The Last Duel (2021)

Best goed.

Matt Damon is een miscast van jewelste, dus het duurde even vooraleer ik echt in de film kwam. Dat Ridley Scott het eerste half uur wat knullig afhaspelt, helpt de boel ook niet vooruit.

Met het tweede hoofdstuk verdwijnt Damon naar de achtergrond en is er plots wel plaats voor nuance, karakteruitdieping en goed acteerwerk van Adam Driver en Jodie Comer.

Het bouwt vanaf dan aardig op, met dat achterhaalde middeleeuwse gedachtegoed dat tot een behoorlijk laatste duel leidt. Scott heeft het budget en ook wel de kunde om dergelijk ridderspektakel goed te verfilmen. Het ontbreekt 'm niet aan bloed, maar het echte geweld is natuurlijk te vinden in het #metoo-gegeven. En de look van die andere miscast, Ben Affleck.

3,5

Onzin, Damon speelt gewoon prima. Alleen Driver en Corner zijn overtuigender. Merkte in de zaal wel dat er mensen met de verkeerde verwachtingen naar de film gingen. Naast me ook drie gasten die een soort Gladiator verwachtte. Er zit niet heel veel actie in, maar moet zeggen de gevechten die er zijn zijn indrukwekkend.

De structuur is goed bedacht en werkt. Alleen is het gewoon wat te lang om echt bovengemiddeld te worden.

3,5*

Prachtige film. Een mooie film over de middeleeuwen vanuit een origineel perspectief, die meer biedt dan veldslagen en ridders. Kon zelf vooral de subtiele verschillen waarderen op basis van wiens perspectief we te zien kregen.

The last duel – een aanrader

Een hele mooie film zo realistisch je waant je in de einde van de 13e eeuw, het is wel even geleden dat ik zo’n film over het verleden gezien heb. Het is bruut en gewelddadig iemand doden wordt niet zonder slag of stoot door snelheid of ander poespas weg gelaten.

Ik snap dat ze alle 3 de kanten van het gerecht willen laten zien maar door deze herhaling zakt de film hierdoor in en wordt minder interessant om te zien. Maar dat wordt direct weer goed gemaakt door het duel in het einde en dat ziet er zeer spannend en schokkend uit, en als dat bij mij gebeurt zegt dat wel wat gezien de hoeveelheid films ik heb gezien. Mede door het prachtige camera werk en de techniek die verbeterd is sinds zulke films van jaren terug.

In ieder geval is het de vraag wie er nou gelijk had en wat er nou echt gebeurt is! Prima acteurs die hun rol ware hebben gemaakt. k

Ik wist niet veel van deze film af voor ik 'm ging zien in de bioscoop. Historische gebeurtenis... Ridley Scott... Adam Driver en Matt Damon... Ik ben nooit fan geweest van Matt Damon. Zijn irritante bulldoggezicht. Nee, daar heb ik niets mee. Nooit begrepen waarom hij zo'n grote ster is.

'De film duurt lang,' zei mijn filmkompaan. 'Zo'n tweeëneenhalf uur.'
Verdomme, ook dat nog... dacht ik.
'Gelukkig maakt Ridley Scott mooi gedetailleerde weergaves van het verleden.' Dat hij er historisch gezien nog weleens naast zit (Kingdom of Heaven) liet ik achterwege. Ik wilde mijn filmkompaan een goed gevoel geven voor we aan de lange zit begonnen. Misschien was de film van de titel bedoelt voor de kijkers en niet zozeer de aanduiding voor de climax van de film. Een laatste duel tussen de kijker en zijn concentratiespanne.

De film gaf drie perspectieven van de betrokkenen in het verhaal. Eerst vanuit het perspectief van de Franse ridder Jean de Carrouges. Daarna vanuit zijn vriend en latere rivaal Jacques le Gris en als laatste vanuit de 'grote liefde' van de twee mannen: Marguerite de Carrouges.
Toen ik na het eerste hoofdstuk besefte dat het verhaal zich drie keer opnieuw af zou spelen meende ik gelijk te hebben: het zou inderdaad een laatste duel worden tussen mij als kijker, en mijn gevecht tegen de slaap.

En God, wat zat ik er flink naast. Ridley Scott bewees allereerst direct weer zijn finesse voor historische details en epische weergave van de middeleeuwen te bevestigen. De grote decors en de grauwe winterse beelden waren voer voor het oog. Ja, alleen daardoor zat ik er al helemaal in.
Daarnaast vond ik het erg leuk gedaan hoe de film aan de hand van drie perspectieven de kijker met de vraag achterliet: is die knappe blonde vrouw nu echt verkracht, of verbergt ze liefde voor Adam Driver? Wellicht zijn er filmliefhebbers of critici die nadruk op Matt Damons woede-uitbarstingen en Adam Drivers verliefdheid doorzichtig vinden, maar daar wilde ik me niet al teveel mee bezig houden.

De film keek prima weg. Er was een stukje veldslag in verwerkt, wat het altijd goed doet in een historische, middeleeuwse film en de climax - het laatste duel was bruut en sensationeel. Dat Adam Driver uiteindelijk werd vermoord en aan zijn voeten werd opgehangen] gaf een verontrustend beeld, omdat ik toch wel sympathie voor hem voelde op een of andere manier. Geen idee waarom... zijn personage was een klootzak. Zo bleek <i>The Last Duel</i> uiteindelijk toch geen strijd tussen mij en mijn onderbewuste te zijn, maar bleek het toch een spektakel uit de middeleeuwse tijd te zijn, die me naar het puntje van mijn stoel bracht. Heerlijke film. Een van Ridley Scotts betere als je het mij vraagt.

"Confess!"

Aanvankelijk leek deze film mij niets, maar omdat een collega hier benieuwd naar was, ben ik toch meegegaan. Achteraf kan ik zeggen dat ik in positieve zin verrast ben en het was een waar spektakel om dit op het witte doek te zien.

