Speak No Evil (2022)

Deze vrij onbekende Nederlands/Deense film bekeken en was toch wel aangenaam verrast.

In het begin is de muziekkeuze wel wat vreemd/dreigend, terwijl het totaal niet bij de scène past, maar naarmate het verhaal vordert, paste het wel beter.

De speelduur was goed, niet te lang en niet te kort. De film verveelde zeker niet.

Ook de cast deed het goed, met name het Nederlandse stel. Een prima film.

Net gezien, erg beklemmende film die in het begin lijkt te gaan over normen en waarden, en de verschillende opvattingen hier van. Dit loopt steeds meer uiteen. Totdat de het allemaal wat sadistisch er word. Zoals anderen, een raar beklemmend gevoel met een wreed einde. Dat wat met je doet, dus dan doet een film het toch goed lijkt me.

Erg sterk begin. Het beklemmende, spanning die je voelt is erg sterk. Maar alleen in het begin. Dan komen er steeds meer ongeloofwaardige scenes. En dan vooral het einde. Ik ga niets zeggen. Hard, beetje een knoop in mijn maag. Boos op de bad guy. Maar wel met een gigantische vraag... Waarom? Daar komt dus geen antwoord op. Of ik moet iets gemist hebben. Daarom maar 1.5*.

Pffoe heftige film. Je denkt zo vaak nee waarom, of doe dat niet. Deze film kwam bij mij in beeld na het horen van de remake. Toch vond ik deze ook erg sterk. Zeker Fedja vond ik fantastisch spelen. Echt een goede nederlandse horror film. Want horror met een hoofdletter H zeker richting het einde toe.

Je kan haast niet anders dan aan Jean Paul Sartre's beroemde quote "L'enfer c'est les autres" denken, waarin hij weergeeft dat heel wat lijden in ons leven het gevolg is van onze conflictrelaties met anderen en onze machteloosheid om daarmee om te gaan.

Nare film is dit, omdat de dreiging schuilt achter een façade van alledaagsheid en misleidende vriendschappelijkheid. Een Deens koppel komt ongemerkt in de modus operandi van een Nederlands serial killer koppel. terecht die ze leerden kennen tijdens een vakantie in Italië ... Ze hadden wellicht gehoopt dat ze nooit naar Italië waren afgereisd in de eerste plaats. Onze Maggie zou zeggen : blijft in uw kot.

De film begint als een hoop sociale awkwardness die je bij iemand als Ruben Ostlund zou verwachten, met ongemakkelijke soms bizarre dialogen en situaties die stilaan de sfeer verkillen tot diepvriesniveau. Eens de kijker op temperatuur is volgen de rillingen in de laatste twintig minuten. Een sterke thriller die je stilletjes in een wurggreep neemt. Heerlijk en origineel.

Jeetje.

Vond het einde wel heel erg gruwelijk en verdrietig, aangezien de film voor de rest eigenlijk niet super horrorachtig is. De situaties zijn eerder heel ongemakkelijk dan eng. Op zich wel goed gedaan. De Nederlanders zijn niet per se héél raar of eng, maar het wordt hoe langer hoe onaangenamer en je hebt eigenlijk heel de film een heel naar gevoel.

Hoe normaal en beschaafd het Deense gezin wordt neergezet, en hoe ze af en toe mondjesmaat hun grenzen aangeven vond ik wel realistisch en invoelbaar gedaan. Het schijnt dat dit ook een satire is op de beleefde geciviliseerde volksaard van de Denen, dus hun extreme meegaandheid met name op het einde als ze zich gewillig naar de slachtbank laten leiden, is niet zozeer een plothole of ongeloofwaardig, maar net het hele punt van de film. 'You let me'.

Wel sterke film dus. Ook leuk voor ons Nederlanders (en de Denen) dat er zowel Engels als Deens als Nederlands wordt gesproken.

Naar maar wel goed.

Kleine 4*

Speak no Evil is geen horror te noemen, maar valt meer in het thriller/drama-genre.

