The Last Duel (2021)

Op zichzelf een goed verhaal met genoeg nuance, waardoor er nooit een zwart-wit beeld ontstaat van de 2 vrienden die vijanden worden, of van de vrouw die centraal staat en alles verandert. Maar er wordt onnodig 3x hetzelfde verhaal verteld met amper of geen afwijking waardoor de film ruim een half uur te lang duurt. Uitstekend spel van vooral Adam Driver, waarbij Damon en vooral de geblondeerde Affleck wat bleekjes afsteken. Fraaie locaties verder.

The Last Duel.

Een paar weken geleden was ik even op bezoek in een kasteeltje op de grens tussen Italie, Zwitserland en Oostenrijk, waar men naar verluidt de grootste verzameling harnassen in privebezit tentoonstelt. Of dat nou klopt of niet, het is een indrukwekkende partij smeedwerk, en geen spatje roest op te bekennen. De Churburg, in Schluderns, voor het geval je een kijkje nemen wilt - en doe de graaf de groeten van me. Aardige vent, een tikkie wereldvreemd misschien. Hij kent me niet bij naam, en jullie ook niet, maar dat mag geen bezwaar zijn - als je zegt 'die onbehouwen Hollander die Beatrix ooit vanuit de lijnbus langs zag rijden', dan weet hij het wel weer.

Hoe al dat smeedwerk nou precies indertijd gebruikt werd, daar kunnen we dan Ridley Scott de groeten voor doen, want dat komt er in deze film toch wel erg mooi uit. Zoals je van hem verwachten zou zit het visuele aspect van de film wel gebeiteld, en met alle durf en kracht om eens af te wijken van het eeuwige orange and teal van Hollywood. Een gele jurk voor onze heldin, en frisse kleuren in de middeleeuwen, zoals we dat nog nooit eerder gezien hebben, behalve misschien in A Knight's Tale (2001).

En dat is wellicht toch wel wat deze film tot iets speciaals maakt - het hele gebeuren rond het ijzerwerk, en het verhaal dient eigenlijk goedbeschouwd geen enkel ander doel dan dat tot inzet te brengen. Ja, de drie verschillende perspectieven op de voorgeschiedenis zijn echt heel, heel zinvol voor de kracht van het verhaal. Hoe anders had je kunnen uitleggen, op een manier die je echt tot in je ingewanden voelt, dat Jean de Carrouges een bijzonder onaangenaam personage zonder enige empathie is. Hoe anders had je als kijker een gezonde aversie kunnen ontwikkelen tegen het absurd onaangename karakter van Adam Driver. Of hoe had je anders tot de onvoorstelbare mening kunnen komen dat Marguerite wellicht stiekem toch niet precies eerlijk was over wat er nou echt gebeurd was, met het kopje 'de waarheid' ervoor in de film - en dat ze met haar mooie smoeltje en blonde haar toch ook vooral opportunistisch alleen aan haar eigen belang denkt. Kijk eens een weekje of wat rond in de gebouwen die er uit die tijd nog over zijn, dan krijg je langzamerhand wel zo'n gevoel dat je buren in die tijd toch iets minder prettig waren dan nu. Je bouwt zo'n kasteel niet om aardige nette mensen op afstand te houden, en als je buren dat ook doen, dan ben je zelf kennelijk ook niet zo'n fijne buur.

Dan moeten we het nog even hebben over de waarheid, misschien, want daar lijkt de film toch wel een statement mee te willen maken, al is me door de lagen heen niet precies duidelijk wat dat dan is. Marguerite is zwanger, zoveel is duidelijk, en als dat na vijf jaar huwelijk zo ineens langskomt - dan zou je toch denken. Maarja, het gericht is gepasseerd, God heeft geoordeeld. Dan moet het dus toch echt van Jean de Carrouges geweest zijn, dat kan gewoon niet anders.

En daarmee basta, en iedereen die iets anders durft te suggereren, nouja dan hoop ik maar op een vergelijkbaar gericht. Wel overigens een erg fijne parabel op allerlei maatschappelijke discussies die we de laatste paar jaar langs krijgen. Ook daarbij heel vergelijkbaar, het is dan wel in de mode om te denken dat er meerdere visies op de werkelijkheid mogelijk zijn, maar als we diep van binnen heel eerlijk zijn is er toch echt maar een, en die weten we eigenlijk allemaal ook al wel als we maar een van de drie verhalen gehoord hebben.