Ridley Scott presenteert een middeleeuws epos dat ingaat op de verkrachting van Marguerite, de vrouw van Jean de Carrouges. Zij is - naar eigen zeggen - verkracht door Jacques Le Gris, een goede vriend van Jean. Om dit euvel te beslechten, wordt er een duel op leven en dood georganiseerd waarin de winnaar de waarheid heeft gesproken.

'The Last Duel' wordt vanuit de perspectieven van de drie hoofdpersonages verteld. Hierin zie je als kijker telkens een net iets andere variant van de waarheid belicht worden, opdat je door alle details zelf een oordeel kunt vellen. Dit zorgt er echter wel voor dat dezelfde scènes zich meermaals herhalen, waardoor de vaart uit het geheel wordt gehaald.

Desondanks werd ik helemaal ondergedompeld in de film. Het is duidelijk te zien dat Scott zijn miljoenenbudget optimaal heeft gebruikt om alles er zo authentiek mogelijk uit te laten zien. Dit alles wordt ondersteund door prima acteerwerk (Jodie Comer is het hoogtepunt), hoewel ik Ben Affleck enigszins uit de toon vind vallen. Het uiteindelijke duel wordt werkelijk fantastisch in beeld gebracht; van elke brute beuk tot aan de stiltes. Wat dat betreft is Scott zijn touch zeker niet kwijt.

Al met al een indrukwekkend en bovenal meeslepend epos dat gezien moet worden in de bios.

4,0 Sterren.

Prachtige film! Ik raad het met name geschiedenisliefhebbers aan.

De late Middeleeuwen komt tot leven in je huiskamer (of bioscoopzaal). Als Middeleeuwen-historicus en Scott liefhebber was dit een must-see voor mij persoonlijk. Heerlijk als de geschiedenisboeken tot leven komen. Ik ging er met hoge verwachtingen in en ik werd niet teleurgesteld.

Het beroemde (laatste gerechtelijke) duel tussen Jean de Carrouges en Jacgues Le Gris in 1386 in Parijs wordt indrukwekkend in beeld gebracht door Ridley Scott. Het verhaal komt redelijk overeen met het waargebeurde verhaal, dat door meerdere Middeleeuwse historici zoals Jean Froissart (die veel schreef over ridderlijkheid en eer) op papier werd gezet.

Mede door mijn achtergrond kijk ik (misschien iets te veel) graag naar historische details en ik vind dat Scott zijn huiswerk heeft gedaan. De sfeer van de Middeleeuwen wordt goed weergegeven: de onderdrukte posities van vrouwen die uitgehuwelijkt werden als kamelen die verkocht worden, het feodaliteitsysteem waarin Carrouges zo afhankelijk is van Pierre, het koude Europa, de lage geletterdheid en het gebruik van Latijn onder de adel, etc. De hoofdkarakters bestonden echt en in de grote lijnen klopt het verhaal. Enkele momenten in de film zijn fictie, maar het stoorde mij niet. Bijvoorbeeld tijdens het duel: het steekspel te paard en het gebruik van strijdbijlen werden niet in de bronnen genoemd. Ook het einde van Le Gris verliep anders.

Technisch gezien durf ik nooit veel te zeggen, omdat ik daar simpelweg weinig verstand van heb. Maar ik vond het concept van de drie verhaallijnen origineel, omdat het je actief aan het denken zet: wie is nou de schuldige? Al kan ik begrijpen dat kijkers het irritant en langdurig vinden. Sommigen zitten simpelweg niet op nadenkwerk te wachten. Ook vond ik Matt Damon (wat een slecht kapsel haha) en Ben Affleck niet helemaal uit de verf komen. De gevechten en het duel waren écht voelbaar door het klinkende staal, het geschreeuw en de dreunende hoeven van oorlogspaarden.

Ik ga het in de toekomst zeker nog een keer kijken: 4/5.

The Last Duel is een heerlijke productie van Ridley Scott, die hiermee voor mij absoluut zijn beste film sinds vele jaren aflevert. Het vakmanschap druipt van elk beeld af, en de (historische) aandacht voor detail is niet minder dan bewonderenswaardig. Scott weet de middeleeuwse setting als geen ander perfect tot leven te brengen; zowel door cinematografie en kleurgebruik als door sets en aankleding, maar ook door bijvoorbeeld de muziek die een typisch middeleeuws sfeertje creëert. Ridley stelt op dat vlak zelden teleur, maar hier overtreft hij zichzelf toch wel. Wat deze film daarbuitenom echter zo sterk maakt is de gekozen verhaalstructuur, die door de opdeling in hoofdstukken gelaagdheid en nuance met zich meebrengt. Om het verhaal telkens opnieuw te belichten vanuit een andere invalshoek, is een geweldige keuze gebleken. De film stuurt je als kijker nog steeds wel een duidelijke richting uit over met welk personage je hoort te sympathiseren, maar de manier waarop het verhaal verteld wordt maakt het geheel niettemin een stuk interessanter, en voelt ook gewoon fris en origineel aan. De film is daardoor traag en wellicht ook niet al te toegankelijk (dezelfde gebeurtenissen worden dus telkens vanuit een ander perspectief getoond), maar ik vond het persoonlijk fantastisch hoeveel tijd Scott uitrekt om dit epos in alle detail uit de doeken te doen. Want aandacht voor detail is er echt op élk vlak, ook verhaaltechnisch gezien.

Nog een heel sterk punt is de cast. Damon is niet al te overtuigend en wat saai (het hoofdstuk vanuit zijn perspectief legt de basisstructuur van de film, maar vond ik wel het minste gedeelte), maar Affleck heeft een verrassend leuk rolletje en vooral Adam Driver en Jodie Comer schitteren. Driver is al langer een van m'n favoriete huidige acteurs, maar Comer wist me echt te verrassen en levert met gemak de beste prestatie af. Ook gewoon goed dat haar rol volledig past binnen de middeleeuwse tijdsgeest, maar tegelijkertijd ook een hedendaagse relevantie in zich draagt. En dan sluit de film uiteindelijk nog af met het duel, dat werkelijk snoeihard in beeld wordt gebracht. Het harde en lompe gebeuk klonk zelden zo goed in een bioscoopzaal. Het is jammer dat de film ondergesneeuwd lijkt te zijn geraakt tussen de andere huidige releases, want The Last Duel is dus écht wel goed. Kleine 4.5*.