Simpel van opzet, maar vooral interessant als je kijkt naar hoe bepaalde beleefdheidsnormen en non-assertiviteit een slechte uitwerking kunnen hebben.
Het wordt de meest onbehaaglijke Deense film genoemd, en inderdaad, er zijn aardig wat ongemakkelijke sociale momenten. Maar gaandeweg maakte dat plaats voor irritatie vanwege het passieve, non-assertieve, gedweeë karakter van bèta male Björn.
De momenten dat ik zelf al met gierende banden was vertrokken, zijn talloos. En toch keerden Björn en Louisa, zonder een greintje zelfbescherming of ouderlijk instinct, telkens weer terug naar het Nederlandse stel. Aan het eind dacht ik alleen maar van: 'dit heb je aan jezelf te danken'. Victim blaming misschien, maar het is wel zo.

Je moet het niet beschouwen als een realistisch verhaal (want hoe komt een Nederlands stel weg met het ombrengen van talloze gezinnen) maar als je er niet teveel over doordenkt, is de suspension of disbelief wel vol te houden.

Een kleine 3.5*

Filmpje hoor dit. De climax is hier al vaak genoemd of al dan niet geprezen maar is dan ook ontzettend naargeestig . Sowieso is het al vanaf het begin erg ongemakkelijk allemaal en werkt het tweetalige, zeker voor ons lage landers; wel goed. Zoals vaak is ook deze film niet altijd even geloofwaardig in hoeverre de personages handelen, maar lukt het je dat opzij te zetten ga je hier wel van genieten. Goed acteerwerk en een sfeervol sounddesign maken het af.

3,5*

Geen slechte film, maar ook niet echt goed.

Bij een film als deze miste ik toch wel een bepaalde spanning. Het had allemaal nog iets benauwend mogen zijn. Het Nederlandse gezin, was tot en met de laatste 15 minuten abnormaal, maar niet angstaanjagend. Ze zijn streng op hun zoon, ze draaien hard muziek in de auto en Patrick rijdt bezopen terug naar huis. En ze lieten het kind van de Denen slapen in hun bed, omdat het kind bang was. Ze vertonen een abnormaal gedragspatroon, maar ze zijn niet beangstigend. De spanning had in het midden van de film meer opgevoerd mogen worden.

Het sfeertje was prima. De locatie niet minder. Er wordt goed geacteerd. Met een hele goede van Huet. En de Deense acteur Burian overtuigd ook. En dan val ik toch weer terug in een cliché, die mij stoorde. Alle vakantiefoto’s (met al die verschillende kinderen) ergens in hutje op de muur geplakt. Tja, open deur natuurlijk voor bewijsmateriaal. De regisseur wou natuurlijk de kijker laten tonen waar dit gezin? zich mee bezig houdt en hoe ziek ze zijn. Angst aanwakkeren bij de kijker omdat we richting de climax gingen. Niet sterk gedaan. En het eind zag ik niet aankomen, maar het liet me nog wel met een aantal vragen achter.

Prima tussendoortje, maar zeker niet meer dan dat.

Ik zag deze film pas (op YouTube nota bene) nadat ik de remake tot 2x toe zag. Die remake vond ik goed, 4 sterren gegeven. Deze ging ik een halve ster minder uitdelen, tot het einde me noopte om toch ook niet onder de 4 sterren te waarderen. Leuk overigens hoe 2 films die grotendeels hetzelfde DNA delen toch een heel ander eindgevoel kunnen bieden, en in beide gevallen ook wel kloppend.

De Amerikaanse remake gaat mogelijks wat meer passen bij zij die zich storen aan de enorme passiviteit van de makke schaapjes die zich naar de slachtbank laten leiden, en zij die hevig verlangden naar een "hier heb ik je terug!" eindsfeertje. Dat het in de originele heel wat rauwer en zeer beklijvend afloopt past net beter bij de boodschap die erin verweven zit, zijnde "je liet het toe".

Vreemd hoe er mensen zijn die dit niet als horror bestempelen. Het hele sfeertje ademt horror uit, een beetje zoals in Last House on the Left bvb, of The Blair Witch Project. Horror hoeft heus niet altijd vol gore elementen te zitten die we kennen zoals in Hostel, Saw, Texas Chainsaw Massacre, The Hills Have Eyes, nagenoeg alle Rob Zombie werk, Evil Dead en slasher-films. Horror heeft wat mij betreft alleszins meerdere gedaanten, al label ik zelf beide Speak no Evil films eerder als horrorthrillers.

Zo, en nu wel genoeg over het boosaardige gesproken. Hopen maar voor m'n noorderburen dat hun Deense vrienden ooit de weg naar het toerisme in Nederland terug zullen vinden. Want als ze na het zien van deze film ergens de schaar in dienen te zetten...