Middeleeuws ridderdrama met veel wapengekletter door ingeblikte mannen. Na een onnodig lange prelude wordt de kern van het verhaal drie keer verteld vanuit verschillende invalshoeken. Ik vind dat overdone, want elk nieuwe versie voegt relatief weinig toe aan het voorafgaande. De film valt al met al niet mee.

Een uitstekende film zonder meer.

Alwaar het aan de kijker is om uit te vinden.

Wie de waarheid spreekt.

Dat is knap gedaan en ook een opvallende goede montage van de film.

De sfeer is mooi neergezet wat je brengt in de oudheid.

De acteer prestaties zijn subliem zonder meer.

Maar het is het soort film.

Waar je van houd of niet.

De film weet wel te boeien,maar soms is de borduring op sommige scènes te lang.

De climax is spannend en zet je aan het denken.

Het verhaal is mijns inziens mooi uitgewerkt, redelijk intrigerend en het duurt niet te lang. Ook de perspectieven verschillen enigzins - voldoende onderscheid is moeilijk te zeggen - maar vond het zeker van waarde. Ik twijfel een beetje over de impact van de film, tegenover de opzet. Maar goed, het hoeft geen Gladiator te zijn om goed te kunnen doen en scoren. Ik had wel graag meer een vibe van de bevolking en vooral de landschappen gekregen zoals bij Dances With Wolves. Of zeg, Jurassic Park. Bij de zeldzame keren dat er een grote film over een periode uit de middeleeuwen wordt geproduceerd, verlangt men gewoon nog meer te zien en te voelen.

Dat had best gemogen met deze speelduur. Maar ja, als de zon nooit schijnt...

Prachtige historische film, die ons een inkijk geeft in het leven van een aristocratische dame in de middeleeuwen. Ze was bezit, koopwaar, fokvee, niks meer... En hoe de medische wereld toen dacht over seksualiteit: zonder genot bij de vrouw was een nazaat onmogelijk... Verkrachting was schering en inslag, maar waarom vrouwen dat niet gingen aangeven, wel daarvoor moet ge de film zien...

Drie-versies-film. Kan soms wat irritant uitvallen, zeker de stukjes die identiek zijn maar het blijft toch wel boeien en het wordt overtuigend goed gemaakt door het slot, en daarmee bedoel ik niet in de eerste plaats de strijd in de arena, maar wel wat zich als rechtspraak afspeelt. Onvoorstelbare gebruiken en wetgeving, dik beïnvloed door wat de Kerk vooropstelt en waarbij, ook hier, de uiterst zwakke, minderwaardige positie van de vrouw in de maatschappij opvalt.

Zeer goed film.

Kundig geschreven scenario - heel gevatte dialogen en bewoordingen ook - door Matt Damon en Ben Affleck onder de doorwinterde regie van Ridley Scott en de film kroont zich dan ook tot de betere historische.

Toch aangenaam verrast door deze film. Films over de Middeleeuwen zijn minder mijn ding, maar aangezien de focus minder op de gevechten lag, lag de film me meer. Het verhaal wordt 3 keer verteld, via 3 standpunten. De herhalingen vielen nog mee en werd het nooit saai.

De lange speelduur stoorde me ook niet. De cast was ook goed op dreef en het eindgevecht was toch wel de moeite.

Toch opmerkelijk om Parijs zo landelijk te zien, je kan je dat nu niet meer voorstellen.

Filmpje waar ik wel geïnteresseerd in was in de hoop een mooie gritty en rauwe ridderfilm voorgeschoteld te krijgen, bovendien ook nog van Ridley Scott die uiteraard dat genre wel aan kan met bijvoorbeeld Gladiator. Toch werd The Last Duel niet helemaal wat ik er van verwacht had en twijfel ik tussen oke of best wel goed.

Mag het beeld er vanaf het begin zijn met een bepaalde stijl die grauw en gritty is, en visueel een bepaalde fraaiheid heeft met locaties, natuur, kastelen en kleuren filters. Zeg maar gerust dat het er zo nu en dan adembenemend uitziet en dat geldt niet anders voor de ridders en vooral Matt Damon die zijn jeugdige hoofd voor een keer kwijt is en er belegen en grof uitziet en daarmee een look die hem wel staat. De littekens en de onderlinge verhoudingen spreken voor zich in een harde tijd waar niet gepiept werd maar doorgezet en waar loyaliteit net zo hoog stond als de rechten van de vrouw laag. En waar ik toch een sterke film verwachten met het nodige aan bloedstollend geweld pakt de film toch heel anders uit en richt zich vooral op de omgang met vrouwen. The Last Duel ontwikkelt zich daarna vooral in een drama die chronologisch nogal apart door elkaar gemonteerd is en wel eens wat verwarrend is waar je op dat moment zit in het verhaal. Insteek lijkt toch vooral om het verhaal van alle drie kanten te belichten wat op zich niet verkeerd is maar toch ook een beetje een pinch mist, een twist om die zogenaamde drieluik een extra laag te geven. Nu zien we in principe drie keer hetzelfde bewijze van spreken.