The Last Duel sneeuwt 100% ten onrechte onder in het geweld van No Time to Die, Dune, Halloween Kills en andere films. Dat is erg jammer, want de kritieken zijn lovend en die hebben mij eigenlijk ook nog naar de bios getrokken. De film doet het zo anoniem in de box office en dat schrikt af, maar als je vaak naar de bioscoop gaat is het een schande als je deze overslaat.

Ridley Scott is goed in historische epossen en ook met the Last Duel weet hij een zeer interessante productie af te leveren. Minder grootschalig met het geweld, maar dit keer intiemer met persoonlijke verhalen in een fantastisch aangekleed laat 14e-eeuws Frankrijk.

De verhaalstructuur is erg boeiend en waar ik van tevoren mijn twijfels had om hetzelfde verhaal vanuit drie perspectieven te zien, had ik er tijdens de film totaal geen last van. Normaal wil je door het verhaal meegenomen worden, als je dan vanuit een ander perspectief tot tweemaal toe weer overnieuw begint kan herhaling op de loer liggen. Scott en de schrijvers (Damon, Affleck, Holofcener) pakt dit ontzettend slim aan door sommige gebeurtenissen met elkaar te overlappen en andere perspectieven te laten zien, maar dat niet te vaak te doen. Elk van de drie verhalen zit globaal in dezelfde tijdlijn, maar elk van de drie verhalen vult de andere ook weer goed in omdat daar gaten in de tijdlijn zaten of dat er stukken tijd werden overgeslagen. Dit is vernuftig en houdt elk van de de drie hoofdstukken fris.

Het eerste hoofdstuk draait om Jean (Matt Damon). Hij is trouw aan de koning, heeft een goede vriend in Jacques (Adam Driver), maar ziet langzamerhand dat hij tot wanhoop gedreven wordt en hem steeds meer ontnomen wordt door de landheer Pierre (Ben Affleck), die vervolgens Jacques telkens meer macht lijkt te geven. De wanhoop is voelbaar en eindigt natuurlijk wanneer de vrouw die hij lief heeft aan hem bekend verkracht te zijn door Jacques.
Dan schakelen we over naar Jacques kant van het verhaal. In zijn verhaallijn zie je vooral hoe hij gnieperig steeds meer macht krijgt en tegelijkertijd betoverd raakt door de beeldschone Marguerite (Jodie Comer). Het is vakkundig gemaakt, maar eigenlijk komt in zijn stuk vooral naar voren dat het gewoon een droplul eerste klas is. Vanuit zijn ogen lijkt het me al gewoon duidelijk dat het een verkrachting is. Er wordt weinig aan de verbeelding overgelaten.
Dus mochten er nog twijfels zijn voor hoofdstuk 3, waarin Marguerite haar kant van het verhaal verteld wordt, dan waren die eigenlijk in hoofdstuk 2 al beantwoord. De verkrachting heeft dus echt plaatsgevonden, maar de enige details die anders waren ten opzichte van hoofdstuk 2 is dat ze vaker nee heeft geschreeuwd en dat Jacques iets hardhandiger was. Dus eigenlijk beantwoorde "the truth" die vraag niet. Het laat wel mooi in het midden of het geflirt met Jacques wel of niet heeft plaatsgevonden. Dat is dan wel weer erg sterk. Wat dit derde hoofdstuk wel zo goed maakt is dat de rol van de vrouw in de 14e eeuw niet meer was dan een babymachine. Rechten hebben ze niet en eigenlijk was Jean helemaal niet zo'n lieve man als dat we uit het eerste hoofdstuk mochten geloven. Het enige is wel dat hij trouw is en een eerlijk man, maar tegelijkertijd hypocriet ten opzichte van zijn vrouw.

Het mondt uiteindelijk uit in de titel van de film, het duel. En ik zat met ingehouden adem te kijken. Erg spannend en gelukkig eindigt het ook wel op een positieve noot. Het is lastig om niet voor Jean en Marguerite te juichen en gelukkig krijgen we als kijker wel een beloning na al het onrecht. Tevens is de film ontzettend actueel met alles wat er in de samenleving gaande is, maar wordt het verpakt in een middeleeuws sausje en voelt het niet belerend aan.

Ridley Scott heeft een erg goede film afgeleverd. The Last Duel verdient de box-office flop niet. Het enige waar ik mee worstel dat ik dit meer een goede film voor een eenmalige kijkbeurt vind. De herkijkwaarde ligt voor mij niet zo hoog. Daarvoor is de film te genuanceerd in de drie hoofdstukken en is dit vooral een zeer bevredigende ervaring in de bioscoop geweest. Dat iedereen in de film Engels spreekt is eigenlijk pas iets waar ik nu aan denk, maar het zegt genoeg dat ik me daar niet aan heb gestoord. Misschien ook omdat ik Frans niet zo'n sexy taal vind.

4,0*

Ridley Scott haalt inspiratie bij Kurosawa voor deze film over twee ridders en een vrouw in de 14e eeuw. We krijgen het standpunt te zien van de drie hoofdfiguren, net als in Rashomon. Een mooie vertelling, ook al is het verhaal zelf weinig verrassend. Maar Scott is wel in vorm hier en kleedt het geheel mooi aan. Vooral het duel zelf is indrukwekkend. De ondertussen 83-jarige Ridley Scott is een regisseur van topfilms (waaronder mijn persoonlijke nummer 1) en verschillende missers. Maar hier laat hij zijn talent nog eens zien.

Uitstekende film waarin een ridder erachter komt dat zijn vrouw is verkracht door een vriend van hem. Een groots opgezet historisch drama met een mooi verhaal en een goede, alhoewel niet vernieuwende, opbouw. Een spannende en redelijk brute finale. De hele aankleding van de film is prachtig en ook de toch ietwat bombastische muziek is op zijn plaats hier.

