The Little Shop of Horrors (1960)

In de box met films met Jack Nicholson was dit de nummer drie. Alhoewel het wel een groot woord is om dit een film met Jack Nicholson te noemen. Hij komt heel even op en voor je het weet is hij alweer verdwenen. Hij heeft dan waarschijnlijk ook meer historische waarde als debuutfilm. (?) Het is 1960. Maar goed, de film zelf is echt belachelijk. Een soort slapstick met een infantiel verhaal over een vleesetende plant. Ook de dialogen zijn belachelijk. De eis was kennelijk dat er om de tien zinnen iets grappigs gezegd moest worden. En dat alles ook nog eens in een staaltje van ongelofelijk overacteren. Dit is echt een film voor mensen die ALLES met Jack Nicholson willen hebben, want verder mis je niks aan deze film.

Mooie film maar niet echte horror. (wij zijn te verwend wat de special effects betreft)

Het uitgangspunt is even onzinnig als griezelig, maar de personages en surrealistische dialogen maken de film tot wat hij is. Dit samen met enkele eigenaardigheden, zoals dat het de snelst ingeblikte film ooit is, het ongeveer de debuutfilm is van Jack Nicholson (geweldige rol trouwens) en dat de film pas echt bekendheid genoot nadat er een musical van werd gemaakt. Komische scènes en plotwendingen wisselen elkaar in sneltempo af met als resultaat een vindingrijk, fascinerend geheel. Misschien wel de cultklassieker der cultklassiekers.

Een aandoenlijke film die weinig leuke momenten biedt. Het thema is dan ook erg vaak gebruikt en de manier waarop deze hier toegepast is, is niet echt grappig, laat staan memorabel. Het helpt natuurlijk wel doordat de film makkelijk en voor weinig geld op dvd te vinden is en door met grote letters de naam Jack Nicholson op de voorkant te planten.

Little Shop Of Horrors doet kluchterig aan. Zo’n plant zou normaal gesproken lollig moeten zijn. Een Giant Spider Invasion zet me op het puntje van mijn stoel, maar dit onding mocht van mij spontaan in brand vliegen. De goede momenten zijn wel op een hand te tellen. De rol van Nicholson is er absoluut een van: heerlijk bizarre scene. Toch kan Roger Corman veel beter dan dit. Dat bewees hij wel met House Of Usher, die iets ouder is dan deze prent. Al zullen de financiën de nodige invloed op de kwaliteit uitgeoefend hebben. Little Shop Of Horrors is absoluut niet eng en grappig inmiddels ook niet meer. Wel is het oubollig en goedkoop. Het heeft een bepaalde charme, maar daar is het ook wel mee gezegd.

Een erg gedetadeerde film maar toch nog leuk om naar te kijken

Leuke gitzwarte komedie met een goed scenario en een goede cast. Vooral Seymour en diens moeder spannen de kroon. Het einde mocht iets origineler geweest zijn, maar dat neem je er maar voor de lieve vrede bij.

De versie die ik heb is ingekleurd.

Voor een in 2 dagen geschoten film is dit nog best een prestatie, maar mijn soort film is het niet. De dialogen zijn verschrikkelijk gedateerd en de personages zijn erg dom en irritant. Enkel het personage van de tandarts en de bezoeker (Nicholson) wisten mij te vermaken, maar verder was het niet veel soeps. Verder is de setting ook wel erg beperkt en begon het gezeur van de plant me uiteindelijk de keel uit te hangen.

niet echt geslaagd , dialogen zijn erg flauw en de rollen die enkelen spelen irriteren al snel .

had moeite om hem uit te kijken ondanks de korte duur .

Niet dat het een slechte film was, maar hier toch duidelijk minder van genoten dan de voorgaande 2 Corman films (Bucket of Blood, War of the Satellites). De focus light hier toch iets teveel op de humor naar mijn zin. Ok, de film werd naar het schijnt op slechts 2 dagen gefilmd en met dat in je achterhoofd hebben ze er toch nog iets moois van gemaakt. Helaas valt de film teveel in herhaling met gelijkaardige gebeurtenissen. De plant zelf zag er wel goed uit, de stem was ook wel overtuigend. Ik had het toch liever wat dreigender gezien, het is teveel een klucht en protagonist Seymour (Jonathan Haze) is te kinderachtig en niet grappig.