Maar slecht is The Last Duel zeker niet die toch een bepaald beeld wil schetsen rond het wel en wee van vrouwen in die tijd en laat ik het zo zeggen dat dit niet best was. Maar ja voor wie wel? De vrouwen waren overduidelijk trofeeën en fokvee zonder enige vorm van recht en te gebruiken wanneer men wilde, van de andere kant werd de man geacht zich altijd maar op het slagveld te wagen om ieder moment een bijzonder gruwelijke dood te kunnen sterven. Niet dat de weegschaal dan ook maar enigszins in balans is omtrent de slechte behandeling van vrouwen, want het lot dat Marguerite eventueel te wachten staat is eigenlijk te gruwelijk voor woorden en een goede reden om op de hand van Jean te zijn. Iets dat dan ook uitmond in een best wel sterk en fraai duel op het einde van de film.

The Last Duel kan ook niet anders omschreven worden als een rauwe en harde film met niet veel maar toch wel het nodige aan gruwelijk en bloedig wapen gekletter, een bij tijd en wijlen prachtige soundtrack met orgelmuziek, een prima cast uiteraard met sterke acteerprestaties, de stijl en het visuele was reeds benoemd, is het wijze praat van de dokter hilarisch, maar is het toch vooral het onrecht tegen de vrouwen wat de boventoon voert, en staat de vrouw van Pierre ook het hoofd te schudden bij een voorbarige uitspraak dat het allemaal aan de vrouw lag. Even verwacht ik verhaal- en plot technisch toch even iets meer van deze film omtrent een soort van driehoeksverhouding tussen de dame en de twee heren en dat er wellicht iets meer achter het geheel zit, maar het blijkt toch recht toe recht aan te zijn en ik moet zeggen dat de zit van bijna twee en half uur dan toch wel heel veel is en je maar zit te wachten op dat duel. De speelduur en de lange tussen momenten dat er voor het gevoel niet zo heel veel gebeurd is toch wel degelijk een minpuntje aan de film, vooral als je zoals ik toch iets anders verwachtte. Maar goed de 3.5 is toch zeker op zijn plaats voor de poging en het getoonde.

Drie keer hetzelfde verhaal maar dan vanuit het perspectief van de betrokkenen, had misschien ook echt een ander camerastandpunt moeten opleveren, zoals Tarantino deed bij Jackie Brown. Dan verveelt het ook niet, want op zich gaat het om een simpel verhaal. Lijkt een anachronistisch drama, maar is het klaarblijkelijk niet. Affleck had het een keer over Jean de Carrouges (gespeeld door Matt Damon) als "boring fuck". Hij lijkt ondanks z'n opmaak toch erg veel op een Amerikaan verdwaald in een middeleeuws drama. Maar deze review heeft het juist over een glansrol van Affleck. Last Duel Review: Ridley Scott Delivers One of His Best Movies - collider.com Ridley Scott is teleurgesteld over hoe weinig zijn film heeft gedaan at the boxoffice. Daar zullen publieksreacties een rol bij hebben gespeeld. Ik las over diens film Gladiator dat die het juist veel beter deed dan aanvankelijk was gedacht, en dat dit veel te maken had met word of mouth - als een lopend vuurtje ging het dat de film met Russell Crowe een buitenbeentje was.

Wat wel modern (relevantie voor deze tijd) was vond ik Les Gris' (ik denk niet gespeelde) overtuiging dat ie de vrouw niet had verkracht, 'want' het was toch uit verliefdheid en in de overtuiging dat het wederzijds was. Dat is een oud thema bij mannen: veronderstelde reciprociteit.

De speelduur is wat overdadig en aan die lelijke sik van Matt Damon moest ik wel even wennen, maar toen de thematiek eenmaal duidelijk werd en de ontwikkelingen zich onafwendbaar aankondigden werd ik wel stevig de film ingezogen. Knap spel van de drie hoofdrolspelers, grove vechtscènes die toch nergens overdreven aandoen, een bloedstollende climax en natuurlijk de bij Scott gebruikelijke visuele pracht. Een soort Rashomon minus de theatraliteit en met in onze ogen wel zeer bizarre opvattingen van recht, waarheid en vrouwelijkheid.