Visueel overdonderend (laat dat maar aan regisseur Ridley Scott over) middeleeuws spektakel met een karig maar wel interessant plot, gezien vanuit drie verschillende perspectieven. Lang maar gelukkig niet langdradig, mede door de prima cast. Leuk om Matt Damon en Ben Affleck weer eens samen te zien in een film; vooral Affleck is hier op dreef in een kleurrijke, vaak erg grappige rol. De drie delen waarin de film is opgesplitst zijn opmerkelijk genoeg geschreven door drie verschillende personen, te weten Damon, Affleck en Nicole Holofcener.

“The truth does not matter, there is only the power of men.”

Deze film is inderdaad nu al te zien op ‘Disney+’, en daar stond ik gisteren versteld van. Aangezien dit een film is die bij mij nog hoog op mijn lijst stond om te gaan kijken zodat ik hem wellicht mee kan nemen in mijn eindejaarlijst. Nu is dat wat makkelijker gemaakt, aangezien ik hem lekker vanuit mijn eigen luie stoel kon kijken. Ik schrok echter wel van de speelduur, de twee en een halfuur zijn erg taai, en zeker als je een ruim uur onderweg bent wordt het allemaal wat langdradig en is het script in mijn ogen toch net een tikkeltje te saai.

Ik val buiten de opvattingen van ‘Scott’ over de ‘millenials’, aangezien ik twee jaar later ben geboren val ik onder ‘Gen Z’ (het klinkt verdomme net een zombievirus). Maar nee, ik ben het totaal niet eens met de aantijgingen die meneer ‘Scott’ onlangs stelde. Aangezien ik persoonlijk wel degelijk een persoon ben die op welk manier dan ook graag geïnformeerd en verteld wordt over o.a. hoogtepunten uit de geschiedenis, waar dit verhaal zeker bij hoort. Het is echter niet te ontlopen dat ‘Scott’ het zelf te zeggen had over de nogal saaie trailer en toch wel het langdradige script. Vind ik deze zogenaamde ‘flop’ terecht of snap ik het? Ja, want de film moet strijden tegen ongelooflijk grote titels die bij het publiek waarschijnlijk meer aandacht trokken, is het helemaal verdiend: nee. Want ‘The Last Duel’ is zeker een leuke film om te zien, het begint onwijs gaaf en je zit er lekker in, wanneer je dan vervolgens inkakt omdat de film niks meer te bieden heeft word je toch al gauw weer wakker geschud met het enorme geweld op het einde, en het lang verwachtte gevecht die erg vet in beeld werd gebracht.

Maar wat weet deze film nou dan toch te redden, het is vrij simpel en je ziet het ook al wel aankomen. De film kent een ongelooflijk gave cast, met ‘Matt Damon’ als ‘Jean de Carrouges’ heeft ‘Scott’ in mijn ogen toch een voortreffelijke hoofdrolspeler aan de haak geslagen en hij vervult deze rol prachtig. Erg goede acteerwerken van ‘Damon’ die toch wel vrij serieus overkwam, ik kan me best voorstellen dat men zich irriteert aan zijn chagrijnige kop maar, ik vond het passend bij zijn karakter, zo kwam die namelijk ook goed over. En dan heb je uiteraard ‘Adam Driver’ die inderdaad ook bij mij aangeschreven staat als acteur die groots kan worden nu maar ook vooral in de toekomst. De beste man zie je nu al op te veel plekken opduiken, of hij zit in de ‘Star Wars Universe’ en vecht aan de darkside of hij speelt hier, de zogenaamde vriend maar vooral vijand van ‘Jean de Carrouges’, ‘Jacques Le Gris’. Ik verraad het al een beetje, eerst twee vrienden die veranderen in vijanden van elkaar. En uiteraard ook beroemdheden als ‘Ben Affleck’ en ‘Jodie Comer’ mochten hun rollertjes vervullen maar staken er niet echt bovenuit, niet zoals de bovenste twee.

En dan toch ook wel de vechtscènes zijn prachtig in beeld gebracht. Überhaupt alle visuele scenes is iets wat je inderdaad wel aan ‘Scott’ overlaten en dat is ook echt wel een grote pluspunt van deze film. De aankleding is prachtig, de setting is onwijs mooi en ook de landschappen zijn om van te genieten. Daarnaast uiteraard de passende actie die toch wat schot in de zaak moesten brengen, in het begin zat dit heel hoog (en zoals ik al hiervoor zei) en na een tijdje valt dit volledig weg, waardoor de film voor mij steeds meer in elkaar zakt. Toch wel het ‘laatste gevecht’ was onwijs gaaf, waar ’Damon’ toch wel vrij genadeloos ‘Driver’ afstraft en hem heel bruut vermoord, want hij eet namelijk het mes, en dat alles wordt ook ontzettend dik op beeld gebracht. Ook het levenloze lichaam op het eind wat mee werd gesleurd door een paard zijn de scenes die deze net dat harde gevoel geven wat deze film echt nodig had.

Het verhaal is overigens wel erg verwarrend. Het constante terugschakelen en daarna weer opnieuw vertellen met net een paar kleine veranderingen vond ik niet zo heel boeiend, en dat is het gene waar ik het meest op doelde met het stukje ‘langdradig’ wat ik eerder benoemde. Je hebt het al eens gezien, waardoor het niet aanvoelt alsof ik naar vernieuwing kijk en dan kunnen die 153 minuten erg lang duren. Het waargebeurde stuk van dit verhaal vind ik dan wel weer erg interessant en dat hielp mij voornamelijk toch wel om de film door te zetten.
Ik zit dus nogal in een tweestrijd voor deze film hoe ik hem wil beoordelen. Aan de ene kant vond ik hem erg gaaf met de genoemde punten hierboven, en zeker een waargebeurd verhaal vind ik altijd nog interessanter maar, de minpunten die ik opnoemde zitten mij wel lichtelijk dwars. Toch is het een aardig vermakelijke film en vult het de avond goed. Met zo’n sterrencast, topregisseur en interessant verhaal kan er niet veel fout gaan, denk je.

