringende film gemaakt met een ondoorgrondelijke hoofdrol van Seung-yeon Gong, die op beklijvende wijze debuteert. De kwieke Da-eun Jeong blinkt uit in een scène stelend bijrolletje.

Heel erg benauwend, deze blik op het leven van een jonge vrouw die eigenlijk sociaal totaal niet leeft en vrijwel alleen op de automatische piloot haar uiterst monotome bestaan leeft.
Verzwarende omstandigheid is dat haar moeder nog niet zo lang geleden is overleden. Haar rouwverwerking bestaat er voornamelijk uit dat ze haar vader via een camera in de gaten houdt.
Ji-na's werk is een hedendaagse variant op Modern Times; het is lopende band telefonistenwerk, waarbij ze alles volgens een vaststaand script moet doen. Het vervelende is dat het neer komt op het voortdurend aanhoren van klagende credit card klanten die onbeschoft zijn en niet te beroerd zijn om te dreigen met klagen over hun functioneren. Het werkklimaat is ook erg verstikkend. Van enige normale interactie tussen collega's lijkt totaal geen sprake te zijn. Haar manager heeft 0,0 charisma maar is wel to the point.
Mensen lijken hier slechts nummers te zijn. Zodra je onder de norm presteert of een paar steken laat vallen ben je out.
Wat was dat trouwens met die piep die Ji-na op het eind hoorde? Haar collega klaagde er ook al over.
Is het mischien een piep van software die aangeeft als je onder de norm presteert? Dat je te lang met een beller aan het praten bent of dat er nieuwe wachtenden zijn in de wacht? Ji-na raakt er danig van in de war en blokkeert uiteindelijk... Wat Ji-na vervolgens met haar leven zal gaan doen blijft in het ongewisse, maar hopelijk vindt ze een inspirerender baan met meer werkplezier.
De 'running gag' met de geestelijk gestoorde man die zegt een tijdreiziger te zijn is erg leuk.
Maar het brengt geen glimlach op Ji-na's gezicht. Zoals niks een glimlach op haar gezicht kan krijgen.
Het inwerken van een nieuw meisje is voor Ji-na een straf. Ze probeert hier tevergeefs onderuit te komen.
Terwijl dit lieve jonge meisje nou er net even voor had kunnen zorgen dat Ji-na wat afleiding heeft en even in de pauze bijvoorbeeld wat over koetjes en kalfjes te praten. Maar dat blijkt dus niet zo te zijn; Ji-na sluit zich volledig af. Ze lijkt helemaal geen behoefte te hebben aan sociale interactie van enige vorm. Dat is wel zielig voor de jonge collega die hierdoor totaal geen aansluiting vindt en worstelt om haar taken goed uit te voeren.
Dat is moeilijk om naar te kijken. Wat een beklemmende, benauwende en nare wereld leeft deze vrouw in.
Voorzichtig komt er op een gegeven moment wat meer ruimte in haar hoofd en kan ze wat hele kleine stapjes zetten om zich iets meer open te stellen voor de wereld om haar heen. Maar haar gedrag neigt een beetje naar het autismespectrum.
Er wordt opvallend veel gerookt in deze film. Ik heb nooit begrepen dat de jeugd met al die ontmoedigende regels en dure accijnzen er nog steeds voor kiest om te gaan roken, en helemaal vanwege de gezondheidsnadelen. Maar wellicht zal dit wel nooit veranderen.

In Aloners krijg je een impressie van hoe individualisme tot uiting komt in de samenleving. Het klinkt haast verwijtend, weinig sympathiek en weinig aanvaard. Maar ze zijn met steeds met meer en meer, zeker in Japanse en Zuid-Koreaanse culturen, alsof men de drukte, chaos en gejaagdheid van het leven wil counteren door zich op te sluiten in een eigen cocon. Het klinkt ook bijna egoïstisch, maar dat is het in ieder geval niet. En hoewel het hoofdpersonage een bepaalde last met zich meedraagt - het trauma met haar ouders - lijkt me dit een geheel vrije keuze en lijkt ze voor de rest ook gelukkig te zijn.

Prima setting en prima rol van Seun-jeon die dit monotone bestaan goed invult. Ik was getriggerd door het personage in haar laten en doen. Ik zag hoe pijnlijk het was en hoe ze worstelde toen ze in contact moest treden met haar nieuwe collega. Nét daarom protesteerde ze zo hevig toen haar die taak werd toebedeeld.

Toch een film met een wrange bijsmaak net omdat het zo zinloos en jammer lijkt, al denk ik dat we dit gewoon moeten kunnen aanvaarden als er geen oorzaak aan de basis van ligt. Maar als samenleving is het moeilijk samen leven natuurlijk als iedereen zo doet. Eentje om bij stil te staan!