Dear Evan Hansen (2021)

Zowel op sociale media als bij de critici heeft deze film - gebaseerd op een succesvolle musical - afgelopen weken flink ervan langs gekregen. De twee grootste kritiekpunten zijn de hoofdrolspeler zelf (dat die te oud voor de rol is) en dat de zware onderwerpen (zelfmoord, pesten, gevolgen van sociale media, etc.) niet goed behandeld worden.

De eerste is terecht, de 27-jarige Platt is simpelweg te oud om als tiener door te gaan. In de jaren '70, '80 en misschien zelfs jaren '90 kon je met deze dubieuze casting keuze nog wegkomen omdat het de norm was. Nu alles haarscherp opgenomen kan worden is elk lijntje op het gezicht zichtbaar, en daarbij helpt het ook niet dat iedereen om hem heen overduidelijk jonger is. Maar goed, na een tijdje went het wel (alhoewel nooit helemaal) en accepteer je voor wat het is.

Helaas worden de zware onderwerpen niet goed onder handen genomen, de film is deels een musical en de meest serieuze momenten zijn voorzien van gezongen nummers. Soms werken ze. Soms niet. Maar als ze niet werken, wat op de meest cruciale momenten gebeurd, dan is de film net een varend schip dat zichzelf saboteert en langzaam begint te zinken. Daarbij zijn de consequenties voor Evan veel te gemakzuchtig, waardoor enige statement of substantie die de film had helemaal verdwijnt.

Voor een betere behandeling van dit soort thema's kan ik beter doorverwijzen naar World's Greatest Dad (Film, 2009) - MovieMeter.nl, die het allemaal veel beter (en grappiger) deed.

Evan Hansen [Ben Platt] is een eenzame tiener met een angststoornis die van zijn therapeut de opdracht krijgt om een positieve brief aan zichzelf te schrijven. Aangezien Connor Murphy [Colton Ryan] aardig voor hem was gebruikt hij Connor als fictieve afzender. In een volstrekt ongeloofwaardige speling van het lot komt die brief in Connors handen terecht, pleegt hij die dag zelfmoord en denkt Connors familie dat Evan Connors beste vriend was. Wanneer de familie contact met Evan opneemt, laat hij zich meeslepen door zijn fantasie en zijn gevoelens voor Connors zusje Zoe [Kaitlyn Dever], schetst hij een positieve beeld van een vriendschap die nooit bestond. Blijkbaar moeten we accepteren dat een angststoornis een acceptabele verklaring is voor Evans egoïstische, onverantwoorde gedrag maar dat valt bepaald niet mee. Dat de acteurs met enige regelmaat op zonderlinge momenten vervallen in gezang lijkt een poging om de grote tekortkomingen van het scenario te maskeren. De muziek is niet onaardig (Julianne Moore zorgt zelfs voor een brok in de keel), maar ik mag hopen dat de oorspronkelijke musical aanzienlijk beter was.

Moeilijk karakter om sympathiek te vinden natuurlijk dat maakt de film bij vlagen ongemakkelijk. Platt kan zeker zingen, maar hij is gewoon te oud nu en dat werkt echt tegen bij deze film. Verder is de cast wel gewoon aardig en steelt Dever wederom de show. Wat een talent is dat.

Aardige film over een tienerjongen die geen vrienden heeft en moeite heeft met contact maken. Een musical over depressie en zelfmoord. Niet alles werkt dan ook even goed hier, maar er zijn zeker wel een aantal goeie scenes en bovendien hebben de liedjes de juiste impact. Een fijne cast en Ben Platt zet met volle overgave de titelrol neer. De film gaat wel wat te lang door voor 3.5 sterren.

Het grootste probleem met deze film was voor mij dat het hele plot drijft op het uitgangspunt van een leugen of misverstand. Sowieso altijd irritant als een personage iets verzwijgt wat helemaal niet per se had gehoeven, en zeker de eerste helft van deze film was daarom nogal frustrerend en wat ergerlijk om te kijken. In de tweede helft valt dat allemaal wel iets beter op zijn plek, maar dan wordt het probleem weer dat het veel te lang doorgaat. 137 minuten is natuurlijk belachelijk lang voor zoiets als dit. Was het allemaal wat compacter verfilmd dan was het al beter kijkbaar geweest.

De liedjes an sich zijn op zich niet zo slecht. Musicalhaters zullen het wel weer niet trekken dat mensen middenin in een zin ineens gaan zingen, ikzelf heb daar nooit zoveel moeite mee. Het is alleen allemaal wat veel van hetzelfde (liedje van Julianne Moore was de enige die oprecht wist te raken wat mij betreft).

Verder is het best oke dat het gaat over onderwerpen als depressie, zelfmoord en sociaal isolement, maar om 137 minuten te kijken naar een pruilende, stamelende, onzekere gast, sja. Dat wordt op een gegeven moment ook wel wat vervelend.

2,5*

Dear Evan Hansen is gebaseerd op een succesvolle musical, maar de verfilming werd vervolgens overladen met kritiek. Het is mij persoonlijk echter een raadsel waarom het bronmateriaal nog zo goed werd ontvangen, want de inhoud van dit verhaal is werkelijk te stuitend voor woorden. Het betreft 't personage van Ben Platt (die het ondanks zijn leeftijd erg goed doet) die zichzelf met een compleet belachelijke beslissing diep in de nesten werkt. Ondanks dat de mensen om hem heen steeds meer pijn lijden duurt het verschrikkelijk lang voordat hij zijn fout serieus begint te realiseren, waardoor het voor de kijker onmogelijk wordt gemaakt enige sympathie voor hem te voelen. De bijrollen vertolkt door Kaitlyn Dever, Julianne Moore en Amy Smart zijn verdienstelijk, maar de uiteindelijke translatie van musical naar live-action doet wenkbrauwen fronsen. Serieuze momenten worden geïnterrumpeerd door sentimentele nummertjes die nooit op hun plaats vallen, waardoor ze uiteindelijk alleen maar bijdragen aan de afkeer voor het gebeuren. Enkele muzikale deuntjes in het begin denderen lekker door, het acteerwerk is bovengemiddeld en regisseur Stephen Chbosky doet wat hij kan met dit haast onmogelijke materiaal, maar Dear Evan Hansen is een hoogst merkwaardige bedoening.