Zeker niet slecht deze verfilming van een stukje middeleeuwse geschiedenis. Film geeft een mooi beeld over het leven van de hogere kringen in het Frankrijk van eind 14e eeuw waar de littekens van de pest nog niet helemaal verdwenen waren. Niet direct een film voor de liefhebbers van kijkerspubliek dat bij dit soort films denkt aan alleen maar veldslagen en de inhoud verder voor lief houden. De schaarse veldslagen o.a. bij de rivier mochten er wel zijn trouwens en uiteraard ook de brute finale. Ook de soundtrack vond ik erg goed. De acteurs deden het trouwens erg goed, ook Matt Damon waar ik aanvankelijk niet zo veel vertrouwen in had. Het nadeel is wel dat bij de hoofdstukken waar bij elk van de drie hoofdrolspelers hun uitleg gaven van het hoe en waarom van de verkrachting van Marguerite de film soms een beetje langdradig werd maar aan het einde werd dat gelukkig ruimschoots goed gemaakt.

4,0*

Twijfelachtig! Maar doordat er sommige scenes met veel historische details en overtuigende productiewaarden werden weergeven toch nog best aardig! Het begint met een overbodige proloog waar het titelduel in is te zien. Ook de titel van de film geeft de ontknoping al aan! Waarom dan de keuze om daarmee te beginnen? Hierna trapt de film af en blijkt de film drie bedrijven te bezitten. De eerste twee hoofdstukken zijn gebaseerd op het boek van Eric Jager uit 2004 en het derde en laatste, vrouwgerichte perspectief door Nicole Holofcener.

De waarheid volgens Jean de Carrouges; (Matt Damon)De film begint erg hak-op-de-tak en start in 1370 bij de Slag bij Limoges (hierdoor dacht ik ook even dat ik te maken had met Engelse troepen aangezien deze hier een slachting onder de Franse verdedigers van de stad veroorzaken) een scene die is gemaakt om gemakshalve de vriendschap te onderstrepen. Daarna zie je een berooide Carrouges deelnemen in de Schotse-Campagne en hoewel hij vijf van zijn negen strijders en geld had verloren, had hij ook een ridderorde op het slagveld gekregen, waardoor hij sociale status en geld ontving. Tijden terugkeer maar afwezigheid om zijn loon op te halen, volgen de gebeurtenissen, die een dramatisch effect zouden hebben op het leven van alle betrokkenen.

De waarheid volgens Jacques Le Gris (Adam Driver) een leenman (vazal) van graaf Pierre d'Alençon (Ben Affleck) een favoriet aan zijn hof en een beruchte rokkenjager was in tegenstelling tot zijn failliete rivaal niet op de Schotse expeditie geweest maar was wel rijker geworden. Beiden heren waren erg ambitieus en jaloers. Er ontstonden kleine ruzies over geld en eigendom. Wat uiteindelijk resulteert dat Le Gris op de ochtend van 18 januari 1386 met de hulp van Adam Louvel. Marguerite de Carrouges verkrachtte

De waarheid volgens Marguerite de Thibouville (Jodie Comer); en volgens de film de enige waarheid. Als enige dochter van de verrader maar zeer rijke Robert de Thibouville werd ze uitgehuwelijkt. Door de verbintenis van Marguerite en Carrouges hoopte de Thibouville de status van zijn familie te herstellen, terwijl Carrouges hoopte op een erfgenaam van de jonge Marguerite en het waardevolle landgoed Aunou-le-Faucon. Tja de film mist in het laatste gedeelte maar weinig subtiliteit; en projecteert het moderne mannen benadelen vrouwen.

Dat dit veel genuanceerder lag bv. de invloed van de kerk en een maatschappij die gericht was op overleven (kindersterfte, geweld) Toegegeven, het was een door en door mannelijk periode maar passieve jonkvrouwen nee.. Ze stonden wel onder voogdij maar er was ook er gelijk erfrecht Ook mochten ze eigen zaak uitbaatten, protesteerden tegen bestuurders, of werkten zelfs samen met hun echtgenoot.

Tja en omdat de echte rechtszaak een hij/zij-verhaal was, is het helemaal niet ondenkbaar dat Marguerite voor meer welvaart /macht van haar man, zijn rivaal Le Gris verleidde. Tenslotte was het aanraken van een vrouw al voldoende om strafbaar te zijn! Nergens krijg je ook te horen dat verschillende uit de huishouding en Adam Louvel zijn gemarteld om te kijken of ze waarheid sprak (ach het was maar lager in rang personeel) De film was dus beter gebaad bij een einde wat het één en ander in het midden liet!

Enfin uiteindelijk komen we bij het verbluffende bloedstollende eind duel Niet het laatste gevechtsproces wel het meest spraakmakend (er was nog een ander laatste duel van Guy Chabot de Jarnac tegen François de Vivonne dat pas plaatsvond in 1547). De enige opmerking daarbij was dat ze de omheining van arena te klein hielden. Het leek nu teveel op een sportstadion. Maar verder was dit erg goed!

Echter drie keer hetzelfde verhaal met een wat andere blik op de gebeurtenissen en zo krijgen we de ‘feiten’ drie keer in herhalen scènes te zien. Een herhaling van twee en half uur film is een te grote opbouw naar dat gevecht De cast was goed maar deed verder weinig bijzonders (geen was opvallend) en Amerikanen Franse namen en steden te horen uitspreken …bleh! Maar het heerlijk brute eindgevecht maakte het meer dan goed!

Best een aardige film maar ik snap ook heel goed dat het gemiddelde op een 7 afstevent. 2,5 uur voor een verhaal dat ook makkelijk in 1,5 uur verteld had kunnen worden zonder aan het verhaal in te leveren. 3x hetzelfde zien met minimale verschil voegt weinig toe naar mijn mening. Uiteindelijk gaat het toch alleen om de "truth" variant dus de andere twee zijn overbodig.

Desalniettemin een mooi decor, goed acteerwerk en een stukje geschiedenis. 3,5*.

Frankrijk, 14de eeuw en iedereen spreekt Engels (of Amerikaans). De Franse namen worden dan ook erg verbasterd uitgesproken. De Middeleeuwse aankleding, setting en klederdracht worden mooi weergegeven. De grijze (en soms gele) kleurenfilters die constant worden gebruikt, maken het geheel weliswaar een beetje kill en afstandelijk. De acteerprestaties maken me ook niet echt warm.