Leuke film, meer komedie dan horror. Ik heb de zwart wit versie gezien. Heb wel jack nicholson niet herkend.

Als ik soms een heel weekend geen hol heb uitgevoerd, bedenk ik me op zondagavond: ‘Weet je, Roger Corman had in deze tijd een hele speelfilm kunnen maken’. Dat Little Shop of Horrors uit 1960 slechts in twee á drie dagen is gemaakt is bijzonder. Het is de film wel aan te zien, want alles is grotendeels op één locatie opgenomen en de film bevat veel dialoogscènes in tegenstelling tot actiescènes. Niet heel vreemd dus dat de film later werd bewerkt voor het toneel en er een bekende musical op poten werd gezet. Eentje waar in 1986 een filmversie van werd gemaakt door Frank Oz.

Ondanks de premisse van een mensetende plant en het woord Horrors in de titel, is er niet heel veel horror aan Little Shop of Horrors. Het is vooral een komedie en eentje die soms meer neigt naar een klucht. Maar dan wel een hele leuke. De film kent een hoopje sympathieke acteurs, waaronder een bloem-etende Dick Miller. De bekendste rol is het kleine bijrolletje van Jack Nicholson, die vervolgens op tig dvd-uitgaves van deze film op de cover kwam te staan. Dit korte intermezzo met een masochist bij de tandarts heeft verder niets met het verhaal te maken, maar het is wel geestig. En dat geldt voor de hele film. Rondom de finale begint de film ondanks zijn 70 minuten speelduur een beetje te trekken, maar de lollige typetjes, lekker vlotte dialogen en fijne knulligheid maken de film bijzonder sympathiek.

3,5 sterren.

Best leuk.

The Little Shop of Horrors is een verrassend vlot en komisch filmpje. De premisse is best onnozel en voor de uitwerking geldt eigenlijk hetzelfde. Maar mede door de korte speelduur blijft het wel amuseren. De humor is soms wat flauw, maar werkt evenwel. Af en toe zitten er wat onlogische dingetjes in, zoals die tussendoor met een jonge Jack Nicholson, maar die scène is evenzeer gewoon grappig, dus dat kan de pret absoluut niet drukken. Dat iemand als Tim Burton dit nog niet geremaked heeft, verbaast me eigenlijk.

3

Wel aardig bedacht, maar echt horror kun je dit niet noemen.

Little Shop of Horrors ken ik enkel van de uitstekende musicalversie van Frank Oz uit 1986. Die soundtrack leg ik regelmatig op dus je kan wel zeggen dat het een speciaal plekje in m'n hart heeft. Dat die film een verfilming was van een broadwaymusical gebaseerd op een film uit de 60s wist ik ook maar nog nooit de neiging gehad om die op te zetten. Bij deze dus.

The Little Shop of Horrors is grappig. Niet lachen met een grinnikje maar echt hardop lachen-grappig. Enkele karikaturen die nogal absurd zijn en een hilarische bijrol van Jack Nicholson. De hele cast heeft duidelijk erg veel plezier beleefd op de set. Wat me tegenviel was dat de film uiteindelijk iets te lang doorgaat zonder dat er iets nieuws gebeurt. Het blijft een bekend stramien volgen zodat het herhalend overkomt. Ook Audrey Jr. ziet er soms nogal geknutseld uit.

Achja, dit was 70 minuten onschuldige fun.

3*

In het palmares van Jack Nicholson kom je deze film tegen uit de prille beginjaren van de acteur. Ik wist zelfs niet dat dit het origineel was, ik ken enkel de versie van Frank Oz uit 1986. De film uit 1960 zie ik nu pas, na die remake. En dan valt het natuurlijk wat tegen. Maar de film is vrij kort en alles is enorm amateuristisch. Door nieuwe regels rond rechten en financiering van films in 1960 en eind december 1959 werd dit in een paar dagen gefilmd. Camera aan, acteren en op naar volgende scène. Qua film is het dus niet zo veel bijzonder, al heeft het absurde en amateuristisch gehalte deels wel haar charme. Maar je ziet het verschil duidelijk met de betere remake uit 1986, want het verhaal zelf is best de moeite.

Goed vermaakt met deze grappig film. Kan wel oubollig zijn, maar dat heeft zijn charme. Erg grappig om een jonge Jack Nicholson te zien.