Lili (1953)

Leuke maar vooral mooie jaren 50 film. Het verhaal is niet echt geweldig (erg cliché en ook best flauw) maar wel leuk en kostuums en vooral de decors zien er fraai uit. De decors zijn echt typische jaren 50 met veel karton en veel bonte kleuren. Dat laatste geldt eigenlijk ook wel voor de kostuums. De cast doet het overigens best aardig en zelfs de poppen deden het goed en zagen er fraai uit Al met al best een leuke film om op een ochtend vanuit het bed te bekijken

Zo’n beetje het prototype van een lieve familiefilm. Voor mij is het ook een stuk jeugdsentiment, want het moet een van de allereerste films geweest zijn, die ik ongeveer 60 jaar geleden in de bioscoop gezien heb. Nog steeds smelt ik een beetje weg bij het zien van de toch wel aandoenlijke Lili, een uitstekende vertolking van Leslie Caron. Haar scènes met de poppen zijn kleine pareltjes! Het einde lijkt een beetje afgekeken van The Wizard of Oz, maar dat is helemaal niet erg. En dat aanstekelijke deuntje "Hi-Lili, Hi-Lo", dat na het uitbrengen van de film zelfs de hitparade bereikte, zal nog wel een tijdje in mijn hoofd blijven rondzingen. Ook dat is niet erg. Typisch zo'n film die de tand des tijds goed heeft doorstaan en nog steeds hartstikke leuk is om te zien.

Leuke en vrolijke film over een jong naïef weesmeisje dat door een circus wordt aangenomen om in een show te praten met buikspreekpoppen. Zij wordt smoorverliefd op een knappe tovenaar en heeft geen oog voor de verbitterde buikspreker die zelf op haar verliefd is en elke dag via de poppen met haar praat. Een mierzoete en relatief korte film met een eenvoudig script maar die wel een soort van magie over weet te brengen. De film won o.a. een Oscar en een Golden Globe. Leuk tussendoortje. Ruim 3*.

Wat een heerlijk filmjaar, 1953 : "From Here to Eternity", "I Confess", "Le Salaire de la Peur", "Roman Holiday", "Stalag 17",... en achter deze toppers huppelend ,"Lili", onschuldig eenvoudig, charmant, vertederend met lieve personages vertolkt door Leslie Caron en Mel Ferrer en een deuntje die je eeuwig zal blijven herinneren.

En na het lezen van de recensie van BBarbie, wil ik ook wel toch even mijmeren.

1953. Ik werd zestien en mijn filmaanbod nam met de slag toe, want de vervelende KNT-wet viel weg en meteen ervaarden we dat wat voordien taboe was bestond uit een scène waarin een vrouw even haar nylonkousen vastmaakte of een vrijscène die alleen maar werd gesuggereerd door voorbijdrijvende wolken of een stormachtige zee. HET evenement was evenwel het ruimer gamma wat toeliet alle hierbovenvermelde films te zien.

En "Lili". Voor haar geen bezwaar. Nee, "Voor allen. Aanbevolen".

Wie zich niet vermaakt met de goocheltrucs die Jean-Pierre Aumont en Zsa Zsa Gabor hier vertonen, zal toch zeker wel geraakt worden door de pure filmmagie van dit muzikale drama met een ontwapenende Leslie Caron en een fraaie rol van Mel Ferrer. Caron speelt de titelrol, een jong weesmeisje dat zich aansluit bij een groep circusartiesten maar moeite heeft om haar draai te vinden. In een slimme variant op The Wizard of Oz zijn Lili's beste vrienden de vier poppen uit de poppenkast van Paul Barthelet [Ferrer], een cynicus die Lili ondanks haar affectie voor zijn poppen - die elk een deel van zijn persoonlijkheid vertegenwoordigen - op afstand houdt.

Een prachtig romantisch sprookje gefilmd op gestileerde Franse sets. Het geeft een leuk kijkje in de circuswereld van rond de eeuwwisseling en het emotionele hoogtepunt is ongetwijfeld "Hi Lili, Hi Lo", een prachtig, sentimenteel liedje waarin Caron op volstrekt overtuigende wijze opgaat in haar duet met een pop. En de fantasiesequentie die leidt tot het onvermijdelijke romantische einde is bijna net zo onvergetelijk. Een juweeltje voor de hele familie, vol warmte en nostalgie, maar met levensechte personages. Een meesterwerk.