Ik vind verder het onderwerp van deze film maar magertjes, en zeker niet voldoende om me 153 minuten te boeien. De drie invalshoeken, elk vanuit het standpunt van de hoofdrolspelers, dragen maar weinig toe aan de spanning aangezien zelfs in het verhaal van Jacques er geen vraag over bestaat dat er sprake is van verkrachting. De vrouw van sir Jean flirt dan wel even met Jacques en ze lijkt bij haar man te zijn omdat "my lord provides for me", maar hij komt zelfs in zijn eigen verhaal niet als de good guy over door zich aan haar op te dringen.

De enkele snippets van veldslagen doorheen de film zijn wel lekker bruut in beeld gebracht, net als het hoogtepunt van de film: het beslissende duel. Door het sterke laatste half uur geef ik deze film een half puntje extra, anders was ik op een magere 3* blijven steken.

Aardig historisch drama. Het verhaal is voor het type film best origineel. De uitwerking is goed. De keuze om het verhaal vanuit drie oogpunten te verfilmen pakt aardig uit, hoewel het best iets minder uitgebreid had mogen zijn want soms valt de film in herhaling. Daarnaast worden er scènes toegevoegd die er weinig toe doen. Met name de korte gevechten lijken opgenomen te zijn om de verwachte saaiheid te doorbreken, hoewel dat eigenlijk nergens voor nodig was geweest als men de film had ingekort. Buiten dat is het fraaie film om naar te kijken met een uitstekende slotscène. Allemaal visueel prachtig en mooi in beeld gebracht met een goede aankleding. Ook het acteerwerk is dik in orde, met name van Driver. 3.5

Nee, dit was 'm niet voor me. Het klinkt op zich geweldig; een nieuwe Ridley Scott film in de middeleeuwen. Nou heeft die man een geweldig oeuvre opgebouwd, maar hier slaat hij inhoudelijk de plank mis door een verhaal over 2,5 uur uit te smeren, terwijl dit ook met een uur minder had gekund. Ik raakte de focus kwijt en had het zo halverwege al wel gezien. Visueel oogt het mooi, nog altijd blijft Scott een vakman met overtuigende actie in beeld en ook de decors ogen mooi, maar het wist me echt niet te boeien ondanks een cast vol grote namen. Wel jammer van Adam Driver, ik heb gewoon niks met die man. Die kijkt altijd net zo depressief als Kristen Stewart. Het is ook geen film die aan de box office heeft gescoord en dat verwondert me niet, want het oogt als een groots epos, maar dat valt in de praktijk best tegen, al zitten er echt wel goede delen in.

2,5*

Matt Damon en Ben Affleck sloegen voor het eerst sinds hun gezamenlijke Academy Award voor Good Will Hunting de handen ineen voor het scenario van dit op historische feiten gebaseerde drama over een incident dat plaatsvond aan het eind van de 14e eeuw, toen duellen al geruime tijd waren afgeschaft als middel om te bepalen wie de waarheid spreekt. Toch gaat Jean de Carrouges [Matt Damon] een duel tot de dood aan met Jacques Le Gris [Adam Driver] om in het bijzijn van King Charles VI [Alex Lawther] zijn eigen eer en die van zijn vrouw Marguerit [Jodie Comer] te verdedigen. De precieze aanleiding voor het duel ontvouwt zich in drie flashbacks in deze variant op Kurosawa’s meesterwerk Rashomon. Damon en Affleck werkten jaren samen aan het scenario, maar besloten uiteindelijk de hulp van Nicole Holofcener (Enough Said, Can You Ever Forgive Me?) in te roepen om het verhaal te vertellen vanuit het perspectief van Lady Marguerite. Net als Rashomon is dit een studie naar de manier waarop de persoonlijkheid en de voorgeschiedenis van de verteller de herinnering aan dezelfde gebeurtenissen beïnvloedt. Het resultaat van de samenwerking tussen Damon, Affleck en Holofcener is ronduit verbluffend en biedt al genoeg stof tot napraten, ook al omdat de implicaties daarvan nog altijd actueel zijn. Scott vervolmaakt dit meesterwerk met een adembenemend spannende ontknoping waar in Damon en Driver hun fysieke grenzen aftasten in het loodzware duel waar de titel naar verwijst.

Dit historisch gedocumenteerde relaas heeft vreemd genoeg, of moet ik eerder zeggen gewild, een soort middeleeuws #MeToo sausje over zich. Het is hier Jacques Le Gris (Adam Driver) die aan de schandpaal genageld wordt voor verkrachting, en dat was in de middeleeuwen redelijk zeldzaam. In die tijd lag men niet wakker van de eerbaarheid van een vrouw. Dergelijke zaken werden toen afgehandeld in processen waar de wil van God bepaalt wie schuldig is of niet. En de wil van God, dat is de winnaar van een duel tot de dood. Leuke gerechtigheid.

Een film die weet te boeien, want Scott riskeert zich toch aan allerlei speculaties rond de perceptie van seksualiteit in de middeleeuwen. Dat Carrouges de moeite nam voor een proces en een duel aanging met Le Gris is toch in de eerste plaats voor het eigenbelang van Carrouges zelf en minder uit compassie voor zijn bezoedelde echtgenote.

Ik vond Last Duel net iets te lang, want vooral in het derde hoofdstuk lijkt het precies alsof je een eerder stuk van de film nog eens opnieuw moet slikken. De vertelstructuur is, ondanks deze herhaling, toch ook een fijne ervaring : een tijdlijn waarbij systematisch nieuwe elementen aan toegevoegd worden die uiteindelijk een totaalbeeld geven.

Hoewel The Last Duel langzaam opbouwt en het in het begin even wennen is aan het archaïsche taalgebruik en de middeleeuwse gebruiken, wordt het verhaal tijdens het kijken steeds interessanter. De vertelstructuur is fragmentarisch, iets wat in het begin nogal vreemd lijkt, maar omdat het een verhaal is dat vanuit drie perspectieven wordt verteld (vergelijkbaar met Kurosawa's Rashômon), weet het toch te boeien. Vooral de tweede helft vond ik meeslepend, mede door het wrange perspectief van Marguerite de Carrouges.

