Murina (2021)

Indrukwekkend coming of age drama over een tiener die de komst van een vroegere familievriend aangrijpt voor een poging om te ontsnappen aan haar heetgebakerde, tirannieke vader. De paradijselijke omgeving van de zonovergoten Dalmatische kust staat in scherp contrast met de donkere wolken, die voortdurend dreigend boven het gezin hangen. Een film boordevol onderhuidse spanningen, die regelmatig boven komen drijven.

Het onberispelijke acteerwerk en de cinematografie zijn een lust voor het oog. De slotscène is qua inhoud en qua vormgeving de spreekwoordelijke kers op de taart. IJzersterk debuut van regisseur Antoneta Alamat Kusijanović.

Sterk.

In 2017 imponeerde Kusijanovic reeds met haar korte film Into the Blue (2017), die op Berlijn en een aantal andere festivals in de prijzen viel. Gracija Filipovic speelde daar ook de hoofdrol in, en een jonge (andere?) versie van Julija. Ik heb na Murina die korte film voor de derde keer gezien en ik was weer onder de indruk. Bekijk die vooral even op YouTube.

Het is fijn dat Kusijanovic nu haar langspeeldebuut maakt, en nog meer dat ook deze bijzonder geslaagd is. Murina won de Camera d’Or op Cannes, en laat zien dat het nog steeds mogelijk is om een gelaagd, donker sensueel coming-of-age verhaal te vertellen op een manier die we niet eerder hebben gezien. De regisseur speelt bijzonder goed met de verhoudingen tussen de ontluikende puber, vader, moeder en de pas gearriveerde rijke kennis van vroeger, waar iedereen iets van lijkt te willen. De zon schijnt behoorlijk aan de Adriatische zee, maar onder de oppervlakte broedt er van alles.

Ik was blij verrast dat Cliff Curtis zijn opwachting maakte (ik had het gemist), en was nog verbaasder toen later opeens Jonas Smulders ten tonele kwam in een klein rolletje. Het is echter Filipovic die het meeste indruk maakt als Julija, en waarvan ik hoop dat we in de toekomst meer gaan zien. Van mij mag ze gelijk nog een film met Kusijanovic maken.

4*

Wel redelijk, maar miste toch iets voor me echt te raken bijvoorbeeld. Hier en daar wat traag ondanks de korte speelduur. Film gaat over een rebellerende tiener met een vader die haar niet apprecieert en haar eigenlijk versmacht door zijn controle. Terwijl hij in feite een loser is die niets heeft bereikt. Gracija Filipovic is een knappe verschijning die eigenlijk zowat de ganse film in badpak rondloopt. Dat is dan ook eigenlijk het meest wat de film te bieden heeft.

Best een prettig filmpje.

Met de setting in de Adriatische zee is dat ook al vrij makkelijk natuurlijk, en de nogal vertederende verschijning van Gracija Filipović in haar strakke badpakjes helpt daar ook best wel bij. Toch, de spanningen tussen haar, haar ouders en de ‘vriend’ van de familie komen er fijn uit, niet in het minst door haar fraaie vertolking waarbij je de emoties van het smoeltje van Julija kan scheppen - daar hangt de rest van de acteurs dan maar een beetje bij.

Behalve dat heb ik toch wel wat moeite om er iets meer in te zien dan een prettig filmpje, als ik heel eerlijk ben. Heel subtiel is het allemaal niet, om maar even te noemen, de manier waarop papalief zijn dochter de hele tijd heen en weer schreeuwt maakt dat je al na een minuut of wat een aversie tegen hem ontwikkelt. En even een gewetensvraag, zouden we het nog steeds een interessante film vinden als de setting onze bevallige hoofdrolspeelster in vormeloze zwarte jurken had gekleed? Geef daar maar liever geen antwoord op eigenlijk.