Madeleine Collins (2021)

Psychologische thriller over een succesrijke vrouw, die op slinkse wijze een dubbelleven leidt. Een film met een bizar verhaal, afgesloten met een onbevredigend einde. De film weet enerzijds op een aantal momenten spanning te creëren, maar roept anderzijds meer vragen op dan ie beantwoordt. Wel knap hoe de Belgische diva Virginie Efira (Benedetta) haar dubbele persoonlijkheid vlekkeloos gestalte geeft.

Ik vond het een geweldige film. Hitchcockiaans. Echter snap ik de openingsact nog steeds niet. Wie is dat precies?

Ik meende gelezen te hebben dat het op ware feiten was gebaseerd. Niet dus.

Nou vond dit een prima film eigenlijk. In het begin vond ik het maar onzinnig. Een succesvolle vrouw die een dubbelleven lijdt. Die 2 gezinnen heeft. Dan denk je dat kan nooit. Je kan niet steeds tegen je partner(s) zeggen ik moet een halve week op reis. Maar gedurende de film wordt alles realistischer en logischer.

Een enigmatische mystery-thriller met Virignie Efira, dat is wat ik verwachtte van Madeleine Collins. Niet meer, niet minder. De openingsscène, met allerlei pashokjes-combines in een luxezaak, deden mij het beste vermoeden. Maar helaas, de denouement van Madeleine Collins blijkt een emo snotterfestijntje in te houden. Dit is zo een film waar alle personages het wel goed menen. Aan gratuite manipulatie zullen ze zich niet al te snel bezondigen. Het is een film waar we vaders oprecht bezorgd zien zijn over hun kroost ; toch een beetje onbetamelijk, niet waar? Een manifest gebrek aan kwade trouw, deze film.
De plotse uitbarsting van hysterie aan het einde is welgekomen, maar schromelijk te laat. Idealiter had een soort professor-type met een tweed vestje in een epiloog ons de pathologie van Judith / Margot / Madeleine komt uitleggen. "Dissociatieve persoonlijkheidsstoornis..." Of eventueel had er een soort scène kunnen zijn waar Melvil zich verkleedt als Judith, om Abdel te bedotten en hem vervolgens neer te steken. Allerlei verwijzingen naar Hitchcock opnemen, schept immers verwachtingen. Ach, ik dwaal af. Steengoede actrice wel, die Efira!

Intrigerende film. Echter geen heel sterke film. De gekozen verhaallijn met de bijpassende plotwendingen kon ik wel waarderen. Het verteltempo is rustig met tevense rustige cinematografie. De spanning wordt rustig opgebouwd en is met name psychologisch. Wel erg onwaarschijnlijk allemaal; maar het zou kunnen dus dan toch wel spannend.
Goede muziek en degelijke acteer prestaties(niet over de gehele linie). Al met al dus een aangename zit. Het einde van de film is het begin van de film. Dit laat een aantal vraagtekens over en is het niet helemaal bevredigend. Drie sterren.

Een film met Virginie Efira valt nooit te negeren. De Brusselse staat sinds Benedetta echt in de spotlights en sindsdien probeer ik geregeld een filmpje van haar mee te pikken. In Vlaanderen nauwelijks bekend bij het grote publiek, maar zij is zeker één van die hedendaagse Europese topactrices genre Trine Dyrholm, Exarchopoulos, Hüller of Binoche.

Haar filmkeuzes zijn weinig spectaculair en liggen veelal binnen dezelfde marges van thriller of drama. Weinig uitschieters daar. Ook dit is al bij al een vlakke film, een film die ik eerder onevenwichtig vond. Nochtans een intrigerend onderwerp over personen met een dubbelleven, liefst nog ver verwijderd van elkaar. Je moet het maar kunnen om zoveel balletjes tegelijk in lucht te houden.

Een film die onduidelijk is en daarom misschien me wat met een onbevredigend gevoel achterlaat. Kan ook zijn dat dergelijke personen nimmer te doorgronden vallen en daarom een zweem van mysterie over zich heen trekken. Aan Efira lag het zeker niet!