Het acteerwerk was prima, met name Jodie Comer, Adam Driver en Matt Damon, al vind ik de eigentijdse (Amerikaanse) accenten en bekende gezichten wat afleiden; het doet toch een beetje afbreuk aan de geloofwaardigheid. En dat terwijl de sets en muziek prachtig zijn.

Het blijft uiteraard een Ridley Scott epos en dat betekent dat alles weer behoorlijk aan de lange kant is, 2,5 uur. Desalniettemin toch wel goed mee vermaakt door de sterke rolbezetting en visuele aankleding.

4 - *

Nieuwe Scott.

Een erg wisselvallende regisseur voor mij. Waarschijnlijk omdat hij meer de keuze geeft aan rust en sfeer, terwijl ik liever wat beweging en tempo zie. Zijn verhalen zijn wel vaker omgevingen waar ik liever wat snelheid in wil zien, maar Scott blijft zitten en wil alles zo overzichtelijk mogelijk en duidelijk in beeld brengen. In dit geval pakt dat goed uit.

Denk niet dat de nieuwe generatie met de flop te maken heeft. Ik denk eerder dat we in deze tijden niet zo zitten te wachten op langdurige en middeleeuwse vertellingen die zich kenmerken in een verdrietige en droevige sfeer. Er zit geen humor, luchtigheid of vrolijkheid in The Last Duel. Daar mikt Scott overduidelijk op, maar het zorgt er ook voor dat dit wel enige aandacht van de kijker vereist.

Knap afgewerkte film op het visuele vlak. Erg grauwe, sterke cinematografie die de omgeving goed naar voren brengt. De film voelt geregeld vuil en somber aan dat ideaal past hij het centrale punt dat het duidelijk wil maken. Dat wordt bijgestaan door meer dan redelijk acteerwerk. Vooral Comer valt op, die Driver en Damon er zonder al te veel moeite uitspeelt. In de derde akte wordt haar personage wat aanweziger. Raar dan ook dat ze bijna volledig genegeerd wordt in de eerste 90 minuten.

De film duurt inderdaad te lang. Scott is door de jaren heen nogal arrogant geworden, maar dat zorgt er wel voor dat hij doet wat hij zelf wil. Het zorgt echter ook voor vertellingen waar een heel halfuur afgehaald kan worden. De kern kan in een aantal zinnen onderbouwd worden, maar waarom er dan toch zo lang nodig was om dit over te brengen aan de kijker is me niet helemaal duidelijk.

Wel is het een meer dan redelijke productie geworden die laat zien dat Scott nog altijd een degelijke regisseur kan zijn. Ik ben geen fan van al zijn films, en vooral niet zijn nare persoonlijkheid, maar wel van zijn audiovisuele afwerkingen die er wederom gelikt uitzien. De focus naar detaillering in deze film is een soort dat je niet vaak meer ziet in tegenwoordige films, en al helemaal niet in de recentelijke superheldenfilms.

Sodeju dat gemiddelde haha.

Het begin al ergerlijk met Amerikanen met een heel slecht Brits (??) accent die door 14de eeuws Frankrijk banjeren.

Dan zie je Matt Damon en Ben Affleck in ridderpakjes wat vooral op de lachspieren werkt. Je hebt geen moment het idee naar echte personages te kijken.

En vervolgens krijgen we een Rashomon- style vertelling die, eerlijk is eerlijk, weinig verheffend maar niet zo slecht is.

En dan 2,5 uur lang.

Je moet er maar zin in hebben

De opzet van het verhaal kan je vergelijken met de klassieker Rashomon, want je krijgt telkens hetzelfde verhaal te zien vanuit het oogpunt van de drie hoofdpersonages. Dus vaak ook hetzelfde, alleen in details verschillend. De cast weet het verhaal overtuigend te brengen, alleen Damon komt wat geforceerd over. Jodie Comer is wel de troef in deze film en weet haar rol sterk te brengen, al komt dit vooral naar voor in haar visie van de feiten die trouwens op ware gebeurtenissen gebaseerd zijn. Leuk is ook de weder samenwerking tussen Damon en Ben Affleck. De aankleding, de locaties en de donkere sfeer in de middeleeuwen zijn pluspunten in de film. Het tweegevecht in de slotscène tussen Damon en Adam Driver wordt heel sterk geregisseerd met aandacht voor bruut geweld en spanning. 7,5/10

Het, overigens zeer kijkwaardige, debuut van Scott gaat over een duel en nu, 45 jaar later, komt hij opnieuw met een duelfilm. De cirkel is rond zou L. van Gaal zeggen. Maar net als van Gaal toch nog even doorging ziet het er niet naar uit dat Scott zijn regiestoel aan de wilgen hangt want zie, daar is al een House of Gucci, en volgens IMDb is er nog veel meer op komst.

Hij kan het in elk geval nog steeds. Ondersteund door een enorm budget en een goede cast, dat wel natuurlijk. Het budget geeft hem de kans een 14e-eeuws Frankrijk te laten verrijzen, met statige kastelen en een Notre Dame in aanbouw. Ook zijn er enkele duur uitziende scenes van slagvelden en niet te vergeten, de aankleding is prachtig en tot in de puntjes verzorgd. De cast is prima, al was het even wennen aan Damon's look, met een kapsel dat je eerder in een verschoten trailer in the Midwest dan in Middeleeuws Frankrijk verwacht aan te treffen, en Affleck herkende ik in het begin niet eens met zijn geblondeerde haar. Gek hoe haarkleur iemand een totaal andere uitstraling geeft. Driver vond ik er dan weer vrij modern uitzien maar dat is toch wel een fijne en veelzijdige acteur. De film draait uiteindelijk vooral om Comer, die ik niet kende maar die wel indruk maakt.

De gebeurtenis die al in de plotomschrijving wordt verklapt (die ik gelukkig niet had gelezen voor ik de film keek) wordt vanuit drie perspectieven verteld, waarbij de verschillen vrij miniem zijn, en ook wat voorspelbaar (beide mannen denken de ander te hebben gered bij Limoges). In eerste instantie vond ik het maar vreemd dat de verhaallijn van Jacques vrijwel identiek was aan die van Marguerite, maar het tekent juist het gigantische ego van de eerste, die zelfs als een vrouw duidelijk tegenstribbelt en alleen maar "Nee nee" roept nog van mening is dat ze er van genoot. "Voel je niet schuldig mijn liefste, het was sterker dan wij". Dat geeft de film natuurlijk ook een uiterst actueel thema wat niet iedereen zal smaken.

Hogeschool cinema geeft ons een kijkje in het adellijke leven in de middeleeuwen in Frankrijk. Geen regelrechte blockbuster maar een, vanuit drie gezichtspunten rustig verteld historisch drama. Het thema is opvallend actueel: blijf van mijn lijf. Het duurt even voor je doorkrijgt waar de film eigenlijk over gaat, want je krijgt eerst de nodige veldslagen te zien die subliem in beeld zijn gebracht. Visueel is de film enorm sterk. Een heel klein minpuntje is dat de vele kastelen die als decor zijn gebruikt er toen ook al eeuwen oud uitzagen, terwijl ze in die tijd juist gebouwd werden.

Juist door het verhaal drie keer te vertellen komen de acteer kwaliteiten van de acteurs goed naar voren, steeds een net iets andere emotie bij hetzelfde voorval, erg knap gedaan! Het is gaaf om bekende acteurs eens te zien in rollen waarin je ze niet direct zou verwachten. Ridley Scott weet hoe hij een verhaal moet vertellen. We hebben het hier over film en niet over geschiedenisles, op mij komt het allemaal behoorlijk authentiek over. Dit is zeker een van de betere films over de middeleeuwen en filmtechnisch staat dit wel op eenzame hoogte.

Tegenvallende film van een top regisseur Ridley Scott. Bij het lezen van let script had ik al zo mijn bedenkingen. Hoe kun je hier een film maken van 2,5 uur. Meest frusterend zijn dan ook de herhaal beelden. Zogenaamd vanuit een ander perspectief. Niets is minder waard. Helaas! De verkrachting blijft een feit in de film. Terwijl het juist zo fijn was geweest als er meerdere conclusies getrokken konden worden zoals gezegd werd in de rechtszaal. En ook op het eind geen fijne twist. Al was dat laatste half uur wel het beste van de film. Tja als ze dat nou ook herhaald hadden met deze andere afloop was de film misschien geslaagd geweest.

Beeld is goed. 4k uitstekend maar geen Nederlandse ondertiteling helaas. Geluid en muziek zijn top.

Film 3,0

Beeld 2k 4,0

Beeld 4k 4,5

Geluid 5,0

Toch wel een bijzondere film van Scott. Niet louter een geweldsepos zoals je er wel meer ziet uit die tijden, eerder een vrij gelaagd verhaal rond de positie van de (gegoede) vrouw in de Middeleeuwse hoge kringen. Niet dat dit alles hoeft te verbazen. De algemene opvattingen rond vrouwen is gekend, maar Scott deed zijn best om er iets van te maken. Zij verhaalstructuur vanuit verschillende perspectieven kon ik niet zo goed van elkaar onderscheiden. Ik zag het verschil niet. Hierdoor komt deze gelaagdheid net onvoldoende uit de verf. Men had ook de kijker beter langer in het ongewisse gehouden van wat er gebeurd was...

Wel opmerkelijk waren de kromme gedachtegangen van adel, clerus en rechtbanken. Ik vond die ondervragingen best interessant. Het toonde ook aan hoe sterk God overal vertegenwoordigd is en hoe Hij bepaalt wat de gang des leven is. Niet genoten van de seks? Dan is het ook logisch dat je niet zwanger wordt. Word je zwanger na een verkrachting? Dan zal je er van genoten hebben en ben je eigenlijk een hoer die het zelf gezocht heeft. Blijkbaar komt het bij niemand op dat de oorzaak ook wel eens bij de impotente man gelegen kan zijn ...

Prima duel op het einde ook. Ruw en bikkelhard. Technisch goed uitgevoerd. Al bij al zeker een prima film. En ook het acteerwerk van Driver en Damon mocht er zeker zijn. Viel misschien wat tegen in de zalen, maar zo net na de lockdown was het aanbod erg sterk en ruim.

Grotendeels eens met Fisico, behalve dat ik de drie verhalen wel genoeg nieuws vindt bieden. Dit zit hem dan niet zozeer in de gebeurtenissen, maar in de duiding van de personages en hun onderlinge verhouding. Verder is het productiedesign erg verzorgd, daar is duidelijk een groot deel van het budget in gaan zitten, waarbij ik me wel afvraag of het echt wat toevoegt aan de filmervaring. Maar de smasher is toch vooral het eindgevecht. Eerst nog even die merkwaardige ondertitel bij de derde vertelvariant, "The truth". Als hiermee bedoeld wordt dat dit de absolute, objectieve waarheid is, dan vind ik het een enorme misser. Het gaat in dit deel echter ook heel vaak letterlijk over 'the truth', dus dan kan het een meer thematische aanduiding zijn. Maar goed, het gevecht. Wat het heel bijzonder maakt, is de koppeling tussen de uitkomst van het gevecht en de waarheid. Waarbij het personage van Damon waarschijnlijk de enige van de direct betrokkenen is, die daar echt in gelooft. Juist hij vraagt op het moment dat hij Drivers karakter kan doden, nog om 'de waarheid', en vervolgens creeert hij zelf de waarheid door het gevecht in zijn voordeel te beslissen. Hij stuurt Driver letterlijk naar de hel, in zijn gedachtenwereld in elk geval. Enorm sterk dit en eigenlijk dat wat The last duel zijn bestaansrecht geeft (niet helemaal serieus, maar even als idee, dit is het onderscheidende element, niet de drie perspectieven).